Wij zijn onlangs uit elkaar. Niet getrouwd maar samenlevingscontract. 3 kinderen in de leeftijd van 3, 5 en 8. zijn nu bezig met ouderschapsplan. Ik wil graag stabiliteit en duidelijkheid voor de kinderen. Bijvoorbeeld week om week. Co ouderschap. Mijn ex werkt flexibel en wil wanneer de kinderen bij mij, mijn ouders of partner zijn de kinderen kunnen opeisen. Dit betekent als voorbeeld dat ze om 1200 uur alsnog vrij is de kinderen van school haalt en meeneemt naar huis terwijl de kinderen zijn ingesteld dat ze bij mij of oppas zijn. De eerste ervaringen zijn erg negatief voor de kinderen. Veel onduidelijkheid en door vele wisselmomenten erg verdrietig. Graag uw reactie

Gescheiden moeder, zoon is 9 en heeft ASS, Asperger. Vader doet van de oorspronkelijke 107 dagen per jaar nog maar 52. ís zonder overleg 50 km verderop gaan wonen. Betaalt ook geen alimentatie. Komt niet naar evenementen als afzwemmen, schoolvoorstelling etc. Zoon wil nu graag op scouting hier in de buurt, maar vader weigert dat, want "dan gaat er teveel van mijn (sic, mijn) weekend af". Hij moet dan nl. op zaterdag heen en terug rijden naar de scouting. Wil dat nu naar mij toeschuiven, maar ik vind dat de bezoekregeling niet alleen inhoudt dat je op de bank zit met je laptop, maar ook gewoon met je kind in activiteiten deelneemt die het kind graag wil/aangaat. Wat is wijsheid?

Hoe kan ik mijn dochter van 16 helpen met haar keuze? Aankomende woensdag heeft zij haar diploma uitreiking en ze twijfelt of ze haar vader mee wil vragen. Hij praat negatief over mij, ze heeft verschillende keren aan gegeven dat ze dat niet wil hierdoor is hun contact ook minimaal. Ze is bang dat wanneer hij mee gaat en ik bv even naar de wc ben hij dan weer wat zegt. Ze wil geen gespannen avond hebben en op haar hoede moeten zijn hoe haar vader zich gedraagt. Ik weet niet zo goed hoe ik haar kan helpen met haar beslissing omdat ze zelf ook twijfelt omdat het toch een belangrijk moment is. Wat zouden jullie adviseren?

Vanaf welke lijstje willen jullie betrokken worden bij de jaarlijkse afspraken ivm omgangsregeling? Mijn kinderen zijn 13 en bijna 1 en wil ze langzaam aan er bij betrekken om ze te leren omgaan met wat ze zelf willen, verplichtingen en verwachtingen. Leren plannen, vooruitkijken enz Hun vader denkt daar totaal anders over. Hij wil alles tot de minuut vastgelegd hebben en de kindreen hebben 0 inspraak. Echt een dictator...vreselijk. Kinderen kunnen hier slecht mee omgaan. Nu ga ik dus erg twijfelen of ik het wel goed doe. Ik wil de mening van de kinderen horen. Welke dag wisselen bijv. Ochtend of liever avond. Hoe met feestdagen, hoe met vakanties....geven hun mening en dan afspraken maken. Soms lukt het om rekening te houden met hun mening en soms niet. Of doe ik het niet goed....geef ik hun te veel keus? Ik weet dat de oudste er aan toe is....die heeft de ruimte nodig om de wereld te ontdekken....

Ik heb een vraag over ouderverstoting en de gevolgen daarvan. Inmiddels 4 jaar gescheiden. 3 kids waarvan alleen de jongste nog om het weekend naar papa gaat. De oudste twee hebben ervoor gekozen om het contact met papa te verbreken. Er is sprake geweest van huiselijk geweld. niet alleen naar mij maar ook naar de kids. De angst die daarbij kwam kijken is een van de redenen dat zij niets meer met papa te maken willen hebben. Jongste zoon is 7, dus die heeft niets te kiezen. Ik vraag mij af wat de gevolgen zijn voor de kinderen. En hoe ik ze kan helpen? Ik probeer neutraal te blijven over vader, al valt dat soms niet mee. Als hij zn kids uitscheld is er weinig wat ik kan zeggen of doen om dit uit te leggen of te ondervangen. Ook hun angst snap ik omdat dit zo herkenbaar is. Wat kan ik doen om mijn kinderen te helpen?

Hoi Ik heb een vraag over hoe ik het beste met iets om kan gaan. Sinds 3.5 jaar ben ik samen met een hele leuke man met 2 kinderen. Een meisje en een jongen. (10 en 7). We wonen ondertussen samen en met zijn vieren gaat het heel fijn. Gelukkig gaan de afspraken die mijn partner met zijn ex hebben ook ok. Zij hebben co ouderschap wat er op neer komt dat ze de kinderen beiden 50% hebben. Ze wonen ook dicht bij elkaar dus dat is erg fijn. Hetgeen ik lastig vind mee om te gaan is dat de moeder van de kinderen. erg negatief is naar mij toe en dan vooral achter mijn rug om. Ik moest van de kinderen horen dat zij mij scheldwoorden noemt. Ik zal niks negatiefs zeggen over haar naar de kinderen en anderen Heb ik gelukkig ook nog nooit gedaan. Wat echter blijft steken is dat zij mij diskwalificeert als belangrijk persoon in het leven van de kinderen. Ze laat in alles blijken dat ze mijn positie niet belangrijk vind en geeft ook aan dat ze het raar vind dat mijn familie (ouders, broers, zus) op de verjaardag van de kinderen komen. Dit terwijl de kinderen juist een hele leuke band met mij en mijn familie opbouwen. Maar moeder houdt al het contact tussen mij en haar af.. Het is hoi en doei aan de deur en daar blijft het bij. We hebben 1 maal samen gezeten in die 3.5 jaar. Verder heeft ze er geen behoefte aan. Ik begrijp echt dat het lastig is om te moeten accepteren dat er als je uit elkaar gaat er nieuwe mensen in het leven komen van je kinderen die ook een deel van de zorg op zich nemen. Vind het alleen zo jammer dat het contact zo minimaal is en achter mijn rug om zo negatief blijkt te zijn. Moeder wil niet in gesprek en mijn partner heeft er een keer iets van gezegd maar moeder wuift het dan weg. Ze gaat niet het gesprek aan en bagatelliseert het. Is er nog iets wat wij hierin kunnen doen? En als moeder niet wil praten is dit iets wat met de kinderen besproken kan worden? Wij houden ze nu hier buiten maar ze krijgen van de kant van moeder dus wel scheldwoorden mee. Hoor graag tips.

Hoi, Ik heb een vraag over mijn dochter, zij is net 13 en vindt het niet zo leuk om naar haar vader te gaan. In principe was zij samen met haar broer om het weekend naar haar vader. Al jaren geeft ze aan dat ze het niet leuk vindt om te gaan omdat hij er heel vaak dan niet is. Ik heb daar wel met haar over gesproken en ook samen met haar vader, Sinds twee jaar wilde ze niet meer een heel weekend maar slechts 1 nacht per twee weken gaan. Haar vader is hier een rechtszaak over begonnen. Mijn dochter kreeg ook een brief en ze heeft een antwoord gestuurd aan de rechter dat ze het zo wilde houden (1 nacht per twee weken) omdat hij er bijna niet is. De rechter heeft uitgesproken dat het zo blijft. Toch voelt het voor haar nog steeds als een verplichting, en hij is er ook die dag vaak niet of deels, dus blijft ze zeggen dat het voor haar niet hoeft. Ik kan zelf inmiddels niet goed met haar vader erover praten. En zij ook niet, ze wil er liefst nooit over praten. Nu heb ik bedacht dat ik samen met haar naar een coach wil gaan. Die kan haar misschien helpen om hiermee om te gaan. Mijn dochter vindt het niet nodig, wat denken jullie ervan?

Hoi, Ik ben vader van 3 kids en heb weer een nieuwe vriendin, de kinderen zijn heel positief over haar. Moeder is in mijn ogen erg jaloers en heeft ook een nieuwe vriend. Ik zit helaas vast tot eind augustus en heb nu gelukkig even verlof. Maar ik mag de kinderen niet zien van jeugdzorg. Wie kan mij helpen om beter de kinderen te begrijpen wat er in hun hoofdjes omgaat. Kinderen zijn 5, 8 en 9. Alvast bedankt.

Beste Adviseurs, Ons kind is 1,5 jaar geleden de dupe geworden van een scheiding. Nu we na een half jaar op papier gescheiden zijn lopen we tegen een aantal problemen aan. De andere ouder van ons kind is een jaar geleden, tijdens de scheiding een nieuwe relatie gestart met iemand die ook een kind heeft. Ze kennen elkaar ondertussen iets meer dan een jaar en ze willen samen met elkaar, ook met de kinderen op zomervakantie. Ons eigen kind kent de nieuwe relatie en diens kind niet zo goed, maar zegt het wel leuk te vinden. Ik vind het te snel, maar hier kom ik dus met de andere ouder niet uit, het lukt niet om dit samen op te lossen en in het ouderschapsplan staan te vage afspraken hierover. Nu kan ik allerlei manieren bedenken om ons kind niet mee te kunnen laten gaan, maar misschien moet ik ze maar hun gang laten gaan? Misschien is het juist een leuke manier voor ons kind om de relatie van de ander met diens kind beter te leren kennen. We hebben gezamenlijk gezag over ons kind.