Wat kan ik doen

Beste Wilma, Dankjewel voor je bericht op ons forum. Wat een vervelende en verdrietige situatie. Ik begrijp je gevoel van machteloosheid. Mijn ouders gingen ook scheiden toen ik 18/19 was. Ik voelde ook enorm veel boosheid en wilde mijn vader een tijd niet zien. Hij was vreemdgegaan. Maar ik had er ook veel moeite mee hoe snel hij de draad kon oppakken met een nieuwe vriendin, terwijl mijn moeder huilend thuis zat en bedrogen werd. Ik was woedend en maakte de 'fout' om al mijn emoties op te kroppen, om alleen maar afleiding te zoeken en de grens op te zoeken in plaats van de scheiding te gaan verwerken. Ik weet nu hoe ontzettend fijn het was dat ik bij mensen terecht kon. Dat ik met een psychologe kon praten, met iemand die helemaal buiten mijn leven en de situatie stond. Daarnaast schreef ik de scheiding en mijn emoties van me af, en kon ik via deze site, via Villa Pinedo, anderen helpen en laten merken dat je als kind van gescheiden ouders zeker niet alleen staat. Het lastige in deze situatie is dat jij je dochter graag wil helpen, maar dat je zelf geen contact meer met haar hebt. Misschien kan je zus haar zusje doorsturen naar Villa Pinedo. Haar zus kan haar vertellen dat ze haar verhaal bij ons kwijt kan, hier op het forum. Ze zou haar ook kunnen doorverwijzen naar onze buddypagina, die eigenlijk precies hetzelfde inhoudt als wat ik hierboven voorstel: contact zoeken met een leeftijdgenoot die ongeveer hetzelfde heeft meegemaakt.. http://www.villapinedo.nl/buddy/#zoek-een-buddy Dit lijkt mij in deze situatie gewoon het beste. Ik heb een soortgelijke situatie meegemaakt en ben niet voor niets actief geworden voor dit forum; ik wil leeftijdsgenoten helpen en advies geven vanuit mijn eigen ervaringen. Hopelijk kan haar zus een belangrijke rol spelen om contact te leggen. Hopelijk kunnen we haar helpen en tips geven. Ik weet nog als de dag van gisteren hoe down ik me voelde, maar ik ben er alleen maar sterker uitgekomen. En ik heb een betere band met mijn vader dan ooit tevoren:-) Veel sterkte, Yannick, forumcoordinator

Beste Wilma, Wat een lastige situatie! Ik hoop dat ik u een beetje kan helpen door u mijn verhaal te vertellen, ik heb een tijd lang geen contact gehad met mijn moeder omdat ik haar van alles verweet van de scheiding. Het is jaren goed gegaan tussen mijn moeder en mij, maar ik wist niet alles wat er gebeurde bij de scheiding. Mijn ouders zijn best geheimzinnig geweest over de scheiding en alles wat er gebeurde en hebben mij vaak kleine dingen verteld maar nooit alles. Hierdoor ben ik zelf gaan nadenken en alle informatie die ik had gaan invullen. Uiteindelijk kwam ik erachter dat mijn moeder de heel oorzaak was van de scheiding. Dit maakte mij ongelofelijk boos. Vooral omdat ze nooit eerlijk tegen me is geweest, ik voelde me behandeld als een klein kind. Ik was zo boos dat ik geen contact met haar wilde aangezien ze toch niet eerlijk was tegen mij. Ik woonde al op kamers dus contact verbreken was erg makkelijk. (Dit komt erg veel overeen met uw verhaal). Mijn moeder heeft het nooit opgegeven om contact met mij te zoeken. Ze stuurde me regelmatig berichtjes, probeerde te bellen en ze stuurde met kaartjes. Ik reageerde bijna nooit en als ik reageerde was kortaf. Wel nam de frequentie af, in plaats van een keer per week stuurde ze een keer per maand iets. Dit vond ik erg fijn omdat ik het gevoel kreeg dat ze mij de ruimte gaf maar ze liet ook weten dat ze me niet vergeten was. Ik heb veel tijd nodig gehad om mijn gedachte op orde te krijgen en haar nog een kans te gunnen. Ik was nog steeds boos op haar maar ik miste haar ook. Het contact was erg moeizaam omdat ik zo boos was maar we waren tenminste weer aan het praten. Ik ben ook niet echt een prater dus dat maakte het allemaal nog lastiger. We zijn nu wel meer dan 2 jaar verder en het contact is nog steeds niet als vanouds en dat gaat bij ons ook niet gebeuren maar het is wel goed. Ik heb alles een plekje kunnen geven. En nu als we elkaar zien is het goed en gezellig. Het heeft voor mij ontzettend geholpen dat zij niet opgaf ondanks dat ik dat al wel had gedaan. Dat kaartje wat af en toe op de mat lag waar gewoon een klein lief berichtje op stond. Dit was een reminder om na te denken over haar en over alle gevoelens die ik alweer had weggestopt. Mijn advies voor u, heb geduld maar geef niet op. Gun haar de tijd die ze nodig heeft. De scheiding is nog niet zo heel lang geleden en er is veel veranderd in zo'n korte tijd. Dit moet allemaal nog een plekje krijgen en iedereen heeft hier zijn eigen manier voor. U zou haar eventueel een brief kunnen schrijven waarin u verteld dat u haar mist en graag zou willen praten en dat ze altijd welkom is bij u. Zodat ze weet dat ze er niet alleen voor hoeft te staan. Ik hoop echt dat u weer contact krijgt met uw dochter! Als u weer contact krijgt met haar let er dan goed op dat u haar de kans geeft zich uit te leggen. Probeer niet meteen iets uit te leggen of te verdedigen maar neem de tijd om te begrijpen waarom dit is gebeurt. Ik hoop dat ik u hiermee een beetje heb kunnen helpen! Groetjes Suzanne