Ik heb heb al jarenlang zorg voor 2 kinderen . De oudste is nu 16 en de jongste 10. Vanaf de geboorte van mijn oudste Zoon probeer ik al een omgangsregeling , met hun vader te regelen . Alleen laat hij het steeds af weten.. Hij wil namelijk alleen leuke dingen met de kinderen doen als het hem uit komt. Vaak gaat het ook fout, of ik krijg de kinderen overstuur thuis of hun vader komt niet opdagen. Toch vind ik dat zij hun vader beter moeten leren kennen, en dat hun vader zijn verantwoordelijkheid moet nemen. Mijn oudste zoon wil al geen contact meer met zijn vader en mijn dochter hooguit 10min in de week. Bij ons thuis. Maar nu ben ik zo boos. Op hun vader dat hij niet meer bij ons thuis kan komen en dat er .we allebei een advocaat hebben. Hij wil geen geld betalen voor de kinderen. Dat vind ik ook niet erg maar er moet wel een omgangsregeling regeling komen en ik weet niet meer hoe ???

Ik ben sinds een paar maanden gescheiden. Heb een zoon van 12 en een dochter van jaar oud. De kinderen gaan om het weekend en elke dinsdagavond naar hun vader. Mijn dochter is heel vaak boos en verdrietig. We hebben vaak ruzie. Door de scheiding ben ik vaak niet duidelijk, teveel aan mijn hoofd. Dan lijkt ze wel depressief, noemt zich dan een kutkind. Ze wil ook vaak haar zin hebben. Ook kijkt ze veel scherm en is haar buik dikker geworden. Ik denk omdat ze niet over dingen wil praten. Ze is sowieso een binnenvetter, niet open en lijkt te vluchten voor gevoelens. Toen we nog samen waren, zat ze echt tussen haar ouders in. Nu is ze een beetje aan het zorgen voor haar ouders, lijkt het. Hoe kan ik weer fijn contact met haar krijgen? Of hoort dit bij de verwerking? Ik maak me zorgen om haar en wil gaar graag helpen.

Hallo allemaal, 4 jaar geleden zijn mijn ex en ik uit elkaar gegaan. Samen hebben wij 2 kinderen, een jongen van 9 en een meisje van 6. Toen wij uit elkaar gingen was onze dochter 2,5 jaar en een half jaar later liep ik, zonder bezig te zijn met een nieuwe relatie, tóch mijn nieuwe partner tegen het lijf. Mijn dochter was dus 3 jaar toen hij in haar leven kwam. Hun vader zagen/zien ze maar 1x in de 2 weken. Het contact tussen vader en ons is gewoon goed. Hun stiefvader heeft een baan waardoor hij veel thuis is en de kinderen zien hem soms nog vaker in de week dan mij. De kinderen zijn dol op hun stiefvader en zien hem ook echt als hun extra papa. Nu komt mijn vraag; mijn dochter wilt nooit naar haar vader toe. Ze raakt in paniek en helemaal in tranen. We hebben geprobeerd het te negeren en haar in de houdgreep mee laten nemen. Ze trapt dan een enorme scène en dit blijft ze ook daar volhouden. De ene keer wordt ze uiteindelijk terug gebracht en de dan andere keer blijft ze daar en belt ze mij wel 3x per dag. Haar broer gaat altijd wel gewoon mee. Kan het zo zijn dat ze te jong was toen wij uit elkaar gingen en ze haar vader dus gewoonweg niet goed kent?! Zelfs als ik er niet ben en haar stiefvader doet de overdracht, ook dan blijft ze helemaal aan hem hangen en wilt ze niet met haar vader mee. Dit geeft soms erg vreemde maar vooral ook verdrietige momenten. Voor ons is dit vervelend, maar vooral ook voor haar. Groetjes van een verwarde mama

Onze jongste zoon van net 16 jaar woont sinds 1,5 jaar (we zijn 3 jaar gescheiden) de ene week bij mij, de andere week bij zijn vader. De relatie tussen hem en mij is vooral het laatste halfjaar vrij moeizaam. Ik probeer hem zijn vrijheid te geven, maar probeer daarbij ook op te voeden, d.w.z. dat ik grenzen aangeef en hem niet overal zijn zin in geef. Daarbij heb ik voor mijn gevoel al behoorlijk wat normen en waarden moeten loslaten. Zijn vader is daar makkelijker in en geeft hem eerder zijn zin, verwent hem naar mijn idee behoorlijk. Op momenten dat mijn zoon en ik ruzie om iets kregen, gaf hij altijd aan dat hij bij zijn vader wilde wonen. We hebben dat ook een keer serieus met zijn vader besproken, en toen bleek het allemaal wel mee te vallen en konden mijn zoon en ik samen goed door , Nu heeft mijn zoon aangegeven dat hij toch continu bij zijn vader wil gaan wonen. Met zijn vader heb ik gelukkig een goede relatie. Ik heb dit donderdag jl. met zijn vader besproken. Toen bleek dat onze zoon ook tegen zijn vader zegt dat hij niet meer bij hem wil wonen op momenten dat ze heibel hebben. Onze zoon gebruikt het dus tegen ons allebei. In eerste instantie kwam zijn vader met het voorstel dat onze zoon om het weekend bij mij zou komen, dus 12 dagen bij hem, 2 dagen bij mij. Ik vind dat erg kort, vooral omdat onze zoon in het weekend bijna continu weg is naar zijn vrienden en ik hem dan nauwelijks zou zien. Ik heb toen voorgesteld, 2 doordeweekse dagen en het weekend bij mij bijv. donderdag t/m zondag. Juist om te proberen de band tussen mij en mijn zoon zoveel mogelijk in stand te kunnen houden. Zijn vader vond dat prima en dacht dat onze zoon daarmee wel zou instemmen. Onze zoon is momenteel bij zijn vader en zijn vader heeft dit gisteren (telefonisch) met onze zoon besproken. Deze geeft aan alleen maar 1 weekend in de 14 dagen naar mij toe te willen gaan en als het echt niet anders kan hoogstens 3 dagen (incl. weekend). Ik vind dit erg lastig; ben bang dat als hij maar zo kort bij mij is, ik hem dan nauwelijks spreek en zodoende nog nauwelijks tot geen contact met hem zal hebben. Ik heb eerder proberen te achterhalen waarom onze zoon het bij mij niet prettig vindt, maar krijg daar geen duidelijk beeld bij. Hij ziet wel alles wat ik doe negatief; hoezeer ik ook mijn best doe om hem positief te stemmen. Graag krijg ik jullie advies hoe ik hiermee het beste kan omgaan. Mag ik ook mijn wensen hierover naar voren brengen en is het slim om daaraan eventueel vast te houden? Of moet ik alle wensen van onze zoon hierover respecteren? Mijn doel is dat mijn zoon happy is, maar ook dat onze relatie in stand blijft en uiteindelijk beter wordt. Wat te doen? Met hartelijke dank voor jullie hulp!

Door het vreemd gaan van mijn ex-man zijn wij gescheiden. De scheiding is nog geen 6 weken geleden uitgesproken door de rechter. Mijn ex-man had al een half jaar een relatie voor de scheiding. Nu wil hij onze zoontje van 6 jaar voorstellen aan zijn nieuwe vriendin. Maar mijn zoontje zegt steeds dat mijn ex-man(zijn papa) geen vriendin mag hebben en gewoon thuis moet komen. Ik heb de scheiding geaccepteerd en ik ben achteraf blij dat ik scheiden ben. Want de leugen vlogen om mijn oren van mijn ex-man. Veel beloven naar onze zoontje. Maar niets nakomen. Vraag: Wanneer kan mijn ex-man onze zoontje voor stellen aan zijn nieuwe vriendin? Ik vind het pas tijd als onze zoontje het heeft geaccepteerd dat mama en papa uit elkaar zijn. En dat onE zoontje accepteert dat zijn papa een nieuwe vriendin heeft. Maar ook pas als mijn ex-man samenwoont en serieus een toekomst opbouwd met zijn nieuwe vriendin. Ik wil goed omgaan met mijn ex-man voor onze zoontje. Zodat onze zoontje er zo min mogelijk last van heeft.

Drie jaar geleden zijn de vader van mijn kinderen en ik ui elkaar gegaan. Wij hebben een dochter van 11 en een zoon van 8. Onze dochter heeft veel moeite met het uiten van haar emoties. Ze vlucht ervoor. Ze heeft de scheiding nog geen plek gegeven. Dit maak ik op uit het volgende: sinds een half jaar hebben wij beiden een nieuwe partner gevonden. Onze dochter wil hier niks van weten. Ze wil er niks over horen. Ze heeft mijn nieuwe partner nu 3 keer kort gezien. Daarbij maakt ze geen contact. Morgen gaan we iets leuks doen met elkaar om elkaar wat beter te leren kennen. Zij heeft gekozen wat we gaan doen. Maar toch wil ze nu niet mee en is er veel weerstand. wie heeft tips voor mij? Hoe kan ze het een plek gaan geven? (Ze wil geen hulp van buitenaf zoals kies)

Beste forumleden, Mijn man heeft besloten dat hij wil scheiden wat heel verdrietig is voor allemaal, samen hebben we twee kinderen van 9 en 11 jaar waarvoor we beiden het liefste co-ouderschap willen omdat ze aan beiden evenveel behoefte en recht op aandacht van hebben, en die op de eerste plaats komen in dit hele proces. We zijn alles nu aan het regelen en zijn het bijna over alles eens maar er is 1 ding waar we verschillen van mening en waar ik graag jullie ervaringen over wil horen. Voor de kinderen zal ik in het oude huis blijven wonen zodat ze maar aan 1 nieuwe woning hoeven te wennen, gewoon op school en sportclub etc kunnen blijven. Mijn ex geeft aan dat het voor hem financieel niet mogelijk is om een koophuis in de buurt te vinden en wil daarom een huis kopen op zo'n 25km afstand en de kinderen dan van daaruit naar school/sport en vriendjes brengen. Met de auto is het buiten de spits 30 min rijden en met het Ov een klein uur. Ik ben heel benieuwd of jullie ervaring hebben met ouders die co-ouderschap hebben en zo een afstand bij elkaar uit de buurt wonen, wat de voor- en nadelen van deze oplossing zijn. Alvast heel erg bedankt voor de moeite!

Ik heb vorig naar de keuze gemaakt om te scheiden van de vader van mijn inmiddels 3,5 jarige dochter. Ik denk dat wij het goed geregeld hebben. We hebben gekozen voor co-ouderschap, zien elkaar regelmatig, overleggen dagelijks en eten geregeld samen. Laatst zijn we met zn drieën naar de bioscoop geweest. Ik denk dat ik het onderling contact als vriendschappelijk kan omschrijven. Tóch blijft het schuldgevoel aan mij knagen. Ik heb dit besluit gemaakt omdat ik niet gelukkig werd vd relatie. Maar voel mij schuldig over de lange termijn effecten die het kan hebben op mijn dochtertje. Hebben jullie tips/adviezen hoe ik hiermee om kan gaan? Op welke manier zal de scheiding zo min mogelijk nadelige gevolgen voor mijn dochter hebben?

Ik heb 2 dochters van 26 en 19 jaar. Sinds november 2016 ben ik officieel gescheiden. Het is allemaal erg snel gegaan, zowel ikzelf als mijn oudste dochter zijn in februari 2017 uit het huis vertrokken waar mijn ex is blijven wonen. Mijn jongste dochter is in december 2016 op kamers gaan wonen. We wonen niet dicht bij elkaar, mijn oudste dochter in Nieuwegein, de jongste in Hoofddorp, mijn ex in Tiel en ikzelf in Oss. Mijn jongste en ikzelf hebben dezelfde hobby waardoor zij in het weekend bij mij logeert als ze niet hoeft te werken. Nu is er iets verkeerd gegaan of gezegd door mij waardoor ze geen contact met mij opneemt sinds juni. Volgens mijn oudste dochter is ze boos op mij en zou ik tegen haar liegen . Ze heeft mij geblokt op de whatsapp en facebook. Ze staat mij niet meer te woord ook telefonisch kan ik haar niet meer spreken. Onlangs heeft mijn oudste dochter ervoor gezorgd dat ik haar kon spreken face to face. Er kwam ontzettend veel woede uit mijn dochter en ze verdraait alles. Ik haar ogen ben ik nu een leugenaar. Ik ben hier erg van geschrokken. Volgens mijn oudste heeft ze erg veel moeite met mijn scheiding, haar "veilige thuis" is niet meer. Haar vader geeft niet veel om haar en leeft zijn eigen leven wat de sporen in haar " voormalige thuis" ook laat zien. Bij mij is ze altijd welkom en dat voelde ook goed als ze bij mij was. Ik weet nu niet meer wat ik moet doen, ik heb het gevoel dat ik mijn dochter verloren heb. Ze wil er ook niet meer over praten ook niet tegen haar zus. Een prater is ze nooit geweest maar ze heeft problemen en weet dat zelf niet op te lossen. Ze denkt het alleen aan te kunnen maar ik ben erg bang dat het fout gaat met haar. Wat kan ik doen en evt wat kunnen jullie doen?

Hallo, ik ben alweer bijna vier jaar gescheiden van mijn ex. We hebben samen twee kinderen, een zoon van 12 jaar en een dochter van 10 jaar. We hebben een goed contact en alles in samenspraak met onze kinderen. Nu de zomervakantie vandaag bij ons begonnen, heb ik een verdrietige dochter. Haar leventje van naar school gaan, sport, vriendinnetjes etc. is nu zes weken anders. Ze gaat op vakantie zowel met haar vader als met mij. Ze vindt het heel leuk, maar ook erg moeilijk want beide vakanties gaat ze 1 van de ouders missen. Hier is ze dan ook erg verdrietig om bij het naar bed gaan, overdag gaat het wel dan is ze lekker bezig. Maar in de avond bekruipt haar het gevoel van gemis naar de ouder die er niet is. Wat ook terecht is en ik ook begrijp en zeg haar dit ook. Wie herkent dit en heeft advies voor ons om het onze dochter zo prettig mogelijk te maken als ze op vakantie is.? Wie heeft er tips voor mijn dochter hoe hier mee om te gaan? Het wordt namelijk elke zomervakantie moeilijker voor haar nu ze ouder wordt.