hallo, zo stiekum heeft dit forum mij al vaak van voorzien van info en inzichten. Dank daarvoor, ook hoop ik mijn en mijn man zijn kinderen hier mee geholpen te hebben voor zover mogelijk. Blijft een feit dat beide partijen achter het kind moeten staan. daarover nu ook een (al jaren durend) conflict. Mijn partner en ik zijn inmiddels al 9 jaar heel gelukkig samen, met onze 4 kinderen, 2 van hem en 2 van mij, 1+1+6 we hebben samen met onze 4 kids hard gewerkt om er weer enigzins een normaal en fijn gezin te vormen, Dat is gelukt, iig bij ons thuis. Helaas wil het met beide ex partners niet zo vlotten, daardoor uiteindelijk moeten kiesen voor de minst kwade uit 2 kwaden en minimaal tot geen contact, hooguit via email of. sms,. dit geld voorla voor mijn man en zijn ex. ook zij heeft inmiddels haar 3e partner, welke wij niet kennen, maar waar ze mee samen woont. De kinderen van haar en mijn man zijn inmiddels 13 en 16, en de dochteer heeft aangegeven dat ze ipv soms 3 x wisselen in een week. liever de ene week bij papa wil zijn en dan de andere week bij mama, dit omdat ze het heen en weer gesleep etc veel te vel vind en erg onrustig, Wij zijn het hier volkomen mee eens en hebben het verzoek aan moeder gestuurd. Deze reageert met allerlei onterechte eisen omtrent nog openstaande financile zaken. Hie gaat het dus niet om en het is ook niet juist. Hoe krijgen wij het voorelkaar dat er naar onze 13 jarige grote ontzettend dappere meid geluisterd wordt en aan haar verzoek kan worden voldaan. Zelf vindt ze het heel moielijk om er met haar moeder over te praten omdat ze niemand te kort wil doen, wij hebben aangegeven dat alleen zijzelf belangrijk is hierin, wat voor haar het beste werkt en voelt. Liefst geen gevecht via rechter , dat maakt het nog veel moielijker. Praten met beide partijen draaide in het verleden vooral uit op nog meer ellende naar onze kant. Dit ids een al jaren durend conflict, en welles nietus verhaal. Mijn man ziet dat niet eens meer zitten, is een onpartijdige advocaat oid hierin dan een oplossing? maar hoe is dat dan voor onze dame zelf, lijkt mij vreselijk. Ik wil haar zo graag happy zien en niet gebukt onder afspraken gemaakt toen ze 4 was en nu niet meer werken voor een langzaam volwassen wordende jongedame. Haar broer wil de regeling gewoon aanhouden, en ook dat is bij ons prima, ik ben van mening dat wij ons zoveel mogelijk moeten aanpassen aan de situatie, zij hebben dit niet gekozen. Hoe kunnen wij verder, en hoe kunnen wij haar zo goed mogelijk ondersteunen hierin. een bezorgde bonus mama en mama

Mijn dochter van 12 wil niet meer naar haar vader toe. Mag ik haar bij mij houden?

Mijn partner en ik zijn een half jaar geleden gescheiden. Vlak erna kreeg ik een nieuwe vriend die we anderhalve maand geleden voorgesteld hebben aan onze kinderen. zij kenden hem al als huisvriend waar we een tijd geleden allemaal mee omgingen en waren toen dol op hem. Eén kind (12) reageerde dat ze het vooral raar vond en niet verwacht had, vindt hem wel heel aardig maar het idee dat hij nu mijn vriend is is voor haar heel vreemd en dat kan ik goed begrijpen. Het tweede kind (9) was superblij en vond dat ie meteen maar een keer moest komen eten! (hij had ook al een tijdje een vermoeden) Het derde kind (7) zit erg in het rouwproces en de pijn van papa en mama niet meer bij elkaar en zij benoemde dat ze het stom vindt. Ze was ook boos. Ik heb haar gezegd dat ik het goed kon begrijpen en dat ze het stom mag vinden en dat ze de tijd mag nemen om eraan te wennen. Inmiddels heb ik haar er een keer met een vriendinnetje over horen praten toevallig en toen klonk ze heel rustig en oké ermee. Mijn nieuwe vriend is daarna twee keer kort op bezoek geweest (uurtje max) en hebben we wat gedronken en de jongste twee met hem gespeeld/gedold. Zij vlogen hem na enige tijd al om de hals m ook de jongste. De oudste kwam alleen even kort kijken en verdween al snel weer. Mijn vraag is, ik merk dat ik het best wel spannend vind om hem een plek te gaan geven in ons nieuwe leven. Eerst vond ik het heel erg leuk en ik denk dat de kinderen het goed met hem zullen kunnen vinden uiteindelijk net als voorheen. Maar ik durf dus eigenlijk niet echt iets met zijn vijven af te spreken om iets leuks te ondernemen. die stap te zetten. Ik vraag me af wat hierin het belang van de kinderen is: aan de ene kant, ze hebben hem al een week of vier niet gezien, is het goed om dat nu weer op te pakken? aan de andere kant, er is veel spanning omtrent mijn ex zijn nieuwe woonplek wat de kinderen ook voelen, plus onze oudste zit net op de middelbare en moet daar erg aan wennen. Mijn nieuwe vriend er laten zijn kan misschien weer extra spanning en verandering geven? Kan ik het aan mijn kinderen vragen wat hun wens hierin is of belast ik hen er dan juist mee? dankjullie wel voor het meedenken.

Hallo, wat fijn dat jullie als jongeren hier zijn om ons als ouders door jullie ogen te helpen kijken! Wij hebben een half jaar geleden besloten te scheiden. Mijn oudste (12) praat er niet veel over. Ik vraag me af of ze dingen niet durft te vertellen waar ze mee zit en zou haar graag helpen. Soms als we het erover hebben word ze heel verlegen/klein, vindt ze het moeilijk omdat het haar pijn doet. Andere momenten kon ze wel vertellen hoe ze iets beleefd had. Maar ik weet niet zo goed hoe ik het gesprek kan openen en welke vragen ik kan stellen of het gesprek op gang houden. Ik wil ook niet pusherig overkomen maar zou haar graag willen uitnodigen haar verhaal te kunnen doen zodat het niet 'oppot' en het haar kan opluchten. Ik ben bang dat ze me niet in vertrouwen durft te nemen omdat ze mij wil 'sparen' omdat ze ook wel ziet dat ik t soms moeilijk heb. Maar ik weet niet of dat zo is. Wat voor tip hebben jullie voor me? wat zou jij als kind fijn vinden? alvast bedankt.

Wat ik zo heb gelezen is het scheiden voor de kinderen geen pretje. Ik ben al drie jaar de kracht aan het zoeken om te scheiden. Ik voel al een lange tijd geen band meer. Dit komt omdat er situaties in huis ontstaan die niet mogen en kunnen. Hij zegt dat hij zich verbeterd dit gebeurt niet even ( soms weken of maanden) Onze zoon is vaak de dupe. Mijn dochter sust het en wil niet dat we gaan scheiden. Zij zal er ook het meeste last van hebben. Wat moet ik doen. Ik voel me hierdoor zo'n slechte moeder.

Wat verstaan jullie onder " onvoorwaardelijk liefde van een ouder voor een kind " ?

De vader van de kinderen en ik heb in februari 2017 besloten te gaan scheiden. Sibds die tijd ben ik zelf regelmatig verdrietig. Ik vraag me af of het voor mijn kinderen (8,11 en 15 jaar) fijn is om te zien en te weten dat ik ook verdriet heb vanwehe de scheiding en alle veranderingen. Of dat mijn verdriet het lastiger maakt voor hen. Groetjes van Bianca.

Beste ouders/kinderen, Helaas zijn ik en de moeder van mijn dochter niet meer samen, 2 weken na de geboorte koos zij ervoor om bij mij weg te gaan. Helaas met het resultaat dat ze mij ook het oudersschap ontnam. Nu 7 jaar verder heb ik nog steeds geen band met mijn dochter op kunnen bouwen, hoe graag ik dit ook zou willen. Natuurlijk wil ik er ook alles aan doen om mijn dochter weer in mijn armen te kunnen sluiten. Maar juist ben ik bang dat het problemen en stres ga veroorzaken. En dat is geen gezonde situatie voor mijn dochter (vind ik). Mij doet het in elk geval enorm veel pijn en verdriet. Ik heb al zo veel gemist en zal nog zo veel missen. Maar toch vraag ik mij af wat ik hier nu alsnog mee kan doen zonder al te veel stres voor mijn dochter? Ook al heeft mijn ex een nieuwe vriend en wordt deze beste man als vader gezien, ben ik wettelijk (en op DNA) gezien haar echte vader. En ik vind dat ze van mijn bestaan hoort te weten.

Hallo, ik weet niet of ik hier op de goeie plek ben,maar ik wil mijn ervaring heel graag delen met jullie als kinderen en als ouders. Ik ben namelijk zelf een partner (vrouw) van een gescheiden/uitelkaar partner.Hij heeft zelf 2 prachtige kinderen, 1 jongen (12) en een dochter (7) en ik houd zoveel van hun.Ik ben al 6 jaar bij hun papa en ik ken ze dus al 6jr. van hun levens.Ze groeien gewoon met mij op en proberen ook het zo goed mogelijk voor hun te laten lopen.Gelukkig is de band tussen de ouders altijd goed geweest en de belangen van de kinderen staat bij ons op nr. 1 Het is en blijft ons 1ste prioriteit.Ik kan ook heel goed met de mama opschieten en alles is bespreekbaar.De kinderen zien mij als hun bonusmama.Stiefmama bestaat niet bij ons en de kinderen houden van mij als ook hun mama.Zelfs hun moeder zegt tegen mij,dat ik ook hun mama ben en dat is toch geweldig en grootste compliment die je maar kan krijgen.Ik ben zo blij dat ze in onze levens zijn en dat ik zo een liefdevolle gezin heb.Zij zijn mijn alles en ik hoop als jullie als ouders ook het allerbelangrijkst jullie prachtige kids op nr.1 zetten, want ook al werkt het niet meer als partners, jullie kinderen blijven altijd jullie kinderen en jullie ouders blijven altijd hun ouders .Geef ze alle liefde.Wat heel belangrijk is dat als je een nieuwe partner vind, ook voor de kinderen gaat.Mijn partner zei tegen mij in het begin,als je voor mij gaat,dan ga je ook voor mijn kinderen.Natuurlijk was dat voor mij al vanzelfsprekend ,want ik houd van hem en van zijn kinderen, Onze kinderen. Dat wil niet zeggen dat het voor mij en de kinderen in het begin makkelijk was, want voor mij en daarom vooral voor de kinderen, was dat ze me mogen en accepteerden en gelukkig was dat zo,maar ook alleen omdat het in goed overleg en begrip naar de kinderen werd gedaan en nog steeds. Ik hoop zo om mijn ervaring als Bonus ouder, zo te laten weten dat het ook zo kan en eigenlijk zo hoort. Met vriendelijke groet ☺️

Ik maak mij zorgen om de kinderen van mijn vriend. Zij (9 en 11 jaar) wonen afwisselend een week bij moeder en een week bij vader. Moeder wil geen enkele vorm van communicatie. Zij stuurt de kinderen sinds bijna twee jaar op het wisselmoment alleen naar vader. Ook in de winter in het donker. Als vader de kinderen naar moeder brengt mag hij niet bij haar aan de voordeur komen en moet de kinderen in de steeg afzetten. Inmiddels brengt hij ze via de voordeur maar er wordt iedere keer open gedaan door haar partner. De kinderen vinden t niet leuk dat zij beide ouders niet meer tegelijk zien en dat zij niet meer met elkaar praten. Dit alles sinds moeder twee jaar geleden bij haar partner is ingetrokken. Wie heeft er hier ervaring mee en wat deed t met jullie?