Hoi, Vorig jaar maart heb ik een punt achter gezet in een huwelijk van 14 jaar. Mijn ex deed laatste 3 jaar niks meer met ons als gezin, en dronk iedere dag. Ik zei nog zoek hulp deed hij niet. Nu is hij echt boos op mij. Scheiding was/is een vechtscheiding geworden. Ik heb gekozen om hem met het huis te laten zodat mijn kinderen van 12 & 7 hun thuis basis nog hebben. Maar hij praat alleen slecht over mij met hun. Ik vind hij verwaarloosd ons dochtertje van 7 Er word vaak tegen haar geschreeuwd, hij laat haar alleen naar school lopen, in de zomer bracht haar broer haar naar een speeltuin en daar mocht ze alleen blijven (om te spelen) soms alleen en dan haal haar broer haar weer op aan de einde van de dag. We hebben co-ouderschap maar ik denk of dat gevoel heb ik dat hij dit expres doet tegen haar. Ze wil niet naar hem gaan. Ik probeer haar vaak bij mij te houden. Ik praat heel veel met haar. En zeg ook tegen haar dat ik heeel veel van haar (hun) houd. Maar dit doet mij pijn dat zij dit alles moet meemaken. Heb het gemeld bij veilig thuis maar word niks mee gedaan. Dus weet niet hoe ik mijn dochter moet helpen.

Hallo! Vijf jaar geleden ben ik scheiden. De scheiding was turbulent. We hebben co ouderschap voor onze 3 kinderen (16, 14 en 12 jaar). In de week dat de kinderen niet bij mij zijn, is er nauwijks contact. Als ik een interesse vraag stuur dan komt er meestal kort een antwoord. Vanuit de kinderen komt er geen info over wat ze doen of meemaken in die week. Het voelt als trekken aan een dood paard. Alleen als ze iets nodig hebben of iets willen plannen in de week dat ze bij mijn zijn, wordt er een berichtje gestuurd. Ik mis de verbinding/contact. Het maakt me verdrietig, omdat het voelt of ik parttime moeder ben. Wat zijn jullie ervaringen? Is het normaal? Wat kan ik anders doen?

Hoi hoi, Als gescheiden moeder van 3 jongens, 12, 10 en 8 jaar oud, heb ik een vraag. Wij gaan van 1 naar 2 huizen. Dat betekent dat ook het speelgoed moet worden verdeeld. Ik vind dat zelf al moeilijk, maar voor onze kinderen moet dat helemaal ingewikkeld zijn. Wat neem je mee wat laat je? Hoe zorg je ervoor dat je op beide plekken niet misgrijpt of nou net nodig hebt wat bij de ander ligt? En knuffel of zo, kan natuurlijk mee heen en weer, maar dat kan niet met alles...... Wat zijn jullie tips? Heel veel dank voor het meedenken.

Lieve allemaal, Ik heb 2 prachtige kinderen, wegens een gewelddadige relatie ben ik ruim 7 jaar terug uit elkaar met de andere ouder. De andere ouder wil per se co-ouderschap, naar mijn idee vooral om mij dwars te zitten. Ik loop er tegen aan dat de andere ouder vreselijk negatief over mij en mijn nieuwe partner en kinderen spreekt. Ook vertelt hij leugens over dingen die de kinderen betreft(zoals dat ik ze niet wil bellen als ze daar zijn, terwijl hij me het onmogelijk maakt). Ik wil de kinderen niet belasten met ouderproblematiek, maar ik wil ze ook niet voorliegen of mezelf in een kwaad daglicht laten stellen. Wat zijn jullie ervaringen, wat helpt hierin voor de kinderen? Ze zijn 7&8.

Mijn ex partner en ik hebben 2 dochter (15 en 18). In januari heb ik aangegeven dat ik de relatie wil beëindigen en in maart zijn we naar een mediator gegaan. Mijn ex partner neemt het mij erg kwalijk dat ik onze relatie na 28 heb beëindigd en is heel erg boos. Dat maakt dat de communicatie heel moeizaam verloopt. Het traject bij de mediator heeft er helaas niet voor gezorgd dat we samen tot een oplossing komen. Dat betekent dat we nu verder moeten met advocaten. Dit zullen de kinderen ook gaan merken. Wat vertel ik hierover?

Hi! Vorig jaar zijn de vader van mijn zoon en ik gescheiden. We hebben co ouderschap en er zijn veel verschillen in de opvoeding. Onze zoon doet het naar omstandigheden eigenlijk heel goed. Hij is een beetje een binnenvetter en praat niet veel. Wel weet ik dat hij het niet fijn vindt om te wisselen, hij graag bij papa én bij mama is, en dat hij waar hij is de andere ouder mist. Zijn manier om er mee om te gaan is 'het andere huis' te blocken. Zo heb ik hier foto's van papa en de huisdieren maar die wil hij niet zien omdat hij hen dan meer mist. Mijn zoon is 8. Mijn vraag aan jullie is, welke vragen, gesprekken of hulp hebben jullie gehad (of juist gemist) die helpend waren of waren geweest?

Ik weet even niet meer waar ik goed aan doe dus vandaar mijn vraag… Vorig jaar juli zijn mijn ex-man en ik gescheiden. We wonen op 3 straten afstand van elkaar en onze kinderen van 12 en 8 zijn 50% van de tijd bij mij en 50% bij man ex. Ons contact is redelijk. Nu heb ik al een tijd een nieuwe partner, een vriend die ik al 10 jaar ken. Mijn ex heeft nu 9 maanden een nieuwe relatie. Hij heeft haar na 6 maanden voorgesteld en dat ging soepel. Beide dochters accepteren haar en haar dochter en spenderen veel tijd met ze. Nu wil mijn oudste dochter mijn vriend absoluut niet ontmoeten. Ze zegt hem te haten, hem nooit te accepteren en in wat ze zegt merk ik dat ze ooit ruzies heeft meegekregen tussen mijn ex-man en mij waarin zijn naam viel. Er is van alles tussen haar vader en mij gebeurd waarvan ik niet vindt dat zij dat moet weten; daar is ze simpelweg te jong voor en ik wil ook haar relatie met haar vader niet beïnvloeden. Maar ik voel me onevenredig gestraft om het zo maar te zeggen; mijn relatie wil ze geen kans geven en bij haar vader gaat het allemaal als een zonnetje. Mijn jongste wilde hem wel graag ontmoeten dus vorige week zijn we buiten de deur een kopje koffie gaan drinken met zijn drieën. Weer heb ik mijn oudste gevraagd of ze mee wilde maar toen ze nee zei, heb ik ook niet aangedrongen. Ze houdt nu alles tegen: dat ie bij mijn verjaardag is en noem maar op. Wat moet ik hier nou mee? Ik wil haar ruimte geven maar ze is niet de enige op de wereld…

Hoi! Vier jaar geleden zijn mijn ex en ik gescheiden. Samen hebben we 2 dochters (10 en 12). Al vier jaar lang is de situatie erg complex. Mijn ex wordt snel boos, waardoor mijn kinderen bang van hem zijn en dus niet graag naar hem toe gaan. (Er is geen fysieke agressie). Ondanks meldingen bij Veilig Thuis en dat de kinderen bij de rechter hebben aangegeven niet graag bij hem te zijn, heeft deze vorig jaar toch besloten dat ze een extra dag en nacht in de week naar hun vader moeten. Mijn dochters (en dan vooral de oudste), gaan met steeds meer tegenzin naar hem toe. Vanaf het moment dat ze weer bij mij zijn, kijken ze op tegen het moment dat ze weer weg moeten. Ik weet niet zo goed hoe ik hiermee om moet gaan en hoe ik ze nu het beste help. Wanneer ik mijn ex aanspreek op zijn gedrag, weet ik uit ervaring dat hij dit afreageert op mijn dochters en wordt hij boos op hun. Maar mijn dochters zelf durven ook niet aan te geven dat ze niet graag bij hem zijn, omdat ze bang zijn dat hij dan nog bozer wordt. Wat hebben mijn kinderen van mij nodig? Wat kan ik voor ze doen?

Ik heb 2 kinderen, een dochter van 5,5 jaar en een zoon van 3 jaar. Ik heb 5 weken geleden een mail gehad van mijn ex (vader van kinderen) dat de 2,5 jaar ik alles verkeerd heb gedaan en doordat we bij de rechter moeten zijn voor de alimentatie voor de kinderen, dat ik het er naar gemaakt heb dat hij het heeft opgegeven en de kinderen niet meer wil zien. De ruzies gingen over onenigheid over opvoeding echt kleine dingen. We hebben hulp gehad met de communicatie en ging dan weer een tijd goed en daarna hielt hij zich niet aan de afspraken en ging communicatie weer niet goed. En ik weet ook ik zal niet alles goed hebben gedaan, maar van mij mocht hij de kinderen wel gewoon zien en hield ik dat ook niet tegen want zelfs zouden ze in de vakantie gewoon 3 weken naar hun vader gaan. Maar dat wilde hij ineens niet meer en ik moet dat nu aan mijn kinderen gaan vertellen ze zijn nog zo jong. Ik heb speltherapie aangevraagd maar van de gemeente is er een wachtlijst van 4 maanden voor dat wij hulp kunnen krijgen. Ik weet niet hoe ik die tijd moet overbruggen want mijn dochter vraagt wel naar haar vader en ik weet niet hoe ik hun er mee moet helpen. Weet iemand hoe ik hun hier mee kan helpen en hoe het te vertellen aan hun?

Mijn ex en ik zijn al een jaar uit elkaar maar wonen nog steeds samen aangezien we geen andere woonruimte kunnen vinden. Bij de mediation is ons aangeraden om het te delen met de kinderen (1 en 4 jaar) als er andere woonruimte is. Echter duurt dit zo lang nu dat we het lastig vinden om dit te "verzwijgen" voor onze kinderen. Steeds meer mensen weten het maar mensen in de kring van onze kinderen niet( school, opvang). Dit voelt helemaal niet meer prettig en oneerlijk. Kunnen we het nieuws toch al delen nu en wat is dan een goede manier? Apart wonen is niet concreet nu dus hoe kun je het het beste overbrengen aan een kind van 4. Graag hoor ik jullie reactie. Alvast bedankt.