Wat is jullie ervaring met een coouderschap? Mijn zoon word over 2 weken 4 jaar en ik zou graag een coouderschap willen, maar instanties en de moeder houden dat tegen en raden het zelfs af. Wat is jullie ervaring en advies is ? Alvast heel veel dank. Henk.

En daar zat ik dan, met mijn moeder, bij de diploma uitreiking. Achter in de zaal om voor niemand een ongemakkelijke situatie te veroorzaken. Uitgenodigd, ja door school en gestimuleerd door de mentor om gewoon te komen, ik was van harte welkom. Voor het eerst sinds een jaar of 3 mijn zoon weer in het echt gezien, op afstand, op het podium. Ik ben een verstoten moeder, al 4 jaar lang. Maar wat was het fijn om even in dezelfde ruimte als hem te zijn. Te zien hoe hij gegroeid is en wat een lange, slungelige puber hij is geworden. Te genieten van zijn toespraakje en te zien watvoor lol hij had met zijn vrienden. Wat was en ben ik trots!! Ik ben voor het einde weggegaan (om ongemakkelijke situaties te voorkomen...), heb een cadeautje bij zijn voordeur achtergelaten. Ik heb weken tegen dit moment opgezien (t is zo confronterend), maar ik ben blij dat ik gegaan ben. Ik hoop dat hij mij heeft gezien. Maar zou het ‘de knel’ waar hij in zit versterken? Of zou hij (stiekem) toch blij zijn dat ik er was? Een trotse mama

Ik ben nu een jaar gescheiden van de vader van m’n kinderen 10 en 4 jaar Ik heb de volledige zorg voor de jongens om het weekend zijn ze bij papa en z’n vriendin Dat gaat op zich goed ik maak me zorgen om m’n oudste Herkennen jullie dat een kind voor mama wil zorgen hij verteld heel vaak hoe lief hij me vind ( tuurlijk fijn) Naar mijn. Gevoel zegt hij het te vaak Ik denk dat hij heel goed door heeft dat ze bij mama op de eerste plaats staan Wat kan ik doen zodat hij niet het idee heeft voor mij te moeten zorgen

Hoi, de vader van mijn 2 jongste dochters en ik zijn al 8 jaar uit elkaar. Hij is een jaar na de scheiding getrouwd en ik had al vrij snel een relatie met een ander. Onze jongste is al die tijd suggesties blijven doen om ons weer bij elkaar te krijgen. De laatste was of ik misschien poly-amorous wilde worden... Ik heb het altijd afgedaan als een gebbetje, maar de ondertoon lijkt vrij serieus. Ik heb op geen enkele manier daar aanleiding toe gegeven, heb zelf ook niet de minste behoefte om daar gehoor aan te geven. Ik ben 15 jaar diep ongelukkig met hem geweest en heb nu een vriend uit duizenden.Ik vind het heel verdrietig dat ze dat wil. Ik heb wel van meer kinderen gehoord dat ze dat willen (of het nu realistisch is of niet) en ik zou zo graag willen weten hoe ik daar het beste mee om kan gaan. Is het iets waar ze hulp bij nodig heeft? en welke dan?

1 jaar gescheiden. Meisje (11) bij mij, jongen (8) bij mama. Zij is na de scheiding een uur rijden enkele reis ver weg gaan wonen. Tot nu hebben we ze steeds opgehaald. De kids kunnen hun gang gaan tot ophaalmoment, en onze ritten zijn precies 50/50 verdeeld. We hebben zo elk weekend beiden 1 rit te doen. Moeder haalt na schooltijd op bij mij thuis terwijl ik op mijn werk ben. Moeder wil de reistijd halveren door een halverwege punt af te spreken. Dat betekent een kortere rit, maar wel elk weekend twee keer. Dit lijkt mij voor de kinderen een verschrikkelijk onprettige regeling. Wat vinden jullie? Zijn er onderzoeken naar gedaan die dit kunnen onderbouwen? Mijn mening hierin wordt niet erkend door moeder, zij vind dit inflexibel van mij.

Drie jaar geleden zijn we uit elkaar gegaan en beiden hebben we altijd er zo veel mogelijk aan gedaan om het voor de kinderen (nu 12, 14, 16) goed te regelen. We kunnen goed samen door 1 deur en overleggen regelmatig. Tot heden zijn we met de verjaardagen vd kinderen altijd nog als ‘gezin’ uit eten gegaan. Dat ging goed, hoewel het ook altijd wel ongemakkelijk was en ik er tegenop zag. Maar beiden deden we altijd ons best om het zo relaxed/ normaal mogelijk te laten zijn. Ondertussen hebben we allebei al ruim 2 jaar nieuwe partners waar de kinderen ook prima mee overweg kunnen. Binnenkort is 1 vd kinderen weer jarig en ik merk dat het bij mij een beetje begint te wringen. Ik zou het veel relaxter en minder kunstmatig vinden als we ‘t apart zouden vieren. Maar ik begrijp ook heel goed dat je als kind het liefst met je beide ouders je verjaardag wil vieren. Het is helaas geen optie om met beide nieuwe partners erbij uit eten te gaan. Wat is wijsheid om te doen? Op de oude voet door of een nieuwe manier van vieren beginnen?

Ik ben moeder van 3 kinderen, waarvan 2 uit andere relatie. 5 jaar geleden ben ik gescheiden, mijn zoon was toen 5 en mijn dochter 2,5. Wij wonen met mijn nieuwe man en jongste zoon met 5jes samen.Het contact tussen mij en de vader van de oudste 2 is redelijk goed.De kinderen zien vader ongeveer 1x per week.Bij hun vader slapen heeft steeds voor veel ‘problemen’ gezorgd en daarom hadden wij de afspraak gemaakt dat ze voorlopig niet meer daar hoeven te slapen. Nu komt mijn probleem. Mijn dochter (nu 7) heeft erg last van heimwee, vooral als zij bij haar vader is en helemaal als ze daar moet slapen.Vooraf huilt ze, schreeuwt ze, schopt ze in het rond en gilt heel de buurt bij elkaar als vader haar mee neemt.Nu moet ze 10 nachten mee op vakantie en dat wilt ze écht niet.Ze heeft er buikpijn van en begint iedere keer te huilen.Ik word er zelf ook zo verdrietig van om haar zo te zien.Is dit bij iemand herkenbaar en/of heeft er iemand tips? Alvast bedankt!

Ik ben moeder van 1 meisje ( 10 ) en 1 jongen ( 8 ) en woon sinds 1.5 jaar een uur van waar hun vader woon. We zijn in de 4 jaar dat we uit elkaar zijn gegaan van co-ouderschap ( 2 jaar) naar 5 dagen mama / 2 dagen papa naar 3 weekenden papa en sinds een paar maanden om het weekend. Mijn dochter en haar vader hadden een woorden wisseling dat escaleerde. ( ging over het tanden poetsen) Hij vertelde het mij op een manier waarop hij zich slachtoffer voelde.. Want zij was disrespectvol. Ik ken mijn dochter heel goed en wist dat zij de afgelopen dagen niet lekker n der vel zat, ( misschien puberen..) daar geloofde hij niet in. Toen hij de kinderen weer thuis brancht hadden we weer het gesprek en dit escaleerde waardoor hij wegliep. Communicatie was nihil. Om een lang verhaal kort te make:n: Een week na het voorval vroeg hij mijn dochter wat zij ervan vond als zij zelf kon bepalen of zij naar hem ging om het weekend, Dit had hij niet met mij besproken. Mijn vraag is of dit kan. Kan/mag je een kind iedere keer zelf bepalen?

Ik ben nu 3,5 jaar gescheiden. Mijn ex-man en ik hebben samen twee jongens van 11 en 12 jaar. Mijn ex-man woont sinds hij bij ons is vertrokken samen met de vrouw waar hij mij mee bedrogen heeft. De jongens wonen bij mij en gaan om het weekend van zaterdagochtend tot zondagavond naar hun vader. De jongens hebben aangegeven zich niet helemaal thuis te voelen bij mijn ex-man en zijn vriendin. Ze voelen er geen liefde en warmte. Mijn ex-man stelt de jongens steeds teleur en heeft niet veel voor hen over. Dit is hoe de jongens het ervaren. Hij besteed nauwelijks tijd, aandacht en geld aan hen. Als dingen niet helemaal gaan zoals hij wilt, haakt hij af. Om deze reden heeft hij afgelopen weekend de jongens niet opgehaald om vaderdag te vieren. Normaal belt hij ze altijd op woensdagavond. Afgelopen week heeft hij zonder iets te laten weten, niet gebeld. Ze hebben al ruim een week niets van hem gehoord. Vooral mijn jongste zoon heeft het hier heel moeilijk mee en voelt zich afgewezen. Zijn school lijdt er onder.Hoe kan ik hem hiermee helpen?

Ik ben ouder en stiefouder in een nieuw samengesteld gezin met kinderen tussen de 3 en 9 jaar. Nu worstel ik met de vraag welke rol en plek je als stiefouder in neemt. Voor mij zijn mijn ex en ik verantwoordelijk voor onze dochters. Wij zorgen voor hen en worden daarbij ondersteunt en aangevuld door onze nieuwe partners. Soms doen we dingen met alle (stief)ouders (bijvoorbeeld bij afzwemmen of uitvoeringen), soms heel bewust alleen als vader en moeder (zoals bij de kinderfeestjes, die regelen en verzorgen mijn ex en ik met z'n tweeën.) Nu heeft de ex van mijn vriend een nieuwe relatie en hij is veel nadrukkelijker aanwezig. Zo komt hij vaak mee tot aan de deur bij het wegbrengen/ophalen en wil zijn ex nu ook dat haar nieuwe vriend bij het kinderfeestje is omdat hij nu eenmaal ook ouder is en mijn stiefkind dat leuk lijkt. Ik ben benieuwd hoe jullie als kinderen hier naar kijken? (NB Er is ook een 'grote mensen' feest waar alle (stief)ouders zijn en mij vriend wil liever niet dat de ex aansluit bij het kinderfeest)