beste, mijn vriend heeft 2 dochters, tieners. op het moment is het contact met de moeder tot een dieptepunt gezakt. hij wil contact met haar omtrent de kinderen en niet alles op de app of mail. zij staat hier niet voor open, gooit de deur dicht en bepaalt nu wanneer hij contact mag zoeken met haar over de mail. niet persoonlijk. 1 per week en anders doet ze aangifte van weet ik wat. de dochter van 16 kiest ervoor om nu bij haar moeder te blijven, is haar goed recht natuurlijk maar de vader krijgt geen kans om zijn verhaal te doen. In hoeverre kan de moeder de vader verbieden om contact te zoeken met de moeder van zijn kinderen om afspraken te maken of te bespreken bijvoorbeeld gedrag van de tieners?  Ze weten dat ze altijd mogen komen en contact kunnen opnemen maar denken dat haar wat anders wordt verteld... In hoeverre heeft dit invloed op de dochters en wat te doen? alvast bedankt! groet, Anne

Hai, Ik ben moeder van een dochter van 11 (groep 8) en een zoon van 9 (groep 5) en sinds vier jaar gescheiden. Sinds een jaar is vader naar een grote stad verhuist 50 km verderop. Ze zijn het ene weekend van vrijdag tot maandag bij hun vader en het andere weekend van zondag lunch tot maandagochtend. Hun vader heeft een zware baan en kan doordeweeks niet voor ze zorgen. Ik merk alleen dat de kinderen het steeds moeilijker vinden om uit hun vertrouwde omgeving weg te gaan en weer een uur in de files naar papa moeten gaan, maar aan de andere kant missen ze hem ook heel erg en vinden ze het helemaal niet fijn dat hij niet meer even een kusje komt geven op belangrijke momenten, bij sporten komt kijken, etc. Door de afstand is het gewoon te tijdrovend om echt betrokken te blijven bij hun dagelijkse leven. Daarnaast vinden de kinderen het iedere week weer stressvol of ze wel alles bij zich hebben, hoe goed we hier ook in proberen te coachen, soms wordt er iets vergeten en dat moeten ze dan een week missen. Nu overweeg ik om dan maar met de kinderen naar dezelfde stad te verhuizen zodat we weer allemaal op dezelfde stek wonen en ze op 1 locatie op kunnen groeien. Ik ben zo bang dat ze straks het gevoel krijgen dat ze moeten gaan kiezen tussen tijd met vriendjes thuis of tijd met hun vader doorbrengen. Ik vind het eigenlijk niet oké dat zij concessies moeten doen omdat wij deze keuzes hebben gemaakt. De oudste wil het allerliefste verhuizen, de jongste wil de basisschool hier afmaken, maar dan zou de oudste weer halverwege het vwo moeten wisselen.... ik wil zelf het liefste hier blijven, maar kan me ook prima vinden in een verhuizing naar de stad als dat beter is voor de kids. Mijn nieuwe partner staat er blanco in, wat het beste is voor de kinderen, daar legt hij zich bij neer. Ik vraag me af of er kinderen zijn die ervaring hebben met deze situatie en wat zouden jullie adviseren? Is het inderdaad een grote belasting als je ouders op een uurtje afstand van elkaar wonen of zijn er praktische oplossingen die veel beter zijn dan hun (en mijn) vertrouwde omgeving opgeven? Ik wil graag het beste voor de kinderen... Alvast hartstikke bedankt voor jullie hulp! Daniëlle

Goedemorgen, Ik zit echt enorm met mijn handen in het haar. Ik heb al ruim 6 jaar een stiefzoon (hij word bijna 10) en de eerste jaren ging het echt heel goed. Tot ik zwanger werd 3 jaar geleden. Hij heeft bij zijn moeder al vanaf het moment dat zijn ouders uir elkaar gingen een sriefzus die een jaar jonger is en daar is 3 jaar geleden een broertje bij gekomen. En ook bij ons is er nu een zusje. Ik ben stapelgek op mijn stiefzoon maar het gaat gewoon niet goed. De weekenden dat hij er is is zo'n spanning en stress in huis. Hij praat niet tegen mij, negeert me, liegt over dingen en doet heel anders (negatief) als zijn vader er niet is dan wanneer die er wel is. Hij heeft zelf ook toegegeven dat hij anders met mij omgaat dan met zijn ouders en stiefvader. Ik weet niet meer wat ik moet doen om het goed te latdn verlopen. Vooral voor mijn vriend ook. Ik ben helemaal op van deze situatie en wil het zo graag goed doen maar ik weet niet meer hoe. Mijn vriend "straft" hem niet als hij zo tegen mij doet en vind dat ik er niet op moet letten. Heb t gevoel dat mijn stiefzoon ons uitspeelt en weet dat hii bij zijn vader overal mee weg komt omdat die zich schuldig voelt en alleen maar wil dat hij een leuk weekend bij ons heeft. Ik heb zelf al 10 jaar geen ouders meer en een rot jeugd gehad misschien wil ik daarom wel te graag een liefdevol iemans zijn. Ook is er geen waardering van zijn kant, met feest en verjaardagen bijvoorbeeld word ik altijd "vergeten" en dat doet heel veel pijn. Hebben jullie een advies voor mij of herkenbare situatie?

Sinds 6 maanden heb ik een relatie met de liefde van mijn leven. Het gaat heel goed tussen ons. Wat alleen momenteel veel stress oplevert is dat ik stief/bonusmoeder ben van zijn zoon. Ik geef enorm veel om hem en houdt bijna net zoveel van hem als van mijn eigen zoon. Het lastige is nu dat de ex van mijn vriend vind dat ik mij afzijdig moet houden van de opvoeding en eigenlijk alles wat betrekking heeft tot zijn zoon(sportwedstrijden, uitvoeringen op school e.d.). Ik begrijp dat ze mijn rol lastig vind en het gevoel kan hebben dat ik haar rol wil overnemen, maar ik wil dolgraag een onderdeel zijn in zijn leven en ook trots langs de kant staan bij wedstrijden. Ze voert momenteel de druk op richting mijn vriend en hij voelt zich in een tweestrijd te zijn beland. Ik word alleen maar verdrietig van de situatie en weet niet hoe ik dit het beste aan kan pakken. Ik hoor graag wat jullie vinden dat ik nu het beste kan doen.

Hallo, Mijn zoontje van 6 jaar vind het heel moeilijk om afscheid van mij te nemen als hij naar papa gaat. Hij gaat 1x in de 2 weken 1 nachtje bij papa slapen maar als ik hem daar breng huilt hij alles bij elkaar dat hij met mij mee wil. Als hij eenmaal even daar is, gaat het wel prima. Sinds kort is hij ook bang dat als hij naar school of zwemles gaat dat er daarna niemand op hem staat te wachten (terwijl we nog nooit te laat zijn geweest). Wat zou dit kunnen zijn?

Hallo. Ik ben partner van een verstoten ouder. Zijn dochter van bijna 16 wil niets meer met hem te maken hebben. Groot loyaliteitsprobleem..moeder lijkt er een beel groot aandeel in te hebben. Nu bestaan er flyers (h)erken ouderverstoting. We willen deze overhandigen aan de moeder en ook opa en oma..die doen ook mee aan de verstoting. Maar kunnem we de dochter ook een flyer doen? We willen haar zo graag duidelijk maken dat ze op dit moment niet goed zit met haar gedachten. Mijn partner mist haar verschrikkelijk. De dochter had voor de scheiding altijd een heel fijn co tact met haar vader. Het is heel verdrietig, zo allemaal

Ik ben moeder van 2 lieve kinderen van 15 en 18 jaar. Wie van jullie heeft er ervaring dat een van beide ouders de andere ouder consequent zwart heeft gemaakt en daarin is gaan geloven of druk heeft gevoeld om de keuze te maken om bij die ouder te gaan wonen en het contact met de andere ouder te verbreken. (Dit wordt ook wel Parental Alienation Syndrom genoemd.) Ik heb begrepen dat juist zachtaardige, onzekere kinderen daar gevoelig voor zijn en pas op latere leeftijd zijn gaan begrijpen /inzien wat er is gebeurd en te kampen hebben met depressie en / of schaamte om de draad van contact en herstel weer op te pakken. Ik zie mijn zoon (de oudste) al lange tijd niet meer. Hij heeft elke vorm van communicatie met mij en zijn zus geblokkeerd en wij weten niet waarom. Wij laten weten d.m.v. post / email dat de deur open staat en wij graag contact willen. De weinige signalen die hij stuurt zijn vaak agressief waardoor we ons zorgen maken om zijn psychische welzijn omdat het contact tussen ons altijd hecht is geweest. De vader van de kinderen heeft het contact met onze dochter verbroken nadat ze hem in een brief gevraagd had om te stoppen om mij zwart te maken. Wat kan ik nog meer doen, dan alleen de deur voor mijn zoon open houden, zijn keuze te respecteren en me te distantiëren van de strijd die mijn ex met mij wil voeren via de kinderen? Deze ongezonde situatie kent alleen maar verliezers en dat vind ik verschrikkelijk verdrietig voor mijn beide kinderen. Ik heb er alles voor over om dit te laten stoppen. Contact met de vader is niet mogelijk. Heeft een van jullie tips om toch op een veilige constructieve manier in contact te komen met mijn zoon? Ik realiseer me dat deze situatie niet eenvoudig is, daarom luister ik graag naar jullie wijze woorden / ervaringen waarmee ik mijn kinderen verder kan helpen.

Beste deskundige kinderen van Villa Pinedo, Mijn man en ik zijn aan het scheiden. Ik woon al ergens anders, mijn man nog in het ouderlijk huis. Onze twee dochters van 8 en 9 zijn de ene helft van de week bij mij en de andere week bij hun vader. Maar we hebben ook nog een hondje. Die is ongeveer drie maanden voor de scheiding bij ons gekomen en het was vooral mijn keuze. Mijn man wilde geen hond. Nu missen de kinderen de hond heel erg als ze bij hun vader zijn. En hij vindt dat de hond dus met de kinderen heen en weer zou moeten gaan. Ik heb daar erg mijn twijfels over. Los van het feit dat er dan extra uitwissel rompslomp ontstaat (de hond haal je niet uit school), en de vraag of het goed zou zijn voor de hond, merk ik dat ik er zelf erg tegenop zie de hond te moeten missen op de dagen dat de kinderen bij hun vader zijn. Daarnaast vraag ik me af hoe zij het praktisch voor elkaar gaan boxen goed voor de hond te zorgen, met 4x per dag uitlaten, medicijnen op tijd geven enz, terwijl zij zo graag uitstapjes maken samen. Al maanden voltrekt zich in mijn hoofd een enorm gevecht: moet ik de kinderen hun hond gunnen met alle ingewikkeldheden van dien of kan het ook een goede keuze zijn om de hond bij mij te laten wonen? Of ben ik gewoon ontzettend egoïstisch bezig de hond voor mezelf te houden? Ik ben bang dat als ik mijn eigen kinderen advies vraag dat ze zullen zeggen wat ze denken dat ik wil horen, vandaar dat ik het nu aan jullie vraag. Bedankt voor het meedenken! Mirjam

Hallo, sinds een paar maanden heeft de vader van mijn kinderen een vriendin. Ik heb haar niet ontmoet, de Kinderen ook niet. Nu wil hij terwijl wij nog onder 1 dak wonen, het idee van nieuwe vriendin introduceren bij de kinderen. Langzaam laten wennen aan het idee. Is dit nu al slim?

Hoi, september heeft mijn man aangegeven te willen scheiden, geheel onverwacht. We hebben 3 super kinderen 14, 12 en 9 jaar. Ze gaan er tot nu toe redelijk mee om. We hebben geen vechtscheiding en ik woon nog samen met hun in het huis. We werken samen met een mediator om zo goed mogelijk alles te regelen voor de toekomst. Vader is eigenlijk gelijk vertrokken, hij komt wel iedere woensdag en is ieder weekend bij de kinderen. Mijn man heeft mij vrijwel direct verteld dat hij verliefd is op een andere vrouw. Nu na een aantal weken heb ik er zelf wel moeite mee dat vooral de oudste 2 niet weten dat er meer speelt dan dat papa en mama niet meer van elkaar houden. Papa wil niet dat de kinderen weten dat hij verliefd is en met een andere vrouw samen is maar ik ben bang dat het vertrouwen van de kinderen heel erg geschaad wordt als ze erachter komen dat dit vanaf het begin al bekend was en wij hierover niets gezegd hebben. Nu hebben we het er samen over gehad en wil hij eigenlijk ook niet liegen of dit verzwijgen tegenover de kinderen. Moeten mijn man en ik hier samen een gesprek over hebben met de kinderen? Volgens mij hebben ze al genoeg shit aan hun hoofd en kunnen ze dit er niet bij gebruiken. Aan de andere kant wil ik niet liegen tegen ze en ook de band met hun vader goed laten blijven. We willen ze niet nog meer verdriet geven dan dat er al is.