Hi, Ik lig in een scheiding met 2 kinderen van 10 en 11. De scheiding is nog niet rond en mijn dochter appte mij dat ze moeilijk vind dat haar moeder op een nieuwe man verliefd is. Ik heb gezegd dat ze dat ook tegen haar moeder moet zeggen. Doe ik hier goed aan?

Ik ben al ruim 10 jaar geleden gescheiden. De band tussen mij en mijn ex is zeer slecht te noemen. Mijn zoon J heeft onlangs meerdere keren aangegeven dat hij mij ons zou willen komen wonen, dit omdatde band tussen hem en zijn moeder zo dusdanig verslechterd is door een aantal gebeurtenissen. Wij gaan in een gesprek met zijn moeder het kenbaar maken wat zijn wens is. Heeft iemand tips en of ervaringen waar ik rekening mee kan houden?

Mijn zoon is inmiddels 13. Sinds zijn 2e zijn wij uit elkaar. Mijn zoon heeft jarenlang niet veel naar zijn vader willen gaan, geen fijn gevoel, te druk nieuwe gezin, intens verdriet. Ik hem jarenlang opgepept. Heel moeilijk dus. Hij heeft met 12 brief aan de rechter geschreven, is gehoord, heeft overduidelijk genoemd wat zijn hartewens is meer bij mij te willen zijn. Is niet ingewilligd…Vader heeft ook een brief gestuurd rechter dat hij tegen wens zoon is. Intens verdriet door deze afwijzing was mijn zoon. Zijn vertrouwen is weg in het rechtsysteem. Wat nu? Hem nog een brief laten schrijven ziet hij niet meer zitten (de rechter gelooft mij niet..) Regeling is nu om de week vader en week mij. Als moeder sta je machteloos wanneer een vader meer voor zijn recht gaat dan wens en belang van zijn zoon. En ik gun hem absoluut de band maar het gaat om mijn zoon. Hij heeft ook nog lichte vorm add blijkt nu en de drukte in dat gezin vader was zo terecht dat hij dit ervaarde die jaren. Wat dit deed met mij in die jaren als moeder is ook niet te beschrijven. Blijkbaar zijn rechten belangrijker dan het welzijn van kinderen…

Hoi, ik ben moeder van meisje van 12 jaar en jongen van 10 jaar. 3 jaar geleden gescheiden. Sinds een half jaar weten de kinderen dat ik een nieuwe vriend heb, waar ze veel plezier mee hebben. Hoe kan ik de kinderen voorbereiden dat we mogelijk willen gaan samenwonen in zijn huis? Wat is belangrijk voor kinderen in zo'n situatie? Bedankt alvast!

Mijn dochter van 15jaar heeft moeite met het wonen in huis van vriendin van haar vader. Haar vader kiest er vaak voor om daar te blijven in week dat mijn dochter bij hem is ipv in zijn eigen huis. Mijn dochter wil in dit eigen huis, omdat ze daar haar eigen kamer heeft. In huis vriendin slaapt ze in de nagelsalon ruimte. Eigen kamer is niet mogelijk. En ze vind het huis niet fijn ruiken, wordt er zelfs misselijk van. Nu steeds ruzie tussen mijn dochter en haar vader. Band tussen mij en mijn ex is te slecht om dit met hem te bespreken. Zou de situatie ws alleen maar erger maken. Welke tips hebben jullie? Moet mijn dochter misschien toch ook meer meebewegen met haar vader en daar dan ook wonen. Wij hebben co- ouderschap, week om week. Dank voor eventuele reacties

Ik ben moeder van 2 kids van 10 en 12 jaar. Ik ben 4 jaar geleden gescheiden van mijn ex partner, een nare scheiding en communicatie is bijna niet mogelijk, afspraken maken ook niet. Ik wil mijn kinderen zo goed mogelijk voorbereiden en helpen met de overstap naar het voortgezet onderwijs. Het lastige is dat er bij papa geen huiswerk gemaakt wordt. Ze hebben er geen huiswerkplek geen hulp en geen motivatie of aansturing. Ik heb al van alles geprobeert om dit te stimulerenen ondersteunen maar niks helpt. Er zijn al vele hulpverleningsinstanties betrokken geweest, met weinig tot geen positieve uitkomst voor de kinderen. Mijn vraag is: wat helpt mijn kinderen om een goede overstap te maken naar het v.o. Wat kan ik als moeder voor hen doen. Wat zijn praktische tips voor de komende jaren. Hoe zorg je ervoor dat je al je schoolwerk bij elkaar houdt. Hoe kun je toch je huiswerk in beide huizen maken. Alle tips zijn welkom!

Hoi, ik ben Tamara mama van S (5 jaar) en J (3 jaar). Mijn ex-man en ik zijn gescheiden (nu 1,5 jaar) en gaan nog goed met elkaar om. We hebben co-ouderschap en doen ongeveer 1 x per maand nog iets met het originele gezin. Denk hierbij aan: gezamenlijk frietjes eten, naar een pannenkoekenhuis of samen winkelen voor de kinderen. S heeft soms weleens moeite met het tonen van zijn emoties als hij zijn papa of mama mist. Hij probeert zijn tranen weg te slikken en zich groot voor te doen. Wij stimuleren heel erg dat hij mag praten over zijn gevoelens en mag huilen. Ook doen we soms een check up en vragen we of S al gewend is dat papa en mama allebei een huisje hebben. Zijn er verder nog tips die jullie hebben hoe hier goed mee om te gaan? Alvast bedankt

Hallo, Wij staan op het punt om te gaan scheiden. Er zijn geen ruzies en we gaan vriendelijk met elkaar om. Maar hoe kunnen we dit onze kinderen (15, 13,11) het beste vertellen? Hebben jullie tips? Dank Groeten Hettie

Ik hou niet meer van mijn partner als geliefde. Ik ben heel erg bang om uit elkaar te gaan voor mijn kinderen ookal denk ik dat ik dan gelukkiger ben. We verschillen erg van elkaar en groeien niet meer samen. Ik ben al heel lang hiermee aan het worstelen en probeer open eerlijk te zijn naar mijn partner. Mijn zoons zijn 11 en 9 en zitten in groep 8 en 6. Ik ben zo bang om hen pijn te doen. Ik zou graag ervaringen willen horen of tips. Dankjewel

Beste kindervaringsdeskundigen, Ik ben de stiefmoeder van een 11-jarig meisje dat sinds afgelopen zomer het slachtoffer lijkt van ouderverstoting richting mijn man. Niet alleen hij wordt inmiddels verstoten, maar ook ikzelf en - wat ik erger vind - mijn eigen kinderen (van 11, 13 en 16), met wie ze altijd een heel goede band had. Haar moeder beweert dat het meisje bang is voor haar vader (ze heeft een keer gehoord dat hij boos was op mijn oudste zoon (16)) en dat ze door mijn kinderen gepest zou worden. Mijn stiefdochter reageert niet op berichtjes van mijn man en opent berichten van mij niet eens (ik heb haar een berichtje gestuurd i.v.m. de viering van Sinterklaas). Nu lees en hoor ik overal dat je het kind niet mag aanrekenen dat het zich laat manipuleren door de andere ouder. Maar ik kan hier niet goed mee uit de voeten. Het voelt voor mij ronduit onrespectvol dat ze mij en mijn kinderen compleet negeert. Mijn gedachte is dat ze toch op haar leeftijd al wel beseft dat het bot is om mensen te negeren, dus dat ze bewust onrespectvol is. Ik maak me zorgen over hoe ik met haar om moet gaan zodra ze noodgedwongen toch weer naar ons komt. Mijn man is namelijk bezig met het starten van een kortgeding om de contactregeling te herstellen. Adviezen die ik lees (meestal gericht aan de eigen ouder) houden meestal in dat je niet kritisch mag zijn op het kind en vooral met open armen klaar moet staan. Maar zou ik dan helemaal niet mogen aangeven dat ik haar gedrag geen stijl vind?