Hey! Ik heb advies nodig.. Wij zitten eigenlijk al maanden in een negatief patroon, In het voorjaar uitgesproken door mijn partner dat hij wilt scheiden. Bij de mediator geweest voor intake en nu in relatietherapie op advies. Wij vertellen nu ons zoontje van 3 en 1.5 dat of papa of mama aan het logeren is. Wij wisselen van huis ( logeren bij familie) en de kindjes zijn in hún vertrouwde omgeving. Moeten we al meer vertellen? Doordeweeks is het ritme hetzelfde als we al jaren doen qua ophalen wegbrengen. Het is net de weekenden die we afwisselen. Voor ons is ook alles nog onduidelijk..wij willen ongeacht hoe het loopt het beste voor de kinderen. De maanden dat we niks hebben uitgesproken is misschien wel schadelijker geweest als deze situatie. Ik ben gewoon zo bang dat we de kinderen beschadigen met onze situatie. Iemand nog tips/adviezen. Ik weet dat ze het heus zullen voelen en voel me daar schuldig over.. Liefs, Een bezorgde mama

Ik zit met een aantal vragen. Ik heb al 4 jaar de volledige zorg voor de kinderen omdat de papa niet bekwaam was/is om voor ze te zorgen. Onze jongens zijn nu 6 en 9 jaar oud. Ik heb contact altijd gestimuleerd dus de kinderen zagen papa wel maar wel altijd als er iemand bij is zoals oma en nu dan z’n nieuwe vriendin (sinds 1,5 jaar) . Het was niet “veilig”/verstandig om de kinderen alleen bij hun vader te laten. De oudste begint nu vragen te stellen waarom ze alleen bij mij zijn maar ik weet niet zo goed hoe ik dit moet uitleggen of hoeveel ik ze kan vertellen. Daarnaast heb ik nu voor het eerst een relatie en merk dat dit bij de oudste soms wat wrijving oproept. Ik denk dat dit komt omdat we al zolang met z’n 3 zijn? We proberen langzaam de kinderen te laten wennen zo heb ik ze in het begin eerst wat over hem verteld en foto’s laten zien en nu spreken we soms wat met z’n allen af. Hij heeft ook 2 kinderen van dezelfde leeftijd. De kinderen spelen leuk samen en alles lijkt goed te gaan. Ze hebben de grootste lol samen. Maar merk bij de oudste dat het soms omslaat. Dat hij een beetje bozig wordt en zich niet goed raad weet. Ik heb al geprobeerd met hem te praten hierover maar hij weet niet zo goed waar het vandaan komt. Hij gunt me wel een nieuwe relatie dat heeft hij wel eens uitgesproken maar vind het ergens ook lastig nu mij te delen. Hoe ga ik hier het beste mee om?

Ik en mijn vrouw liggen in een scheiding en wij hebben een dochter van 4 jaar die vanaf dit jaar naar school gaat. Ik woon al 5 maanden buiten het huis en verblijf bij mijn moeder. Is het verstandig om ons ons dochter nu al te vertellen over ons situatie en zo niet , wanneer zou een goed moment zijn om dat te doen? Vooral omdat zij vanaf eind augustus naar school. Is het verstandig om te wachten tot dat zij even went aan de nieuwe situatie of beter vertellen voordat zij met school begint? En wat is de beste manier om dat te vertellen? Alvast bedankt Mvg, B.Behroozi

Mijn ex en ik hebben co-ouderschap over onze dochter Anna van bijna 14. Zij heeft sinds kort aan graag inspraak te hebben in hoe de vakantie verdeeld worden. Haar vader geeft hier geen ruimte voor en denkt dat ik haar daarin beïnvloed. We hebben wel al een keer met z'n drieën hierover gesproken en ik merk dan ook dat Anna het spannend vindt om zich uit te spreken omdat ze ook bang is dat haar vader boos wordt. Hoe kunnen we hier het beste mee omgaan? Ik denk dat het voor haar belangrijk is om op deze leeftijd mee te mogen beslissen en te kunnen aangeven wat zij wil. Hebben jullie hierin advies?

Hallo, De papa van Tijs, 7 jaar (onze zoon) en ik gaan over 2 weken vertellen dat papa een nieuwe vriendin heeft. Dat is ook de mama van een vriendje van hem. Wat adviseren jullie wat we zeker weten moeten vertellen of hoe? Alvast bedankt voor het antwoord. Groetjes Annemiek

Hallo lieve kinderen van gescheiden ouders, Mijn dochter van 9 heeft na 8 maanden nog steeds heel veel weerstand en eigenlijk geen acceptatie van de scheiding tussen haar papa en mij. Ze hoopt zo dat het goed komt, wat ik zo goed snap. Ondanks het een beslissing was van haar papa (dit weet zij, want dit hebben we in overleg met haar psycholoog toch maar verteld), blijft ze mij aansporen om het goed te maken. Daarnaast wil ze het hele verhaal van de scheiding weten. Ik snap het, maar aangezien het vooral vanuit haar papa komt, vind ik het lastig om hier wat over te vertellen, al helemaal zonder ook nog hem in een ' kwaad' daglicht te zetten. Hoe feitelijk ik het zal vertellen, zijn rol is onmiskenbaar iets wat niet positief uit te leggen is aan een meisje van 9, wat ook nog tegen het autistisch spectrum aan schuurt. Mijn eigen rol heb ik haar al uitgelegd, maarja, blijft toch lastig voor een meisje van 9. Voor de rest zeg ik tegen haar dat het papa zijn verhaal is om dit eventueel te vertellen, waarop zij aangeeft dat papa dit niet wilt. En laten we wel wezen, alle adviezen die ik krijg is ook om het niet over het hoe en wat te hebben rondom te scheiding. Komt bovenstaande jullie bekend voor? Zowel voor het stuk rondom de acceptatie/ weerstand, als het vertellen van het hele verhaal. Hebben jullie advies voor mij? Ik heb mijn hele jeugd geleefd met een moeder die mijn vader als de grootste boosdoener van de wereld zag . Dat wil ik absoluut niet voor mijn kinderen.

Ik ben trotse moeder van noah 7, en kaj 4. Van hun papa ben ik gescheiden eind 2020. 2 jaar geleden kreeg ik een relatie met robin, hij en zijn dochter romy (5 jaar) wonen een jaar bij ons. Helaas heeft hij de relatie verbroken. Ik heb er veel verdriet van want wilde samen verder, maar omdat ik niet lekker in mijn vel zit wil hij dat niet. Hoe gaan we dit aan onze kinderen vertellen? En hij wil contact houden voor de kinderen, dit wil ik wel maar vind ik voor mezelf heel moeilijk..

Goedemiddag, 8 jaar geleden ben ik gescheiden, mijn dochter van 7 is toen in de controle stand geraakt. Geen vriendinnen meer meenemen naar huis, geen rommel kunnen verdragen, niet meer lachen, veel boos zijn. Ze wil niet praten en ze wil niet in therapie. Ze is vooral boos. Hoe kan ik haar het beste bereiken, zodat ze naar haar gevoelens kan?

Goedemiddag, Mijn vraag gaat over hoe je de kinderen steunt als ze eigenlijk niet meer of veel minder naar hun vader willen gaan. De scheurtjes in loyaliteit beginnen te komen, ze benoemen dat hij niet veel (leuks) met hun doet, maar wel met de nieuwe partner, hij heeft het co-ouderschap opgezegd waardoor ze hem al een tijd ook veel minder zien. En inmiddels willen ze niet iedere keer meer heen, ook de vakantieperiode waarin ze ineens dan twee weken daar zijn zorgt voor veel twijfelen, huilen, etc. Ik zie hun zorgen ook, maar ik wil hun vader niet naar hun toe "afkraken" (ook al vind ik het niet kunnen hoe hij zich gedraagt), maar ik wil hun ook niet dwingen er naartoe te gaan en hun eigen gevoelens negeren. Ik weet niet wat ik moet zeggen als ze komen uithuilen bij me. Wie heeft er tips, do's and don'ts? Groetjes Esther

Hallo Mijn dochter van zes heeft precies geen last van de scheiding. We is vrolijk, en wil totaal niet praten erover. Toch heeft ze soms lastig en pesterig gedrag naar haar zusje toe. Ik denk dat dat is omdat ze zich niet lekker in haar vel zit. Hoe kan ik met een zesjarige toch proberen over de scheiding te praten?