Beste, We zijn recent gescheiden (begin sept aan de kinderen verteld) en onze 4 kinderen van 11, 12, 14 en 16 gaan binnenkort om en om bij ons wonen (week op week af). Ik heb twee vragen: 1) Wat kan je het beste doen als de kinderen 1 (te) week lang vinden en de andere ouder gaan missen? 2) Mijn dochter van 14 (bijna 15) wil amper praten met ons. Ze is boos en verdrietig en ervaart chaos in haar hoofd. Ze heeft ook moeite met concentreren op school. Ze zegt zelf dat ze liever met iemand anders praat ipv met ons. Maar de wachtlijst voor een professional is 4-6 maanden. Het buurtteam adviseerde jullie site. Maar ze wil niet chatten met iemand die ze niet kent. Hebben jullie advies? Dankjewel alvast

Hallo, Na een lange moeizame weg, heb ik een half jaar geleden besloten dat ik wil scheiden van mijn partner. We hebben toen afgesproken dat we het aan onze zoon (van nu 11 jaar) vertellen als mijn (ex)partner een ander huis heeft gevonden. Wat ik me toen niet realiseerde was dat het vinden van een huis zo lang zou duren. Onze zoon had al veel vragen tijdens de eerste 9 maanden voorafgaand aan het besluit om te scheiden. Maar ook het afgelopen half jaar voelt en ziet hij van alles en stelt daar vragen over (aan mij). Ik geef aan dat we het moelijk hebben, dus probeer zo eerlijk mogelijk te zijn. Mijn partner wil het nog steeds pas vertellen als er zicht is op een ander huis voor hem maar ik vind dat het (al lang) tijd wordt om het onze zoon wel te vertellen. Wat is het beste voor onze zoon? Ik denk dat hij recht heeft op duidelijkheid. Wat is jullie advies?

We gaan scheiden en mijn drie kinderen (13, 17 en 20) gaan hier ieder op hun eigen manier mee om. Alleen de middelste dochter, 17, gaat 50/50 wonen, dus een week bij mij week bij haar moeder. De relatie tussen ons als ouders is al vele jaren verstoord, we negeren elkaar veel. Ik vind dat heel erg maar het is me niet gelukt dit anders te doen, er is teveel boosheid van beide kanten. Sinds we eindelijk hebben besloten te scheiden, alweer een jaar geleden, heeft het lang geduurd met mediation etc tot duidelijk werd hoe alles financieel zou gaan. Ik koop mijn ex uit en blijf in het oude huis: er gaat veel veranderen en ik probeer de kinderen hier op een positieve manier bij te betrekken zonder ze te belasten. Vooral de middelste omdat ze hier ook deels gaat blijven wonen, vraag ik of ze mee wil naar IKEA, wat ze een leuke nieuwe bank vindt etc. Ik merk dat ze heel stil is de laatste tijd en vraag me af of ze boos is op me of of ik er verkeerd aan doe door haar te betrekken bij de nieuwe inrichting. Ik wil dat ze zich thuis voelt en de anderen ook, maar ze lijkt zich juist terug te trekken. Als ik ernaar vraag zegt ze dat er niks is. Kunnen jullie met me mee denken wat er misschien aan de hand is en hoe ik haar en haar zusje en broer op de juiste manier kan betrekken bij het opnieuw inrichten van het huis zonder ze te belasten?

Hoi, Mijn naam is Cathy en ik heb een vraag. Mijn kinderen zijn 12 en 16 jaar oud. De jongste is na de zomervakantie gestart met het voortgezet onderwijs. Ik en hun vader hebben begin dit jaar de keuze gemaakt om uit elkaar te gaan, maar pas sinds half augustus wonen we ook echt apart van elkaar. Net rond de start van het schooljaar. Voor mijn werk heb ik wisselende werktijden en op de dag dat ik in de nieuwe woonsituatie mijn eerste dagdienst had (en de kinderen dus hun eigen wekker moesten zetten en zelf moesten opstaan en naar school) is mijn zoon van 12 daarbij flink in paniek geraakt. Sindsdien wil hij/durft hij niet meer naar school toe. We krijgen er niet helemaal uit waarom, maar ik denk dat zijn gevoel van veiligheid weg is. Ouders uit elkaar, nieuwe school, vreemde leraren, geen bekende kinderen in de klas. Het is erg verdrietig om te zien hoe hij worstelt. We zijn al met school in overleg en gaan ook op zoek naar wat meer gespecialiseerde hulp. Mijn vraag aan jullie is eigenlijk: hebben jullie nog ideeën of tips hoe ik hierover met hem in gesprek kan gaan? Hij is 12 en kan zelf niet goed verwoorden wat er met hem gebeurt. Alvast bedankt voor het meedenken.

Wij hebben besloten uit elkaar te gaan. We hebben 2 kindjes van 9 en 4 jaar oud. Ik heb gelezen dat je het beste het kan vertellen als 1 van ons een ander huis heeft omdat je duidelijkheid kan scheppen wat ik goed begrijp. Maar de December maand komt er aan we gaan kerst niet samen vieren dus er gaan vast vragen komen. Hoe kunnen we hier mee omgaan? Of wat is jullie advies moeten we het wel al vertellen? Vind het zo lastig…

Ruim 2 jaar geleden kwam ik in een, niet door mij gewenste, scheiding terecht. Er was geen sprake van ruzie of een vechtscheiding. Wel was het zo dat mijn ex-echtgenote, naar later bleek, voor iemand anders koos. Voor onze beide dochters, nu 13-15 jaar oud, werd een plan opgesteld waarbij we hen ieder 50% van de week zouden verzorgen. Mijn oudste dochter koos echter vanaf het 1e moment ervoor om nauwelijks meer naar haar moeder te gaan. In het begin ging het nog maar al snel werd de verstandhouding tussen hen slechter. Dit is een aantal keer tot uitbarsting gekomen. Het gevolg: mijn oudste dochter wil eigenlijk geen contact meer met haar moeder. Ik vind dit, los van de scheiding, heel erg. Ik probeer haar te stimuleren wel naar haar moeder te gaan dan wel om ten minste contact te onderhouden. Ze wil niet. De huisarts is ingezet evenals een kindercoach en een POH-GGZ. Maar steeds kapt ze de hulp af. Haar gedrag is zeker niet beïnvloedt door mij, integendeel. Zoals ik zei probeer ik haar te stimuleren wel naar haar moeder te gaan of contact op te nemen. Ik word echter ten onrechte beschuldigd van het aanzetten tot ouderverstoting. Ik wil heel graag mijn oudste dochter helpen om open te staan voor het contact met haar moeder. Haar moeder wil dat uiteraard ook graag. Ik weet alleen niet meer hoe ik mijn oudste dochter zover kan krijgen. Hebben jullie ideeën of suggesties?

De vader van onze zonen van 13 en 17 wil de omgangsregeling evalueren en aanpassen. Ze zijn nu 9 nachten bij mij en 5 nachten bij vader. Ik wil dat we als ouders echt goed naar de jongens luisteren. Kinderen zijn loyaal naar beide ouders zijn en misschien durven ze niet goed voor zichzelf op te komen en uit te spreken wat ze echt willen. Hoe pakken we dit aan?

Hallo, Ik heb twee kinderen van 12 en 14 en ben inmiddels 3 jaar gescheiden. De relatie met mijn ex-partner was na de scheiding best goed. Helaas is dit de laatste paar maanden heel erg achteruit gegaan. Tijdens de wisselmomenten bleven we altijd even kletsen met elkaar. Nu kijken we elkaar niet eens meer aan. Uit zelfbescherming moet ik (er zijn veel nare dingen gebeurd) proberen zoveel mogelijk mijn ex te ontlopen, maar dat merken de kinderen natuurlijk. Ik ben heel erg zoekende naar wat ik mijn kinderen wel en niet kan vertellen. Ik wil het niet doodzwijgen en ze uitleg geven over de situatie. Maar wat kan ik ze dan wel en niet vertellen? Hebben jullie er ervaring mee dat je vader nare dingen heeft gedaan bij je moeder (of andersom), waardoor het contact tussen hun lastig is? En is het dan fijn als je moeder hier openheid over geeft? Wat kan ik wel en niet delen met ze en kan ik het überhaupt benoemen dat wij ruzie hebben? Ik hoop dat jullie mij wat tips kunnen geven, of jullie ervaring willen delen met mij. Alvast heel erg bedankt!

Hallo, Begin dit jaar hebben mijn kinderen (zoon 9, dochter 8) te horen gekregen dat hun ouders uit elkaar gaan. Ik ben zelf kind van gescheiden ouders en vond het vreselijk toen ik dat bericht kreeg en later het idee kreeg dat mijn ouders verder gingen met hun leven en er weinig ruimte was voor mijn gevoelens en vragen. Mijn kinderen wil ik die ruimte wel geven en laten weten dat ze vragen mogen stellen, verdrietig mogen zijn of dingen (of hun ouders) gewoon stom mogen vinden. Niks vervelender dan een moeder die regelmatig vraagt hoe het met je gaat en of je wilt praten over de scheiding, maar er niet over praten of naar vragen wil ik ook niet. Hebben jullie tips of wat moet ik vooral niet of wel doen? Dank je wel alvast!

Hi ! Stel je vindt het allemaal maar vreemd met twee nieuwe huizen na de scheiding. Bij je vader is het altijd feest en mag je niet huilen. Bij je moeder is het warm en knus en praat je veel maar ook niet vrij uit want je bent loyaal naar beide ouders. Wat zou fijn zijn zodat je jouw angst, vertrouwen, boosheid, verdriet en zoektocht naar een nieuw veilig gevoel kan bespreken ? Heb je schroom om met iemand te praten ? Wat zou dan een betere oplossing zijn ? Dank : )