Hoi, hoe en wanneer zou ik aan mijn kinderen (9 en 11) kunnen vertellen dat ik met mijn nieuwe partner, die zij al wel kennen, een weekendje weg ga, en hun opa en oma ook uitgenodigd zijn?

Hi, ik en mijn ex partner hebben co-ouderschap over onze dochter van 2,5 jaar oud. Het co-ouderschap is zodanig ingevuld dat er 4 á 5 wisselmomenten zijn per week waarvan 1 bij mijn moeder als oppas is. Ik merk dat onze dochter goed gaat op regelmaat en duidelijkheid. Even kort haar papa of mama zien en daarna afscheid nemen, daar wordt ze verdrietig van en de wisselmomenten van mama naar papa of andersom vindt ze ook niet leuk. Nu wil mijn ex partner haar graag nog een nachtje meer en stelt voor om hiervoor een extra wisselmoment in te lassen terwijl mijn voorkeur uit zou gaan om juist een wisselmoment minder te doen zodat onze dochter er minder last van ervaart. Mijn ex partner gelooft niet dat de korte momenten en wisselmomenten vervelend zijn voor een kind van 2,5 jaar. Klopt het wat hij zegt en overdrijf ik of zijn mijn zorgen terecht?

Hi vraagbaak van villa pinedo :) ik ben moeder van een prachtig mannetje van 7 jaar en net gescheiden. Nu is mijn zoontje erg onzeker en vroeg ik me af. Wat had jullie als kind geholpen om stevig in je schoenen te leren staan? Om te leren zien welk gedrag van een ander ok is, en welk gedrag niet. En om dichterbij jezelf te blijven? En dat in alle onrust van huizen wisselen en een papa en een mama die niet altijd op dezelfde pagina staan? Ik zou mijn zoontje zo graag helpen om wat 'steviger te staan'.

Goedemiddag, mijn nieuwe partner en ik, hebben allebei 2 kinderen (allebei 8 en 10 jaar). Wij hebben sinds 1 jaar een relatie, maar we wonen niet samen. Volgende maand gaan wij, samen met zijn ouders, een weekend weg. De kinderen zijn op dat moment bij de andere ouder. Wel willen we hier open over zijn naar de kinderen toe. Maar wij vinden dit lastig, en we weten niet zo goed hoe we dit kunnen aanpakken. En hoe we kunnen omgaan met reacties van de kids. We horen heel graag of jullie hier tips of advies voor hebben.

Ik ben 24 jaar geleden gescheiden, mijn dochter was toen 4 jaar. Bij mij heeft altijd centraal gestaan dat mijn kinderen zo min mogelijk schade moesten oplopen vanwege mijn scheiding. Ik heb altijd een eigen goede band met mijn kinderen gehad en nog steeds. Echter vertelde mijn jongste dochter onlangs dat de scheiding haar toch meer had gedaan dan ik voor mogelijk had gehouden. Ze is inmiddels 28 jaar heeft een goed sociaal leven met familie en vrienden, maar nog nooit een relatie gehad en voelt zich eenzaam. Wat kan ik doen?

Ik heb een vraag. Samen met mijn man hebben we 1 kind van 9. Mijn man en ik hebben onze relatie nu even 'on hold' gezet. Ondertussen zijn we wel in relatietherapie en kijken we of we er nog uit kunnen komen samen. In de tussentijd blijven we nog samen in hetzelfde huis wonen, maar slapen we niet meer in hetzelfde bed. We hebben geen ruzie, en we proberen zo 'normaal' mogelijk tegen elkaar te doen. Maar we lopen natuurlijk wel ook rond met gevoelens als boosheid en verdriet, al proberen we dat dan zo min mogelijk te uiten. Mijn vraag is: wat vertel ik hier over aan mijn kind. Mijn kind is heel erg gevoelig en zal vast aanvoelen dat er iets veranderd is. Maar ik hoor graag tips over hoe we dit gesprek met haar het beste kunnen aanpakken. Want het is nog helemaal niet zeker of we ook daadwerkelijk gaan scheiden uiteindelijk. Alvast bedankt voor het meedenken!

Hi, Ik lig in een scheiding met 2 kinderen van 10 en 11. De scheiding is nog niet rond en mijn dochter appte mij dat ze moeilijk vind dat haar moeder op een nieuwe man verliefd is. Ik heb gezegd dat ze dat ook tegen haar moeder moet zeggen. Doe ik hier goed aan?

Ik ben al ruim 10 jaar geleden gescheiden. De band tussen mij en mijn ex is zeer slecht te noemen. Mijn zoon J heeft onlangs meerdere keren aangegeven dat hij mij ons zou willen komen wonen, dit omdatde band tussen hem en zijn moeder zo dusdanig verslechterd is door een aantal gebeurtenissen. Wij gaan in een gesprek met zijn moeder het kenbaar maken wat zijn wens is. Heeft iemand tips en of ervaringen waar ik rekening mee kan houden?

Mijn zoon is inmiddels 13. Sinds zijn 2e zijn wij uit elkaar. Mijn zoon heeft jarenlang niet veel naar zijn vader willen gaan, geen fijn gevoel, te druk nieuwe gezin, intens verdriet. Ik hem jarenlang opgepept. Heel moeilijk dus. Hij heeft met 12 brief aan de rechter geschreven, is gehoord, heeft overduidelijk genoemd wat zijn hartewens is meer bij mij te willen zijn. Is niet ingewilligd…Vader heeft ook een brief gestuurd rechter dat hij tegen wens zoon is. Intens verdriet door deze afwijzing was mijn zoon. Zijn vertrouwen is weg in het rechtsysteem. Wat nu? Hem nog een brief laten schrijven ziet hij niet meer zitten (de rechter gelooft mij niet..) Regeling is nu om de week vader en week mij. Als moeder sta je machteloos wanneer een vader meer voor zijn recht gaat dan wens en belang van zijn zoon. En ik gun hem absoluut de band maar het gaat om mijn zoon. Hij heeft ook nog lichte vorm add blijkt nu en de drukte in dat gezin vader was zo terecht dat hij dit ervaarde die jaren. Wat dit deed met mij in die jaren als moeder is ook niet te beschrijven. Blijkbaar zijn rechten belangrijker dan het welzijn van kinderen…

Hoi, ik ben moeder van meisje van 12 jaar en jongen van 10 jaar. 3 jaar geleden gescheiden. Sinds een half jaar weten de kinderen dat ik een nieuwe vriend heb, waar ze veel plezier mee hebben. Hoe kan ik de kinderen voorbereiden dat we mogelijk willen gaan samenwonen in zijn huis? Wat is belangrijk voor kinderen in zo'n situatie? Bedankt alvast!