Dit is nu een vraag van een ouder aan jongeren. Gezien de leefwereld van jongeren anders is dan die van mijn leeftijdsgenoten hoop ik dat de jongeren hier mij kunnen adviseren. Het is bijna 4 jaar geleden dat de mama van onze nu net meerderjarige dochter mij verliet. Toen ik niet akkoord was met een door de mama voorgestelde regeling voor een onevenredige co-ouderschap en zelf een evenredige co-ouderschap voorstelde werd ik onmiddelijk voor de rechtbank gedaagd. Zodra ik niet akkoord was met het voorstel van mama nam onze dochter promt haar valies en vertrok. Ik heb onze dochter sindsdien niet meer kunnen spreken. Voor de rechtbank werd ik door het slijk getrokken waarbij mijn dochter zelfs een brief schreef naar de rechter toe om mij tot op het bot af te breken. Je moet weten dat onze dochter en ik 2 dikke vrienden waren en alles samen deden voor de scheiding. Ik probeer nu al bijna 4 jaar om terug contact te krijgen. Elke poging wordt door de mama en mijn dochter afgestraft. Op FB ben ik geblokt, ander e-mail, ander telefoon nummer. Als ik onze zoon afzet dan staan de geburen mij als bodygards op te wachten; als mijn zoon naar mij komt dan is die buurvrouw er telkens bij en is er geen mogelijkheid om een gesprek aan te knopen met de mama of de buurvrouw komt in actie. De buren zijn mama haar nieuwe buren en kennen mij niet eens. Ze kenden ons gezin niet eens voor de scheiding. De verzonden verjaardagskaartjes krijg ik terug met de tekst "ongewenst". Op mijn laatste schrijven om onze dochter te feliciteren omdat ze verder zou studeren krijg ik een brief terug dat ze mij niet meer aanziet als vader, nooit geen contact meer wil en ik die wens moet respecteren. Ze zal mij nooit vergeven en ze kan ook nooit vergeten wat ik mama en haar heb aangedaan. Het liefje moest net na de scheiding ook al naar de politie toen hij mij vertelde dat mijn dochter een brief schreef naar de rechtbank in opdracht van de mama. De relatie werd verbroken en mama en onze dochter dienden een klacht in tegen het liefje om andere redenen. De volledige familie aan mijn zijde, neefjes, nichtjes, tante's, nonkels, grootmoeder, vroegere vrienden,... werden allen verstoten. Volgens mijn dochter en de buren van de mama moet ik respect verdienen. Hoe kan ik dit respect verdienen als er geen mogelijkheid is tot communicatie? Moet ik als ouder wel nog respect verdienen, ik heb mij ingezet voor het gezin en kinderen tot de scheiding, verdiend dat dan geen respect meer? Mijn vraag is, wat kan ik nog doen om mijn dochter te bereiken, ik kreeg nooit meer de kans om haar te spreken. Na een telefoontje van de mama vertrok ze en dat was dat het laatste dat ik nog van haar zag. Ik leef al bijna 4 jaar in een hel van rechtzaken tegen mij waarbij het enkel om geld draait en waarbij ik mijn dochter enorm mis. Ze mogen mij alles verwijten ook al is het gelogen, dat kan ik verwerken. Maar de leegte die mijn dochter achterliet maakte van mij een gebroken vader. Ik heb in die 4 jaar geen enkele normale nachtrust meer gehad. Ik loop elke dag aan mijn dochter te denken. Zit elke dag uren tot een stuk in de nacht voor mijn pc om alles over ouderverstoting en P.A.S. op te zoeken. Dit is onmenselijk om te dragen. Als een dierbaar persoon sterft dan kan je rouwen en het plaatsen. Ik verloor mijn dochter door de scheiding waar ikzelf niet voor gekozen heb. Maar het rouwproces zal nooit eindigen, er zal altijd de hoop en de strijd zijn om haar terug te zien. Ik zou niets liever hebben dan dat wij als ouders overeen komen naar de kinderen toe, maar ik krijg de kans niet. Alle goede raad is meer dan welkom. Deze toestand is niet gezond, ook niet voor onze kinderen. Mijn volledige wereld is verwoest door het gemis van mijn dochter. Deze oproep doe ik anoniem daar alles tegen mij wordt gebruikt en het is niet mijn bedoeling om de mama zwart te maken. Dit is enkel een noodkreet van een liefhebbende vader. Als mijn oproep hier ongepast wordt bevonden door de crew van Villa Pinedo, gelieve deze dan niet te plaatsen of te verwijderen.

Ik heb eigenlijk geen vraag aan jullie, maar wil alleen wat zeggen. Via via heb ik vorig jaar van dit platform vernomen en ik ben heel blij dat dit bestaat! Voor de jongeren natuurlijk, maar ook voor mezelf en mijn gezin... Ik ben mama van een driejarige en eigenlijk hebben mijn man en ik best 3 hele zware jaren gehad. Zo blij als we zijn met ons kind, zo moelijk bleek toch ook de verandering die dit met zich meebrengt. En dingen die er al speelden werden uitvergroot en steeds meer problemen. En van elkaar houden blijkt dan niet altijd voldoende. Vaak hebben we gedacht dat we misschien toch maar uitelkaar moesten gaan om het vervolgens weer uit te praten en de schouders eronder gezet. Toch telkens weer problemen en na 2 jaar voelt een scheiding dan op zo'n moment als oplossing, de enige uitweg.. Echter had ik inmiddels dit platform bekeken en schrok van de impact dat een scheiding heeft op kinderen. Natuurlijk besefte ik dat wel, maar zó groot.., zelfs op latere leeftijd! Dus daar zat ik dan huilend op de grond starend naar mijn weekendtas omdat ik het écht niet meer zag zitten. En dacht aan mijn kind en aan al jullie verhalen... Dan zette ik toch weer door. En nu ben ik daar heel blij om! Want we zijn nog bijelkaar. Natuurlijk moet er nog steeds aan gewerkt worden, maar het diepste dal hebben we overleefd. De 'tijd' heeft ook meegespeeld, dingen werden toch wat makkelijker, veel gepraat en een hoop geleerd. Jullie verhalen hebben me geholpen door te zetten, ga ajb door met dit te delen!!

Ik ben een moeder van een dochter van 5 die bij haar vader woont, nu zegt ze zelf dat ze bij mij wil blijven tot huilend toe ook bij haar vader aan de deur. We hebben al 5 rechtzaken gehad in 4 jaar tijd maar ze moet tot nu toe bij hem blijven wonen maar ben zo bang dat het fout gaat met haar vanwege haar reactie nu al. Ik zit positief tegen haar te praten dat papa haar anders mist en school ed maar ja ze blijven huilen wat voor mij ook heel zwaar is om positief te blijven want hij houdt haar wel weg bij mij. Heeft iemand advies of raad voor mij en mijn dochter???

Hee hoi, Ik ben heel nieuwsgierig wat jullie van het volgende vinden. Als ik mijn kinderen informeer over de leugens die door hun moeder worden vertelt betrek ik ze dus wel bij een strijd( dat vinden ze niet leuk). Maar als ik ze niets vertel raak ik ze, zoals nu wel kwijt (Parental Alienation Syndrom heet dat met een ingewikkeld woord). Wat vinden jullie er van? Wat zou ik het beste kunnen doen, hun informeren of niet?

Helemaal super dat dit er nu is, ga het zeker aan mijn kinderen doorgeven.

Zijn er ook kinderen hier, die blij zijn dat hun ouders gescheiden zijn?

Ik ben gescheiden van de moeder van mijn 2 kinderen. Zelf heb ik een nieuwe vriendin. De oudste van mijn 2 kinderen komt om het weekend naar mij toe, de jongste niet. Ik probeer volgens mij van alles om het hem naar de zin te maken. Leuke uitjes, zijn lievelingseten. Zijn er kinderen die dit herkennen en hoe ervaren jullie dit. Mijn nieuwe vriendin laat de hem bewust links liggen, want hij moet nog aan haar wennen, denken wij. We hebben het idee, dat hij straks vanzelf bijtrekt. Graag jullie reactie en als jullie nog meer info nodig heben dan wil ik dat graag doen. Ik wil het allerliefste dat ze graag bij mij komen, want de tijd die ik ze niet ziet, mis ik ze ontzettend.

Ik ben 250 km van mijn ex gaan wonen. nu ontstaan er problemen met het brengen en halen van mijn kind. nu zit ik te denken om mijn kind van 11 jaar alleen te laten reizen met de Trein. Er gaat een rechtstreekse intercity met daarvoor/er na nog een bus/tram reis en een spurt voor/achter. Wij zijn als ouders verplicht aan ons kind om hem deze reis te begeleiden. En mij vraag is aan kinderen die ook ervaring hebben om alleen te reizen waar wij als ouders aan moeten denken om bijvoorbeeld de reis zo aangenaam mogelijk te houden/maken. Is er ook iets van een organisatie die deze jonge reizigers begeleid of met ze mee reist als een soort Buddy. Ik weet het niet. ik wil graag zoveel mogelijke ervaringen, ideeën en oplossingen

Hoi, Ik ben benieuwd naar de ervaringen van kinderen bij co-ouderschap. Wat zijn jullie ideeen over de beste verdeling van dagen? Bijv 4 dagen bij de een en 3 dgn bij de andere ouder, of een week bij de een en de volgende bijde andere ouder. Je zou mij en mijn kids v 4 en 9 enorm helpen met je antwoord! Dankjewel alvast... Groeten Jeroen

Gister kwam ik toevallig een blad tegen met jullie website en aangezien ik weer een vervelende dag achter de rug had, besloot ik meteen te kijken wat erop stond. Moet zeggen dat ik enorm opgelucht ben dat er ook anderen zijn die nog steeds moeite hebben met de scheiding van hun ouders. Vind het erg fijn dat een ieder zijn/haar verhaal kan doen en ik niet de enige ben die dit meemaakt. Ik ben 30 jaar, getrouwd en moeder van 2 kinderen. Mijn ouders zijn al een poosje uitelkaar en nu is de scheiding rond. Vanaf het begin heb ik er enorm veel moeite mee gehad. Hoewel ik een volwassen vrouw ben, gaat er geen dag voorbij dat het verdriet niet aanwezig is. Misschien wel dom, maar we waren zo'n hecht gezin en dat mis ik enorm...ook al ben ik al volwassen vrouw. Ik heb er gewoon enorm moeite mee het te accepteren. Wanneer wordt het verdriet nou minder?