Hallo . Ik weet niet goed wat ik hier mee aan moet. Mijn zoon van 15 woond bij zijn moeder. Maar nu wil hij daar niet meer wonen . Hij wil graag bij ons komen wonen. Ik ben hertroywd en heb nog twee kids van 5 en 7 .. hij doet het hier heel goed maar thuis is het hem te veel geworden dus stond hij ineens hier binnen.. ik vind het niet erg maar wil het gewoon goed geregeld hebben . wat kunnen we doen en wat kan hij doen ..wat moet er geregeld worden en hoe starten we daar mee.. elke tips zijn welkom

Hallo allemaal, Fijn dat jullie de moeite nemen om mijn vraag te lezen. Wij zijn een samengesteld gezin met een (bonus)papa, (bonus)mama en 4 kids (11-9-7-3 twee van ieder ouder, de oudste twee dames biologisch van mij, de jongste dame en de kleine heer van mijn partner). We wonen nu dik een jaar samen en ik moet zeggen dat het vanaf het begin heel erg goed is gegaan. We zijn allemaal dol op elkaar en ook met de ander biologische ouders gaat het over het algemeen goed. Wij als ouders vinden dan ook allevier dat het geluk van de kids voorop staat en moet blijven staan. Waar het nu om gaat is dat het niet lekker gaat met mijn bonusdochter. Ze heeft vaak erg negatieve gedachten, kan die dan maar moeilijk uit haar hoofd zetten en "blijft er in hangen". Ze is ook heel veel aan het vergelijken. Ik vind mama liever dan papa. Mama kookt lekkerder dan jij. Bij mama doen we dit en dat. Vervolgens is ze dan heel erg verdrietig dat ze dat zo voelt en benoemd heeft. We vertellen haar keer op keer dat ze alles mag zeggen wat ze voelt en dat we altijd naar haar willen luisteren. Maar met deze aanpak werd het eigenlijk alleen maar erger. Ze ging steeds vaker in een hoekje zitten kniezen. We zijn in gesprek gegaan met haar moeder, die gaf aan dat ze er daar geen/weinig last van heeft. Toen wij aangaven dat bonusdochter wel heel vaak verteld dat ze met mama oude foto's kijkt, over vroeger praat hoe fijn het dan wel niet was, kwam helaas de verdediging in werking. Die uitte zich van dat mag toch? naar het was ook altijd heel gezellig en ik wil niet dat ze dat vergeet! Ze zal later al niet anders weten dat jullie bij elkaar zijn. Daar ben ik heel erg van geschrokken. Na dit gesprek vallen er helaas wel wat dingetjes op zijn plaats in mijn optiek, er is dus nog steeds verdriet maar inmiddels ook jaloezie. En die richt ze (onbewust) op bonusdochter. Haar mama en ik zijn heel erg verschillend. Mama is van het knutselen, knuffelen, samen boekje lezen. En ik ben meer van spelen in de tuin, ravotten, gekke dansjes, verkleden. Daarnaast is mama veel ingetogener en zal zich niet makkelijk op de voorgrond plaatsen. Bonusdochter zelf heeft haar karakter. En dat maakt het voor haar moeilijk(er) bij ons. Want ze moet dus "opboxen" tegen 5 redelijk aanwezige mensen. Ik probeer aan alle kanten rekening te houden met haar maar ik vind dat langzamerhand echt heel erg moeilijk worden. Merk dat ik niet meer 100% mezelf kan zijn. Dat kan niet de bedoeling zijn. Maar ik wil wel dat mijn kleine bonusmeisje het ook bij ons fijn heeft. Wat kan ik doen om haar te helpen?

hallo Ik heb een moeilijke situatie en weet niet hoe ik het moet doen ik ben 5 jaar geleden uit elkaar gaan met goed overleg en co ouderschap de kinderen zien wij allebei bijna dagelijks nu heb ik een lieve man ontmoet en de kinderen kennen hem al heel goed als een vriend van hun vader , de vader weet dat wij verliefd zijn. hoe moeten we het de kinderen vertellen moet ik dat samen doen met de vader of alleen vader en ik zijn nog erge goede vrienden groetjes

Hallo, Mijn ex-partner en ik zitten nog midden in een scheiding. Hij had tijdens ons huwelijk al een nieuwe vriendin die ook een dochter heeft. Mijn ex-partner heeft zonder overleg een vakantie geboekt en deelde mij mede dat hij de kinderen meeneemt op vakantie. Nu is dat heel zuur voor mij omdat ik de afgelopen 2 jaar herhaaldelijk heb gevraagd om op vakantie te gaan maar dat lukte nooit door werk of zogenaamd geen geld en nu lukt het ineens wel. En het is de allereerste vakantie van de jongste. (we hebben twee kinderen 5 jaar en 1 jaar en 8 maanden). Ook heeft hij niet nagedacht of ik misschien plannen had en de zwemlessen gaan in de vakantie ook door met een speciaal vakantierooster. Ook mag ik niet weten wanneer en hoelang ze met vakantie gaan. Hij vindt dat het er niet toe doet. Ik vind dat ik daar alle recht op heb, maar de kinderen verdienen een vakantie dus ga ik ze dat niet ontnemen maar de manier waarop is belachelijk. Mijn vraag: - Hoe kan ik zorgen dat ik te weten krijg waar mijn kinderen heen gaan, wanneer en hoelang? - Hoogstwaarschijnlijk gaat zijn nieuwe vriendin met haar dochter mee, is dit niet te snel voor de kinderen? Aangezien de oudste nog in de fase zit dat papa en mama weer bij elkaar moeten komen? Of hoe kan ik de kinderen (vooral de oudste) hierop voorbereiden? Alvast bedankt voor jullie antwoorden.

Lieve adviseurs, Fijn dat jullie ons als ouders willen helpen, door jullie eigen ervaring/gevoelens hierbij te gebruiken. Ongeveer 5 jaar geleden, (na een relatie van 23 jaar), toen ik opmerkte dat de kinderen banger werden en vader net als ik gingen pleasen, om de relatie te stoppen. Er hing vaak ineens spanning als vader thuiskwam. Maar om weg te gaan is o zo moeilijk en zo eng. Maar een kind moet zich veilig voelen en zichzelf zijn thuis. De eerste 1,5 jaar heeft vader zich amper laten horen, waarvan de laatste 8 mnd helemaal niet. Hield zich ook niet aan de afspraken om ze op te halen. Onze (oudste) dochter (toen 14) vroeg aan de rechter, of ze haar vader ajb nooit meer hoefde te zien, ze was bang dat hij weer boos zou worden en hen net als andere keren nare verhalen over mij ging vertellen. Haar dingen vroeg over mij, en dan die verhalen herhalen maar dan altijd dat ze ineens negatief waren. Samen met de oma deed hij dat. Helaas moest ze mee, ze moest van de rechter. Huilend en schreeuwend of ze ajb bij mij mocht blijven is ze meegegaan. We appte iedere dag en gingen face-timen of bellen als vader even weg was. De laatste avond appte ze: tot morgen mam, heb je zo gemist! Ik laf joe xx. De volgende dag is ze niet gekomen. Toen ik appte hoe laat ze kwam reageerde ze niet, toen ik belde bleek haar mobiel uit te staan. Vader reageerde ook niet en oma waar ze logeerde ook niet. In de avond ging haar mobiel wel over, vader nam op en zei dat ze niet kwam, nu niet nooit niet. Mijn smsjes aan haar antwoorde hij, mijn telefoontjes ook, werd afgezet op school enz enz. Haar broertje (toen 12), had een rot vakantie gehad zei hij, hem sprak ik ook in die 3 weken maar iets minder. Omdat hij altijd wel bezig is,vermaakt zich makkelijk met anderen. En ik vond/vind het rot dat als ik app of bel zijn vader dit merkt en opmerkingen maakt daarover tegen de kinderen. Meer dan rot vakantie en het is niet eerlijk hoor mam, zei hij niet. Later bleek dat hij wist dat vader dochter niet terug wilde brengen en haar 3 weken lang verwende, en alle aandacht gaf. Tot op heden wil ze mij niet zien, en verteld ze de meest wilde verhalen over mij. Deze hoort ze van vader, net als onze zoon. Die verteld het aan mij en vraagt of het echt zo is. Ik ga mij niet verdedigen, en zeg altijd dat hij mij kent en zelf vast heel goed weet of een verhaal waar is of niet. Dochter beschuldigd mij nu ineens ook van dingen wat ook onmogelijk waar kan zijn. Dit is zo moeilijk, wij waren 4 handen op 1 buik, nooit ruzie en ze was zo lief. Tja was.... Lieve adviseurs, ik mis haar zo, tegen vriendinnen zegt ze dat zij mij haat en ik haar vader heb weggejaagd en een hele slechte moeder ben. Een vriendin kwam laatst bij mij langs en zei dat ze mijn dochter had gesproken, en dat dochter er zo ongelukkig en verdrietig uitzag. Maar ik wil haar niet ergens opwachten, omdat haar vader dat deed bij haar en dr broertje en dat zo eng vonden en bang werden buiten. Ik weet ook dat als we elkaar zouden zien, en vader komt erachter dat dit dan thuis, voor haar er niet leuker op word. Intussen is de Kinderbescherming ingeschakeld door de rechter omdat de rechter niet blij werd van vaders bedreigingen. Maar vader kan ook erg charmant zijn, en overtuigend klinken en verdriet tonen als dat helpt bij instanties. Lieve advieseurs...... Wat kan ik doen? Het gemis en verdriet slijt niet, wordt als maar meer.

Hoi deskundigen, Wat vinden jullie ervan als een vader geen alimentatie betaalt omdat hij zijn kinderen niet kan/mag zien ?? Ik probeer deze vader uit te leggen dat dat NIET in het belang is van zijn kinderen en van zijn contact met de kinderen. Hebben jullie tips voor deze vader voor de periode dat hij geen contact heeft ?? Alvast bedankt voor jullie reacties !

Lieve jongeren, kunnen jullie mij adviseren over het volgende: sinds een half jaar woon ik op mezelf. Kids wonen bij hun vader. Communicatie is erg slecht met mijn man; hij praat eigenlijk helemaal niet met mij, goedendag zeggen is zelfs nog moeilijk voor hem (-nog niet gescheiden). Communicatie altijd al slecht geweest in ons huwelijk; hij ging alles uit de weg. Hij voelt zich erg gekrenkt en vernederd, omdat ik vreemdgegaan ben. Dat is natuurlijk ook niet goed te praten. Kunnen jullie mij zeggen wat ik het beste kan doen om zodoende te kunnen praten over onze kinderen en over de toekomst? Dat hij sms en whatsap weer deblokkeert en minder stug tegen mij gaat doen en wil praten? Alvast bedankt!

Sinds 2008 zijn mijn ex vrouw en ik gescheiden. Voornamelijkste reden hiervan was omdat ik vond dat mijn ex heel slecht en manipulatief met mij en onze dochtert omging. Dit kon ik niet aanzien en er was geen partnerrelatie. Ik besloot te scheiden. Sinds ik onze woning verliet heeft mijn ex gedreigd als ik voor de deur zou staan mijn dochtertje (toen 3 jr) te willen zien dat ze de politie zou bellen voor bedreiging. Op advies van de advocaat dit niet gedaan en de uitspraak afgewacht. Daarna had ik mijn omgangsregeling. Tussen de periode van toen tot op heden is mijn dochtertje steeds met uitspraken gekomen over mij, mijn familie en nieuwe vriendin, wat ze van de moeder of in haar omgeving hoorde. Omgekeerd deed mijn dochtertje dit ook bij de moeder. Naarmate ik de problemen bij de moeder kenbaar maakte vond de moeder het niet nodig hier nog aandacht te geven. De volgende keren heb ik de uitspraken van mijn kind voor me gehouden, merendeels uit vertrouwen naar mijn kind omdat mijn kind mij vertelde dat als ik de uitspraken aan de moeder vertelde dat haar moeder boos werd op haar. Dus ik beloofde dat niet meer te doen. Tijdens mijn relatie met mijn nieuwe vriendin kreeg ik een zoontje erbij. Als mijn dochtertje bij mij is heeft ze mijn thuisregels op te volgen ook al vond ze het niet leuk, en dan vertelde ze dit aan haar moeder die vervolgens de omgangsregeling eenzijdig stopzette. Ik heb aangifte moeten doen tegen de moeder wegens een strafbare feit volgens artikel 279. De moeder schrikt hiervan en laat via een familielid bemiddelen, maar bij het kortgeding die ik toen had aangespannen kreeg de moeder het wel voor mekaar dat mijn vriendin niet meer met mijn dochtertje mocht omgaan. Hiernaast speelden heel veel financiële aspecten. Ik als vader had ten tijde van de scheiding alle schulden op mij genomen (ca. € 70.000,-) totdat de moeder weer zou werken en daar tegen over zou moeder geen alimentatie vragen. Toen ik zelf in de geldproblemen kwam en moeder al jaren aan het werk was heb ik de moeder verzocht ook haar aandeel hierin over te nemen, desnoods een klein gedeelte. Natuurlijk weigerde zij en moest ik dit noodgedwongen via de rechter spelen en uiteindelijk betaalde de moeder (€ 16.000,-). Omdat ik dit had gedaan is de moeder alimentatie verzoek gaan indienen. Ondanks mijn grotere schuld aan openstaande posten inclusief die van de moeder is de uitspraak gekomen dat ik ook nog eens alimentatie moet betalen ondanks de eerdere afspraak dat de moeder geen alimentatie zou vragen zolang ik nog opgezadeld zou zitten met schulden. Mijn dochtertje heeft dit allemaal meegemaakt en vaak heb ik open gesprekken met mijn kind. Naarmate zij ouder werd kwamen steeds meer vragen in haar op en ik heb haar steeds een uitleg proberen te geven zonder haar moeder negatief neer te zetten. Het kwam zelfs zo ver dat de financiële problemen mij enkele weekenden met mijn kind moest laten overslaan. Zelfs een bijbaantje die inmiddels niet meer van toepassing is hielp niet en ik had ook een nieuw gezin. Financiële vragen werden ook door mijn kind gesteld. Daarnaast vertelde haar moeder haar dat zij aan mij € 16.000,- heeft betaald en dat ik wel geld zou hebben. Communicatie tussen mij en mijn ex waren er totaal niet. Vanaf 2008 heb ik wel 100x verzocht aan de moeder om de communicatie goed te laten verlopen omwille van ons kind. Ik heb alle berichten zwart op wit staan en elke keer ziet ze ervan af. Dat wilt de moeder via de advocaat spelen. En dit hoort niet vind ik. Vorig jaar heb ik uit kwaadheid boze berichten gestuurd en daarin bijvoorbeeld dingen gezegd dat de moeder zichzelf in de spiegel moest kijken met wat ze aanricht om mij financiëel uit te kleden en dat het ook effect heeft op onze kind. Ik heb gezegd dat ze een slechte moeder is en zij de grootste fout was in mijn leven ondanks het enige mooie mijn kind is. Ik voelde me in de maling genomen financiëel gezien. Frustraties liepen op en mijn dochtertje maakte nog steeds alles mee. Op alle vragen die mijn kind mij stelde voelde het alsof ik mij moest verantwoorden naar mijn kind toe omdat de moeder haar alle andere dingen wijs maakte. Ik voelde dat mijn dochter met al die zaken erom heen zat. Maar medewerking van de moeder kreeg ik niet om samen onze communicatie en naar ons kind te verbeteren. Om desnoods met z'n drieën te zitten en ons kind gerust te stellen hoe de zaken liggen en dat wij als ouders geen ruzie meer zouden maken. Helaas, de moeder wilt dat niet. Intussen is ook mijn relatie van mijn nieuwe gezin stukgegaan door alle valse beschuldigingen van mijn ex en problemen rondom deze echtscheiding. Begin dit jaar heb ik de moeder nogmaals verzocht om de strijd nu achter ons te laten want het heeft te lang geduurd en ons kind lijdt eronder. Ik heb sorry gezegd voor mijn boze berichten, ik heb haar in geen een berichtje ook maar uitgescholden maar ze voelde zich beledigd. Ondanks dit verzoek tot verbetering van onze communicatie krijg ik als reactie dat ze alles via de advocaat speelt. Sinds maart dit jaar heeft de moeder weer de omgang stopgezet. Ik heb mijn kind nu de 4e maand ingaande niet meer gezien. Ook telefonisch of contact via chat en facebook heeft de moeder verbroken. Mijn kind wilt graag ook naar mij toe maar is bang door de conflict tussen haar ouders. Logisch ook. Ik heb weer aangifte moeten doen. Volgens mijn ex heb ik weer financiële en volwassenen zaken met mijn kind besproken die haar overstuur maakte. Ik moet eerlijk zeggen dat ik een enkele keren wel uit mezelf dingen heb gezegd zoals ja je moeder wilt mijn geld die ik niet heb, bijvoorbeeld. Had ik natuurlijk niet moeten doen maar ik wil me ook niet verschuilen achter de frustraties die door mijn ex in stand wordt gehouden. Bij het kortgeding werd ik neergezet als stalker en als iemand die niet met mijn kind kan omgaan. Ik heb duidelijk aangegeven dat wij als ouders dit moeten oplossen, wij het veroorzaakt hebben en ook wij beter moeten communiceren omwille van het kind. Er is geen uitspraak gekomen hoewel de rechter een uitgangspunt heeft en dat is om de omgang te starten maar wel eerst naar de mediator te gaan en de conflicten op te lossen. Ook mocht mijn ex geen eigen rechter spelen. Maar voor alsnog mijn kind niet gezien. Stiekem stuurt zij mij berichtjes. En via fb chat heeft zij een schattig fimple creatief in mekaar gezet maar ik mocht het van haar niet posten. De dag dat ik haar niet mee kreeg stond ik bij de politiebureau mijn verhaal te doen en terwijl de agent dit opnam in zijn verslag kreeg ik een stiekeme berichtje van mijn dochtertje "I love you" met een emoticon. Ik heb het de agent meteen laten zien. Ik ben van mening dat mijn dochtertje met een loyaliteitsconflict zit en dat wij als ouders hier natuurlijk niet goed mee omgaan. Ik krijg geen medewerking van de moeder. Ik ben degene die steeds door haar is neergezet als iemand die agressief zou zijn aan de deur bij hun en niet mee te communiceren valt. Enige positieve wat ik kan zeggen is dat ze nu wel verplicht is mediation te doen en tot afspraken te komen. Maar intussen zie en spreek ik mijn kind niet wetende dat mijn kind met een probleem zit die alleen wij als ouders kunnen oplossen. Ik weet dat mijn kind bang is voor de moeder maar zelf niets durft te zeggen tegen haar. Bij de eerste eenzijdige stopzetting van omgang door de moeder heeft zij mijn kind bij een kinderpsycholoog gebracht waar ik mijn toestemming gaf om ook mijn dossier ten tijde van de huwelijksproblemen in staan beschreven, bij de behandeling mee te nemen. Hierin staan namelijk veel belastende zaken over hoe er werd omgaan als partners maar ook hoe de moederschap verliep. Toen mijn ex dit wist heeft zij de behandeling bij de kinderpsycholoog per direct stopgezet omdat ik de psycholoog zou beinvloeden. Moeder zou op zoek gaan naar een andere psycholoog maar gebeurde niet. Volgens de moeder ging het binnen een week opeens goed met ons kind. Ik weet me geen raad meer als vader. Ik weet niet eens meer of ik open gesprekken met mijn kind kan hebben en de vragen van haar zal kunnen beantwoorden zodat deze niet weer door moeder in misbruikte context kan worden neergezet. Ik weet niet meer hoe ik mijn kind kan helpen als zij met al deze dingen loopt. Geen communicatie met de moeder en totale verdraaiingen van mijn uitleg naar mijn kind die door de moeder neergezet wordt. Ik mis mijn kind. Droom erover. En droom er zelfs over dat ik waarschijnlijk wel een slecht persoon ben. Ik voel me niet gehoord door de rechter, maar zeker niet door de moeder die tegenwerkt.

Hallo, Ik zit met een dilemma en hoop dat jullie mij kunnen helpen. Mijn vrouw heeft mij in februari laten weten dat ze geen gevoel meer voor mij had en uit elkaar wilde. Ik heb gevraagd of er een ander was, maar die was er niet. Helaas ben ik er achter gekomen dat er toch een ander was. Wij zijn 22 jaar samen en we hebben 2 kinderen (meisje 10 en jongen 12). Ik heb geprobeerd met haar te praten en wilde ondanks mijn verdriet en gekwetstheid heel graag met haar knokken voor onze relatie en voor ons gezin. Helaas wilde zij dat niet meer omdat ze heel graag verder wilde met hem. We zij nu in gesprek met een mediator en bezig met het ouderschapsplan. We hebben de kinderen steeds op de hoogte gebracht en uiteindelijk verteld dat het onze gezamenlijke beslissing was om te gaan scheiden. Voor ons beiden staan de kinderen en hun belang voorop, maar ik vind het soms wel heel moeilijk. Het is extra moeilijk omdat zij nu al zo openlijk verder gaat met deze relatie terwijl wij nog maar net in gesprek zijn met een mediator en de kinderen nog niet weten van die ander. Het geheel is nog eens extra complex omdat hij directeur is van de school waar mijn vrouw werkt maar ook mijn kinderen op zitten. Ik ben bang dat iedereen het zo direct weet en de kinderen het dan via iemand anders horen. Bovendien vindt ik het ook wel lastig dat de kinderen steeds vooral mij heel erg verdrietig zien, en ik ben bang dat dat onze relatie kan verstoren ondanks hun loyaliteit. Ik wil hun dus vertellen dat zij verliefd op elkaar zijn en dat dat mij verdriet doet. Hier moet ik nog bij vertellen dat zij ook al met hem en zijn kinderen en mijn kinderen een aantal keer heeft afgesproken toen ik van dit alles nog niks wist. De kinderen vermoeden nog niks denk ik omdat ze nog steeds heel blij aan mij vertellen als ze hem en zijn kinderen hebben gezien, en ik denk niet dat ze dat zouden doen als ze wisten hoeveel verdriet mij dat zou doen. Ik wil het dus graag vertellen aan de kinderen, maar mijn vrouw wil dat dus niet. Ik wil het beste voor mijn kinderen en probeer dus niet te handelen uit boosheid. Graag zou ik jullie advies willen hierover.

Ik ben 7 jaar geleden gescheiden. Nu heb ik sinds een jaar een nieuwe relatie. Ik ben er erg gelukkig mee. De kinderen weten zijn naam maar hebben hem nog niet ontmoet. Hoe kan ik hem het best introduceren? Wanneer is het juiste tijdstip? Ik wil het op een goede manier doen. Een manier die goed is voor ons allen. Want ik ben gelukkig met mijn kinderen én met mijn vriend, nu nog in aparte werelden maar het zou fijn zijn als die werelden zo nu en dan elkaar kruizen!