HELP, WIE KAN MIJ ADVIES GEVEN !! Wat moet je doen als je dochter van 10 jaar ( die sinds ruim 1 jaar bij mijn ex schoonouders met mijn ex vrouw woont ) zo is beinvloed en gemanipuleerd door je ex vrouw en ex schoonouders dat ze jou zo min mogelijk wil zien en jij geen ,,fijne ,, vader bent en niet met je op vakantie wil ? Terwijl voor de scheiding het contact tussen mijn dochter en mij zeer goed was, ik bracht en haalde haar 3 dagen per week naar/uit school, gaf haar 3 keer week hockey training, ging elke zaterdag mee naar de hockey wedstrijden....... Terwijl volgens de uitspraak van de rechter is, dat het contact met vader en dochter moet worden nageleefd en dat de conclusie van het Riagg, na een onderzoek met mijn dochter, is dat het contact zo snel mogelijk moet worden hersteld. Maar als dat alles door de ex vrouw en ex schoonouders volledig wordt genegeerd en niet nagekomen en tegengewerkt, wat kan ik dan nog als vader doen ?

ons dochtertje is 10 jaar en wil soms graag spulletjes meenemen naar haar vader. Alleen de jurk, de etui...de noem maar op vergeet ze vaak weer mee terug te nemen. Wij hebben in allebei onze huizen kleding voor de kinderen en ze hebben ook hun eigen spulletjes in elk huis. Nu wil ik niet iedere keer de mama zijn die zegt : Nee doe maar niet, want straks vergeet je het.. Ik wil haar zo min mogelijk lastig vallen want ze heeft het al zo moeilijk met de vechtscheiding. Hoe kan ik hier het beste mee omgaan volgens jullie ? Alvast bedankt

Graag hoor ik jullie advies over het volgende. Ik heb 2 bonuskinderen die bij mij wonen met hun vader en ik heb 2 eigen kinderen die bij mij wonen. Met de meeste kinderen gaat Alles goed en kunnen het goed met elkaar vinden. Met een van de bonuskinderen een meisje van 11 jaar zijn er problemen. Wij vinden het contact met mama erg belangrijk, vragen ook als ze bij mama is geweest hoe het was en zijn positief over mama. Ze weet wel dat papa en mama het samen niet goed kunnen vinden. Nu plaats zij mama op een torenhoog standbeeld. Zij is eigenlijk de enige die alles goed heeft. Ze vergeet (gelukkig) de negatieve dingen die er allemaal bij mama zijn gebeurd en waarom ze daar niet meer woont. Zij accepteert mijn gezag niet. Alleen papa en mama mogen iets tegen mij zeggen en jij als stiefmoeder niet is haar houding. Als ik haar toch ergens op heb aangesproken omdat het echt niet kan krijgen we het verhaal weer ik wil hier niet wonen, maar wel bij mama. Zij is van mening dat ze hier vaak ruzie heeft. Is vergeten dat haar gedrag de ruzies veroorzaakt en destijd toen ze bij haar moeder woonde minimaal 1 keer per dag ruzie had. Nu is dat hier een stuk minder, maar als er ruzie is, is zij er altijd bij betrokken. Wat kunnen we er aan doen dat zij mij gaat accepteren. Voor ons is het geen optie dat ze terug naar moeder gaat. Zij heeft duidelijke grenzen nodig en die kreeg ze niet van moeder. Ze heeft niet in de gaten dat haar gedrag ongewenst is. Wij spreken haar daar op aan en dat is heel moeilijk voor haar. Moeder deed/doet dat niet. Wat hebben jullie voor advies voor mij om met haar om te gaan of moet ik accepteren dat zij mij nooit zal accepteren? Alvast bedankt Gerdien.

Hallo, Ik ben een moeder van twee kids, van 9 en 12. Hun vader heeft mij bedrogen met een vrouw/moeder, met wie hij nu samenwoont. En zij vormt momenteel mijn grote probleem. Ze lijkt zich op alle mogelijke manier te willen mengen in het leven van mijn kinderen. Aan de kant gezet worden als partner doet enorm pijn, maar het gevoel dat ook geprobeerd wordt om aan je rol van moeder te knagen is zo mogelijk nog pijnlijker. Ze hangt de lieve stiefmoeder uit, vooral naar m'n oudste, dat is de dochter en zij heeft alleen jongens.. M'n dochter vind haar aardig, dat kan ik haar niet kwalijk nemen natuurlijk, ze kent de voorgeschiedenis van de scheiding niet. Ik besef dat het erger zou zijn als mijn kinderen haar niet zouden accepteren/aardig vinden, maar daar gaat het nu even niet om.. Nu is mijn dilemma; in hoeverre meld ik mijn kinderen dat ik zo veel moeite heb met haar? Ik wil op een of andere manier uitleggen dat het pijnlijk is als zij mee is naar de gymuitvoering van m'n dochter. Dat ik het vreselijk vind als zij m'n dochter mee naar de stad neemt om sportkleren te kopen. Ik wil de kinderen niet het gevoel geven dat ze een soort van moeten kiezen, maar ik wil ook niet dat ze denken dat ik er oke mee ben..? De vader vindt trouwens dat ik niet moet zeuren, volgens hem moet ik de kinderen de kans geven een band met haar op te bouwen.. Hoe voorkom ik dat het voelt alsof haar nieuwe band met mijn kinderen ten koste gaat van mijn band met m'n kinderen!? Ik hoop dat jullie goede raad hebben, alvast bedankt.

Mijn partner en ik zijn ongeveer een jaar uit elkaar. Helaas zijn er nog veel spanningen tussen ons. Wij hebben samen twee prachtige dochters van 16 en 13 jaar. Mijn ex-partner spreekt nog steeds slecht en laatdunkend over mij tegenover iedereen die het (wel/niet) horen wil, ook in bijzijn van de dochters. Zij kan haar frustratie en wrok maar niet loslaten, ook al voldoen ik trouw aan mijn verplichtingen. Dat zegt ook de mediator. Mijn ex-partner meent mij nog continue de les te moeten leren en bemoeit zich ook met mijn leven als ex partner terwijl we uit elkaar zijn. Ik zie mijn dochters 4 op 10 dagen, inclusief 1 weekend. Net als andere kinderen, hebben ook mijn puberdochters begrenzing en opvoeding nodig; ik wil niet alleen maar een 'fun weekend daddy' zijn. Als ik dus opvoed of grenzen stel, krijg ik kopieergedrag van mijn ex -partner terug, inclusief grote bek. Het gevoel van verhouding is daarbij zoek. Ik zou graag willen dat we met een beetje begrip en respect met elkaar omgaan; ik vind het moeilijk bespreekbaar te maken omdat ik geen zin heb om slecht te praten over hun moeder en omdat zij individuen zijn en geen kopie van mijn ex-partner. De link met hun moeder hoeft dus ook gemaakt te worden, maar zij zien/horen wel hoe mijn ex partner meent met mij om te moeten gaan. Ten aanzien van mijn ex-partner ga ik vaak niet in op haar bittere commentaar omdat uit het verleden blijkt dat geen zin heeft. Ik kijk naar voren en wil graag ene betere band met mijn dochters, juist omdat ik toch al op (informatie) achterstand sta. Niet geforceerd, soms je mond houden en er gewoon zijn al voldoende. Maar in mijn huis moet ik op kunnen voeden en soms grenzen stellen. Tegelijkertijd wil ik hun ook compassie en mildheid mee geven als mensen anders reageren dan dat zij zelf verwachten. Pogingen om dit met mijn ex partner als moeder van onze kinderen te bespreken, stranden. Ik kan echt wel tegen een stootje en ben zelf ook (ooit!) puber geweest. Enig idee hoe ik hun gedrag met mijn dochters bespreekbaar maak, zonder dat onmiddellijk het korte lontje ontvlamt?

Lieve jongeren, kunnen jullie mij adviseren in het volgende. Mijn 3 kinderen wonen bij mijn bijna ex-man. Bij mij komen ze, naar mijn inziens, te weinig, maar ik laat ze daarin wél vrij. Ik mis ze vréselijk in elke cel van mijn lichaam. Ik merk vaak, dat ze dit niet beseffen. Wat kan ik het beste doen? Hun vertellen, dat ik ze heel erg mis en dat ik graag zou zien, dat ze vaker kwamen? Of moet ik ze daar niet mee lastig vallen? Ik vind het moeilijk om hier een keuze in te maken.Ik wil het beste voor mijn kinderen. Misschien kunnen jullie mij helpen. Alvast bedankt!

Hallo allemaal, Al tijdens mijn zwangerschap ben ik achter gekomen dat ik geen gevoelens (in de romantische zin) voor mijn man koester en dat de kloof tussen onze werelden zo groot is geworden dat het niet meer te overbruggen valt (achteraf bekeken, had ik een aantal jaar geleden niet meer terug moeten gaan na onze relatiebreuk). Ik hoopte dat de geboorte van onze prachtige dochter daar verandering in zou brengen, maar tevergeefs. Dit is mijn grootste worsteling en mijn duivelse dilemma. Wat is wijsheid: om bij elkaar te blijven (als twee vrienden onder 1 dak) of de goede verstandhouding te gebruiken om op een respectvolle manier uit elkaar te kunnen gaan (en tot goede afspraken met elkaar te kunnen komen). Hoewel ik geen voorstander van scheidingen (zeker als er kinderen in spel zijn; mijn dochter is bijna 1 jaar oud) ben, voel ik (met mijn hart) dat mijn man en ik uit elkaar moeten gaan. Ik heb geen romantische gevoelens voor hem en ik vermoed dat ik mijzelf (en uiteindelijk hem en mijn dochter ook) meer pijn aandoe door te blijven dan door weg te gaan. Ik wil dat mijn dochter opgroeit bij ouders die liefdevol met elkaar omgaan (en niet die als twee vreemden onhandig in elkaars aanwezigheid verkeren). Gelukkig hebben we nog geen ruzies met elkaar, maar de spanning is om te snijden en ik begin me al te irriteren aan zijn gedrag en/of uitspraken. Wellicht verstandig om op dit punt de relatie te beëindigen en de redelijke verstandhouding te gebruiken om tot goede afspraken te komen. Ik vind het vreselijk en ik word geplaagd door allerlei angsten. Tegelijkertijd merk ik al jaren dat ik binnen deze relatie niet mijzelf kan zijn, dat ik mijzelf al die jaren verloochend heb en dat ik moet stoppen met wat niet werkt (hoe moeilijk ik het ook vind, want ik ben een doorzetter en ik heb de neiging om mijzelf weer onder de loep te nemen en nog een keer te gaan proberen, terwijl ik de schuld bij mijzelf neerleg-omdat ik mijzelf kwalijk neem voor het feit dat ik niet meer van hem houd). Ik ben zelf een kind van gescheiden ouders en ik wil de juiste beslissing voor mijn dochter nemen. Ik hoop dat jullie met me mee willen denken en willen reageren op mijn bericht. Alvast hartelijk dank ervoor

Hallo allemaal, Ik heb een vraag over mijn zoon. Hij is nu 11 jaar en zijn vader en ik zijn een paar jaar geleden gescheiden. Het was best een heftige scheiding: veel ruzie en gedoe en meerdere keren verhuizen. Daarnaast had ik een nieuwe vriend (met wie het weer is uitgegaan) en had/heeft mijn ex-man ook een nieuwe relatie. Kortom: dat is best wel heel erg veel om tussen je 6e en 11e mee te maken. Gelukkig is de scheiding vorige jaar eindelijk afgerond, en ik hoopte dat het allemaal wat rustiger zou worden voor mijn zoon. Het is zelfs gelukt begin dit jaar om een nieuwe omgangsregeling af te spreken (zonder rechtbank, en mijn zoon hoeft nu minder vaak te wisselen: wat hij graag wilde). Maar jammer genoeg is het eigenlijk nog helemaal niet rustig. Mijn ex-man wil misschien verhuizen naar de andere kant van het land, en ik ben verliefd geworden op iemand in het buitenland. Nu ben ik gewoon 'lekker verliefd' en verder niets. Maar ik snap wel dat dat lastig is voor mijn zoon. Kortom: Hij is de laatste tijd eigenlijk weer hoe langer hoe bozer over de scheiding, en over zijn situatie. En ik snap dat wel heel goed, want het is ook heel veel en lastig en hij heeft hier helemaal niet om gevraagd. Nu doet hij daardoor soms ook dingen die niet o.k. zijn. Mijn vraag aan jullie is: hoe zou ik hem het beste kunnen helpen om te zorgen dat hij zich weer wat fijner en blijer voelt? Want dat vind ik best heel moeilijk. Ik praat er ook al over met volwassenen (opvoedspreekuur en mevrouw van KIES-traject waar mijn zoon een paar jaar geleden was), maar ik ben heel benieuwd of jullie nog ideeen hebben. Alvast bedankt! Een moeder

Ik ben een gescheiden moeder sinds twee jaar. Mijn kinderen houden heel veel van hun papa. Maar als ze bij hem zijn, zorgt hij slecht voor ze. Ze geven aan dat ze zich niet veilig voelen en het moeilijk vinden om daar te zijn als hij er niet voor ze is (meestal wel fysiek aanwezig, maar niet emotioneel). Ze hebben er geen structuur of ritme. Dit vinden ze heel vervelend. Ze durven het niet tegen hem te zeggen, omdat ze geen goede ervaring hebben met dingen tegen hem te zeggen of te vragen. Reactie is dan of negatief of helemaal niet. Mijn oudste wordt in augustus 12 en mijn jongste wordt in november 9. Ze willen zo graag een fijne tijd bij hun papa hebben, maar nu is het iets negatiefs aan het worden. Dit is iets dat ik ook niet wil en wil het graag op lossen. Naar mij luistert mijn ex niet. Ik wil liever niet naar een rechter stappen, maar mijn kinderen zo gestresst zien en zelfs in volle paniek aan de telefoon hebben, is iets dat ik niet kan accepteren. Weten jullie misschien iets dat we nog kunnen doen om de weekenden bij hun papa beter te maken, zodat we allemaal weer lekker kunnen slapen.

Goedemorgen, ik heb eigenlijk 2 situaties waar ik vragen over heb. Enerzijds ben ik een stiefvader van een 9 jarige jongedame. Haar moeder en vader zijn niet heel erg goed uit elkaar gegaan en daar merken we nog vaak de gevolgen van. Nu heb ik wat moeite om de rol van strenge stiefvader te vervullen. Haar corrigeren valt mij zwaar omdat ik continu in mijn achterhoofd heb dat ik een fijne stiefvader wil zijn en niet een stiefvader waar zij negatief over denkt. Ik heb zelf een stiefmoeder en probeer zoveel mogelijk te voorkomen dat zij over mij gaat denken zoals ik over mijn eigen stiefmoeder denk. Ik heb het er wel eens over met mijn vriendin maar ik blijf het toch erg lastig vinden. Hoe kan ik het beste hier in handelen? De tweede situatie is dat ik ook nog eens zelf een zoontje heb. Maar hij woont samen met zijn moeder in zweden. Ik probeer zoveel mogelijk contact te houden maar zoals dat altijd het geval is werkt dat alleen van 2 kanten. Het duurt soms maanden voor ik weer wat hoor. Ik ben deels ook afhankelijk van wat zijn moeder hem over mij verteld. Hoe zou ik dit aan kunnen pakken? Ook met het oog op dat hij wellicht op latere leeftijd naar zijn biologische vader op zoek gaat. (een voogdij kwestie wil ik er niet van maken aangezien ik geen ruzie wil veroorzaken waar hij het slachtoffer van zou worden) Alvast dank voor het lezen van mijn verhaal. Patrick