Hallo jongeren, Ik zit in een dilemma, kiezen tussen zoon 19 of vriend. Mijn vriend en zoon kunnen niet meer zo goed met elkaar overweg en hebben regelmatig ruzie. Nu wil mijn zoon bij zijn vader wonen. Op zich vindt ik ook dat hij recht heeft omdat te doen, woont nu al 5 jaar bij mij. Hij zal dan bij ons om het weekend en 1 keer in de week komen. Maar toch heb ik het er moeilijk mee en ik heb ik het gevoel dat ik niet voor mijn kind kies. Als ik dit wel doe dan kunnen we niet meer bij elkaar blijven wonen en gaat mijn vriend weg. Wat ook de nodige consequenties heeft. Ik heb ook nog een dochter van 16. Die bij ons woont. Graag jullie advies alvast bedankt .

Beste allemaal, Allereerst wil ik jullie (met name Yannick, J. van 51 jaar en Iemand van 36 jaar, maar ook de mensen die een “Thumb up” hebben gestuurd) hartelijk danken voor jullie prachtige, meelevende en inspirerende reacties op mijn verhaal (dat ongeveer 2 maanden geleden door “moeder met dilemma, 38 jaar” gepost werd). Jullie antwoorden hebben me tot tranen ontroerd en tegelijkertijd gaven me de kracht om een ontzettend moeilijke beslissing (namelijk: uit elkaar gaan) te nemen. Inmiddels zijn we in gesprek met een mediator en hebben we het ouderschapsplan bijna af. Tijdens deze bewogen, moeilijke en vooral emotionele periode stuit ik, zowel binnen mijn schoonfamilie als binnen mijn eigen familie, op veel onbegrip en onverdraagzaamheid. Voor beide families is het niet te bevatten dat een vrouw (ik, in dit geval) beslist om te gaan scheiden louter omdat ze niet meer de liefde en/of de genegenheid en/of verbondenheid (die binnen een relatie tussen de partners hoort/horen te zijn) voelt en omdat de kloof tussen haar wereld en de wereld van haar man zo groot is geworden dat de kloof niet meer te overbruggen valt (ook niet na een relatietherapietraject van 1 jaar). Ik merk dat ik me eenzaam binnen dit proces voel en dat het me onmetelijk veel pijn en/of verdriet doet om te ervaren hoe weinig steun en begrip ik ontvang. Hoewel zowel jullie als onze mediator (die ook advies bij Villa Pinedo ingewonnen heeft) van mening zijn dat deze beslissing de beste voor onze dochter (en ook voor ons, als ouders zijnde) is, word ik nog regelmatig geplaagd door twijfels en/of angsten. Ik ben zelf een kind van gescheiden ouders en ik wil de juiste beslissing voor mijn dochter nemen. Ik hoop moed, kracht en wijsheid te vinden om te weten en/of te doen wat het beste voor mijn dochter is. Het bovengenoemde zorgt ervoor dat ik weer bij jullie aanklop voor advies en dat ik nogmaals een beroep wil doen op jullie kennis, ervaring en wijsheid. In de hoop dat jullie mee willen denken en me willen adviseren, dank ik jullie alvast voor jullie tijd en reacties.

Hi. Ik heb twee dochters van 13 en 15. We zijn al 10 jaar uit elkaar (we waren niet getrouwd) en ze wonen bij hun moeder een kwartiertje fietsen bij mij vandaan. Ze mogen in principe zelf bepalen hoe vaak ze bij mij zijn. Daar zijn geen afspraken over gemaakt. Voorheen kwamen ze soms wel elke week een avond of hele dag in het weekend. Maar naar mate ze ouder worden zie ik ze steeds minder. Niet omdat ze niet willen komen maar omdat ze blijkbaar andere prioriteiten krijgen. Soms heb ik het idee dat ze alleen komen als ze iets nodig hebben zoals wanneer ze vragen om kleren te bestellen via internet. Ik betaal ook hun kleedgeld. Op school gaat het matig. De oudste moest in de zomervakantie extra lessen volgen om over te gaan. Ik wil dat ze elke week een avond of in het weekend een paar uurtjes komen zodat ik mijn band met ze kan blijven onderhouden en ze kan begeleiden bij hun huiswerk. Ik heb dat met hun moeder geprobeerd af te spreken maar ze vindt dat niet nodig dus daar kom ik niet verder mee. Zelf vinden ze het geen goed idee omdat het een verplichting is. Ze willen alleen komen als ze zin hebben. Ik neem daar geen genoegen mee en heb gezegd dat ik dan hun netflix en spotify ga annuleren en ook geen vakanties meer ga betalen. En kleedgeld alleen nog elke maand stipt op dezelfde dag en niks meer voorschieten. Doe ik het verkeerd of wat kan ik doen om dit op een vreedzame manier voor elkaar te krijgen? Jeroen

Allereerst: wat mooi dat deze website er is. Verplicht leesvoer voor alle gescheiden ouders! Nu mijn vraag: mijn zoontje is bijna jarig. Hij beseft dat die dag speciaal is, leeft er helemaal naar toe. Ik wil m daarom graag op de dag zelf een kadootje geven, even laten merken dat ik aan hem denk en er voor hem ben, en niet pas een week later als De Grote Dag al weer voorbij is. Zijn moeder vindt dat goed, maar dan alleen even aan de deur, en niet binnen. Dat gaat al jaren zo, en ik verwacht daar ook geen verandering meer in. Ik vind dat raar: het lijkt mij heel ongezond als je als kind vaak meemaakt dat je vader alleen aan de deur mag komen, en vader en moeder geen woord tegen elkaar zeggen. Waar zou ik beter aan doen? Zo'n dag wegblijven, en het een week later dunnetjes overdoen, of toch even aan de deur een kadootje afgeven?

Hallo raadgever, We zijn 9 jaar gescheiden. Er is weinig communicatie tussen de vader van zoon 1 en 2 (13 en 14 jaar) en mij. Nu worden boodschappen vaak via de kinderen geregeld. Is dat goed of juist niet? De kinderen geven bij mij aan dat ze het daar niet naar het zin hebben. Na het weekend vraag ik hoe het was en is het antwoord vaak iets van " ik ben zoveel mogelijk weg geweest" als ik hier iets over vraag aan hun vader herkent hij niet wat ik zeg. Kinderen zeggen dat ze daar niet eerlijk kunnen zijn omdat ze dan een preek krijgen. Ik ben benieuwd hoe jullie hier naar kijken en of iemand zoiets misschien herkent. Groetjes Cyn

Dag allemaal, Ik wil graag een vraag aan jullie stellen. Wij hebben een dochter van net zes jaar oud. Afgelopen juni hebben wij als ouders besloten dat we samen niet meer verder kunnen. Alles gaat op een rustige manier. Aan onze dochter hebben we uitgelegd dat papa en mama niet meer verliefd zijn, veel te vaak boos zijn op elkaar en niet blij meer zijn en dat papa daarom een ander huisje gaat zoeken, zodat we allemaal weer blij kunnen zijn. Natuurlijk was ze verdrietig. Wij vonden het ook niet leuk. Ze mag ons altijd vragen stellen, zelfs middenin de nacht. We maken ook geen ruzie met elkaar en we helpen elkaar om voor papa nieuwe spulletjes te zoeken in het nieuwe huis. 1 september krijgt hij de sleutel al. Lekker dichtbij in dezelfde buurt. Dat is fijn. Wij willen dit weekend een kaart gaan maken, waarop we elke dag een streepje kunnen zetten tot aan de verhuizing van papa. Is dat een goed idee? En wat wij als ouders ook graag willen is onze dochter op een positieve manier laten weten dat wij er als ouders altijd voor haar zijn. Je ziet wel eens dat wanneer ouders trouwen met elkaar als de kinderen wat groter zijn, dat daar leuke symbolische rituelen voor zijn. Door ook een akte te laten tekenen zeg maar, of iets anders. Het klinkt gek, maar het lijkt ons mooi om dit nu ook te doen. Natuurlijk niet het tekenen van de akte. Maar een fijne manier waardoor het goed duidelijk wordt dat we er voor haar zijn. Iemand gaf het idee een eigen sleutel, maar daar vinden we haar nog veel te jong voor. Een foto van ons als gezin is ook niet helemaal de bedoeling, want we zin geen gezin meer natuurlijk. Wat hebben jullie voor ideetjes hierbij? Alvast bedankt!

Hallo Ik heb 2 kinderen van 11 en 9. Ben sinds 2013 gescheiden en woon inmiddels weer samen met een lieve vriend die ook goed met mijn kinderen overweg kan. Om het weekend gaan de kinderen naar hun vader. Maar elke keer als ze terug komen heeft met name de oudste het moeilijk. Zij moet dan huilen omdat zij haar vader mist. En als ze bij haar vader is mist ze mij weer. Ze praat er gelukkig wel over met mij en huilt ook gewoon. Ze verbergt haar verdriet gelukkig niet. Ik vertel haar ook dat ze altijd verdriet mag hebben en dat het ook gewoon ontzettend rottig is als je ouders gescheiden zijn. De dag erna gaat het vaak weer en hoor ik haar er niet over tot de volgende keer dat ze weer van haar vader thuis komt. Ik zou graag willen weten hoe ik haar het beste kan helpen? Groetjes van een verdrietige mama omdat haar dochter verdrietig is

Beste kinderen op deze website, Mijn vriend is gescheiden en heeft 2 zoontjes, eentje van 7 en eentje van bijna 11 jaar oud. Ik vind ze zelf heel leuk en aardig en gezellig, maar als ik deze website zie, hebben veel kinderen moeite met een nieuwe vriendin van hun papa. Hun ouders zijn ongeveer drie jaar geleden uit elkaar gegaan. Mijn vriend en ik zijn nu bijna twee jaar bij elkaar en ik heb zijn zoontjes na een jaar ontmoet. We zien elkaar nu af en toe, want mijn vriend en ik wonen niet samen en meestal brengt hij zijn tijd (co ouderschap 50%) met de jongens ge-3-en door en dat vind ik prima. Maar als ik de kinderen wel zie vind ik dat ook leuk. Hebben jullie tips voor mij wat wel en niet te doen richting de zoontjes van mijn vriend? Mijn insteek is dat zij niet hebben gevraagd om mij en ik wil vooral dat ze gelukkig zijn. Ik kan wel merken dat ze moeite hebben met de scheiding en hier op deze website zie je zoveel fouten van stiefouders.. Tot nu toe doe ik dingen een beetje op gevoel en ben ik gewoon mezelf. Bedankt en succes met jullie eigen (stief)ouders! Grtjs Simone

Hallo lezers, ik heb 2 kinderen van 13 en 7 jaar. sinds 1 jaar gescheiden van hun vader. uit een noodsituatie vertrokken met de kinderen naar een ander huis. De kinderen hebben heel veel meegemaakt met hun vader, samen hebben wel geprobeerd een toekomst op te bouwen waarin ik wilde dat de kinderen bij beide ouders zich vertrouwd zouden voelen. mijn dochter in 3 maanden geleden naar haar vader gegaan en is niet meer terug gekomen. Ik heb haar 8 weken niet gezien. Ze stuurde mij alleen vreselijke berichten. Dit deed mij erg veel pijn. Ik heb jeugdzorg ingeschakeld en zij hebben ervoor gezorgd dat ik mijn dochter af en toe weer zie en weer een band op kan bouwen. jeugdzorg heeft gezien dat vader zich zo kwetsbaar en zielig opstelde dat mijn dochter voor hem wil zorgen. vader maakt zich zo afhankelijk van haar dat ze erg loyaal naar hem is en daardoor lelijk tegen mij doet, vooral als ze op het punt staat weer naar vader te gaan. Bij mij is alles stabiel. mijn zoon gaat om te weekend naar vader. Ik vind het heel erg dat vader zich zo opstelde en dat mijn dochter alles doet om hem op te vrolijken, hierdoor heeft ze weinig contact met vriendinnen. Ze sluit zichzelf buiten. soms ligt het op te puntje van mijn tong om te vertellen wat hij allemaal gedaan heeft, maar ik doe het niet, omdat ik wil dat er eens een normale verstandhouding komt. De rechter gaat binnenkort een beslissing nemen over omgang en gezag, maar aangezien mijn dochter 13 is ben ik bang dat ze bij hem wil blijven wonen , met de verkeerde reden. Ik vind dat zij gewoon kind moet zijn die van beide ouders mag houden en niet hoeft te kiezen en dat zij niet verantwoordelijk is voor zijn geluk. Heeft iemand hier (jammergenoeg)ervaring mee?

Hallo. Ik ben een gescheiden vader. Heb een dochtertje van inmiddels 10 jaar. Na haar 3e jaar ben ik gaan scheiden van haar moeder. Tot de dag op vandaag is het een hele strijd tussen mij en de moeder. Ik ben ten einde raad. Ik roep zo vaak tegen de moeder laten we nou aub normaal met elkaar omgaan zodat onze kind er geen last van heeft maar daar werkt zij in tegen. Dit is al vanaf de scheiding, omdat zij hier tegen was. Toen al had ze de contact tussen mij en mijn kind verbroken en gedreigd dat als ik toch contact zou opnemen zij aangifte zou doen van bedreiging. Ik heb netjes de uitspraak omgangsregeling afgewacht. Sindsdien heb ik een omgangsregeling. 6 jaar later (2011) verbreekt de moeder de contact, toen ik pas een nieuwe relatie had en nieuw gezin. De moeder was niet blij met mijn nieuwe relatie. Toen heb ik aangifte gedaan en is de moeder van geschrokken. Via een familielid is er weer omgang gekomen. Nu in 2015 sinds maart heeft de moeder weer contact verbroken. En heb ik weer aangifte gedaan. De reden was omdat ik volwassene en financiële dingen besprak met mijn kind. Het is niet zo dat ik mijn kind hiermee wilde opzadelen, maar ze is inmiddels 10 jaar en zat met veel vragen die ze aan mij stelde wat ze weer van de moeder zou hebben gehoord. Ik voelde me zodanig dat ik me moest verantwoorden naar mijn kind, omdat zelfs mijn kind tegen mij zei dat ik loog omdat haar anders verteld is. Ik heb niets slechts over haar moeder gezegd, zal ik nooit doen. Zelfs als mijn kind over de moeder slecht zou praten dan zou ik haar daar zeker op aanspreken. Maar doordat ik hierin mijn uitleg naar mijn kind heb moeten doen en de afspraken heb uitgelegd tussen mij en de moeder is het de druppel geweest dat het allemaal te veel werd voor mijn kind. En dat begrijp ik ook. Maar dat de moeder haar dan wijs maakt dat de dingen die ik heb uitgelegd slechte dingen zijn over de moeder is mijn dochtertje ook tegen mij gekeerd en heeft geen vertrouwen meer om naar mij te komen. Nooit heb ik dingen kunnen bespreken met haar moeder omdat ze er niets van wilde horen. Mijn dochtertje heeft vanaf haar 3e jaar veel meegemaakt tussen mij en haar moeder. De moeder wilde niet in mee om zaken omtrent onze kind samen op te lossen, samen dingen te bespreken, samen als ouders op te treden. Dit wilde ze steeds via de advocaat. Wij als ouders horen ervoor te zorgen dat ons kind niet belast wordt met onze conflicten. Wij als ouders zouden een voorbeeld moeten zijn om juist in het belang van ons kind vriendelijk en als ouders met elkaar om te gaan. Dit gebeurd niet en zal niet gebeuren omdat de moeder zich te veel gekwetst voelt vanwege de scheiding. Wij als ouders zijn schuldig aan wat onze kind meemaakt, maar alles wordt afgeschoven op mij. Mijn kind die nooit bij me weg wilde als ze bij me was, die altijd open gesprekken met me voerde omdat ze dat niet kon met de moeder. Degene die het belangrijkst voor me is, zie ik nu al sinds maart 2015 niet. Ik voel me schuldig over alles naar mijn kind. Ik voel me ook schuldig om hoe de moeder mijn kind verkeerd benaderd. Erger nog ik voel me schuldig dat mijn kind dit moet meemaken. Het is nog erger om te weten dat mijn kind hier heel erg mee is aangetast. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik weet niet hoe ik mijn kind duidelijk kan maken dat voor mij niets veranderd is en als ze bij mij komt dat alles nog steeds leuk en gezellig zal zijn. Ik heb haar al gezegd dat ik van haar houd en ze zei dat ze dat wist en ook van mij houd maar nog geen vertrouwen had om naar mij toe te komen. Soms gaat de gedachter door me heen om mij terug te trekken als vader en haar gelukkig haar leven te laten leiden zonder de problemen van haar ouders. Is dat goed of slecht? Is het raar dat dat in mij opkomt? Ik wil het niet en kan het zeker niet, maar heb alles voor mijn kind over. Wie kan mij helpen advies te geven hoe ik mijn kind weer bij mij zou kunnen krijgen. Ik mis haar en het is een hel om haar zolang niet te mogen zien.