Mijn man heeft een paar dagen geleden, na bijna 20 jaar huwelijk en twee jaar relatietherapie, uitgesproken niet meer met mij verder te willen. Hij wil scheiden. Wanneer vertellen wij dit onze 4 meiden van 18,17,14 en 11 jaar oud?

Lieve allemaal, De vader van mijn 6 jarige zoon en ik zijn nu 3,5 jaar gescheiden. Mijn zoon heeft een omgangsregeling met zijn vader die inhoudt dat hij elke 2 weken een weekend bij zijn vader en zijn nieuwe partner is (dit is vastgesteld in het ouderschapsplan) en elke week slaapt hij op dinsdagavond bij zijn vader, en brengt de nieuwe partner van zijn vader hem naar school. (Dit op mijn initiatief omdat ik vond dat hij zijn vader wel erg weinig zag) De laatste tijd gebeurd het structureel dat ze met onze zoon op die dinsdagavonden weg gaan en hij ligt dan steeds laat op bed (half 10/10 uur) Gevolg is dat hij woensdagmiddagen vaak geen zin en geen energie meer heeft om te spelen en op de bank ligt te slapen. Een paar weken geleden heb ik zijn vader hierop aangesproken maar er zit nog steeds geen verbetering in. Ik ben bang dat dit nadelige gevolgens gaat/kan hebben op zowel zijn leerprestaties als zijn gezondheid uiteindelijk. En vindt het vervelend voor hem dat hij niet lekker kan spelen op die woensdagmiddagen. Mijn zoon is erg graag bij zijn vader, en ik denk dat het hem verdriet zal doen als ik hem niet meer laat gaan op die dinsdag maar ik maak me wel zorgen over de gevolgen, en ik vindt het heel moeilijk om hier een beslissing in te maken. Kunnen jullie mij van advies voorzien? Dankjewel alvast!

Beste, Ik ben zo'n 3,5 jaar gescheiden. Deze scheiding is echt vreselijk geweest waarin mijn zoon erg door zijn vader is gemanipuleerd. Hij kreeg enkel vreselijke dingen (leugens) over mij te horen. Zijn vader behandelde hem als een volwassene en klankbord. Ook betrok hij hem in de scheiding. Mijn zoon heeft mij hierdoor verstoten. Ik heb hem toen een jaar niet gezien, zo erg was het. Ik kon niets met hem beginnen. Uiteindelijk via jeugdzorg een soort bewegings- en sport therapie is het contact wat hersteld. Het is echter nooit meer geworden wat het was. Hij woont bij zijn vader. Was toen 12 jaar en is nu 15. Omdat het contact zo moeizaam liep laat ik aan mijn zoon over wanneer hij naar mij toe wil komen. Ik zie hem nu 1 x in de 5-6 weken. Ik zou niets liever willen dan hem vaker zien en een beter contact. Mijn zoon is helaas geen prater. Wat zou ik kunnen doen? Alvast heel erg bedankt voor het lezen van mijn (in het beknopt) verhaal.

Hoi Ik heb echt een brandende vraag Ik ben 21 jaar geleden gescheiden . Mijn oudste dochter is nu 29 en ik heb een zeer moeilijk contact met haar, iets waarin ze mij steeds pijn doet. Ik denk dat het met de scheiding te maken heeft . Ik zou graag met iemand praten die dit herkent of begrijp wat mijn dochter door maakt en mij zoveel pijn doet zodat ik haar kan begrijpen en helpen? Ik hoop dat iemand mij kan helpen Liefs maria

Hoi allemaal, Fijn dat ik op dit forum mijn dilemma rondom de nieuwe zorgregeling voor mijn zoontje van vier kan posten. Zijn moeder en ik zijn sinds februari uit elkaar en ze woont op een uur rijden van waar wij wonen. Ik heb op dit moment hoofdzakelijk de zorg voor ons zoontje. Hij gaat hier in de wijk naar school en naar de bso. Elke vrijdag haalt zijn mama hem van school (12:00u) en de ene week haal ik hem op zaterdag om 11:uur bij mijn ex op en de andere week brengt zij hem op maandagochtend naar school. Mijn ex gaat per half oktober dichterbij wonen. Op een half uur rijden vanaf school/bso/mij. Ze wil dan graag een andere zorgregeling, namelijk week op week af. Ik heb daar erg mijn bedenkingen bij in verband met extra reizen, vroeger op, praktische zaken als bijvoorbeeld sport. We hebben nu een bemiddelaar via het maatschappelijk werk en deze geeft aan dat het belangrijkste is dat wij samen achter de nieuwe regeling staan en we deze duidelijk communiceren. Is het echt zo simpel of loop je bij een kind van vier nog tegen mogelijke uitdagingen aan? Kan hij ons wel zo lang missen (ik vraag het me echt af en voor mezelf geldt het zelfde). En hoe zit het met het reizen? Heeft een van jullie daar ervaring mee? Ik wil een voor mijn zoontje zo gunstig mogelijke zorgregeling. Als dit voor ons als ouders niet helemaal optimaal is dan is dat voor mij een gegeven.

Lieve ouders, Hoe komt het toch dat steeds meer ouders in een (v)echtscheiding belanden en kinderen daarvan ernstig het slachtoffer worden? Ooit is er een moment geweest dat jullie van elkaar hebben gehouden, samen jullie baby vasthielden terwijl de tranen over jullie wangen rolden. Toen zo lief, klein, kostbaar en vooral zo kwetsbaar... maar waren alleen dat de mooiste momenten? Is jullie kind nu opeens niet meer kwetsbaar? Niet afhankelijk? Niet (meer) belangrijk genoeg? Als recent gescheiden vader kan ik erover meepraten, een scheiding is moeilijk, soms onverwachts en het duurt een lange tijd om alles te verwerken... maar wel altijd in mijn achterhoofd gehouden dat ons (toen 4-jarige) dochtertje mij harder nodig zal hebben als ooit tevoren. Geen basis meer, papa en mama niet dagelijks een knuffel kunnen geven, weg uit haar ouderlijk huis, elke dag geconfronteerd worden met haar lege slaapkamer. De pijn die ik voelde was met geen pen te beschrijven en het gemis is nog steeds erg groot. Toch heeft het mij ook tot nadenken gezet; onze dochter zal opgroeien, ooit vragen stellen en de kans is aanzienlijk dat wij allebei, vader en moeder verantwoording moeten afleggen. Dus wat voor indruk wil ik onze dochter (over mezelf) meegeven voor haar toekomst? Wat voor een jeugd verdient onze kleine meid? Nu inmiddels 2,5 jaar verder ben ik nog steeds een single vader en dat bevalt prima. Hier in huis wordt alleen nog maar samen geverfd, we werken gezamenlijk naar een nieuwe toekomst en dat heeft mijn band met onze dochter veel sterker gemaakt. Helaas is mijn band met de moeder alles behalve goed te noemen en wil ze niks meer met mij te maken hebben, maar als vader mag ik trots zijn op hoe onze vader/dochterband sterker is geworden als ooit tevoren. Dat zou ik voor geen goud willen missen. Het enige nadeel is dat ik pas de gelegenheid zal krijgen om nog meer op te bouwen zodra ons dochtertje oud genoeg is en op eigen benen zal staan. De huidige omgangsregeling is zodanig beperkt en de reisafstand is te groot. Gelukkig kent echte liefde en familiebanden geen afstand. Alsjeblieft ouders: gun elkaar het ouderschap, blijf doorwerken aan vriendschap en steun elkaar op alle fronten binnen het ouderschap. De kinderen hebben ons nodig!

we zijn sinds 7 maanden uit elkaar. de vriendin van mijn bijna ex man komt op bezoek in de komende vakantie en gaat een week weg met papa en de kinderen. de kinderen zijnheel blij om haar te ontmoeten en enthusiast over papas girlfriend. zij is de rede dat we uit elkaar gaan maar we hebben de kinderen verteld dat we zijn niet meer verliefd op elkaar. Is het normaal dat ze zo positef over haar bent. natuurlijk krijgen ze wel een beeld via hun een verliefde papa. moet ik vraagtekens bij hebben op hun reactie, of gewoon blij voor hun zijn dat ze blijken weinig last van te hebben dat papa begint opnieuw met een andere vrouw? advies graag. de kinderen zijn 9 en 11. is het goed om eerlijk te zijn over de omstandigheden van de scheiding of belast we hun meer daarbij?

Hoi allemaal, sinds een jaartje ben ik gescheiden we hebben een co ouder schap en we gaan nog redelijk goed met elkaar om. We hebben 3 kids 2 van 5 en 1 van 6. De dagen dat ze bij mij zijn zijn ze vaak verdrietig en/of boos.ze zeggen zelf dat ze niet zo doen bij papa. Nu vraag ik me af doe ik wat fout of durven ze bij mij wel hun gevoelens te uiten. Ze zeggen dat ze het hier fijn vinden en dat ik niks verkeerd doe maar toch lijken te het bij mij zwaarder te hebben als bij papa. Hoe kan ik ze nu het beste troosten en ze helpen om weer gelukkig te worden? Ik vindt het zo moeilijk om ze steeds zo verdrietig te zien we praten veel en troost ze waar ik kan maar niks lijkt te helpen hebben jullie een iedee? Groetjes x

Goedemorgen Sinds ruim een jaar ben ik bezig met het afwikkelen van een scheiding Jammer genoeg is dit ondertussen een vechtscheiding geworden. Enige wat ik wilde is een normale omgang met de kinderen. Nu is juist het tegenovergestelde gebeurt. De kinderen meisje van 11 en zoon van 9 willen volgens zeggen niet meer naar me toe komen. Ik zou alles fout doen en iedereen opstoken tegenover hun mama. Hoe krijg ik het vertrouwen terug van mijn kinderen na alle leugens die verteld zijn over mij. Houd mezelf op de achtergrond en vraag naar resultaten van sporten en hobby's via de app. Krijg daar magertjes antwoord op van de kinderen. Ben al bij meerdere instanties geweest maar dit allemaal heeft tot weinig resultaten geleid. Waar doe ik goed aan? Denk dat ik de kinderen het tempo moet laten bepalen? Maar dat is moeilijk omdat het steeds langer duurt dat ik ze niet gezien heb.%

Hallo allemaal, ik ben inmiddels al 7 jaar gescheiden en onze kinderen zijn 9-11jaar. Hun vader is een rechtzaak begonnen wat hij wil minder kinderalimenatie betalen(niet omdat hij het financieel niet meer kan betalen, maar puur om mij te treieteren) en hij wil ineens co ouderschap. De kinderen willen zelf geen co ouderschap. Maar nu ben ik bij mijn advocaat geweest en die vertelde mij dat ik eigenlijk niet met de kinderen over de rechtzaak mag praten. Ik zelf ben daar voor mijn gevoel niet mee eens. Ik merk aan mijzelf dat ik erg gespannen ben en eerder boos wordt bijv. Dat komt dat de rechtzaak en alle erom heen. Ook wil ik weten wat de kinderen van bijv co ouderschap vinden. Omdat het tenslotte om hun gaan, waar zij moeten wonen. Ik snap m'n advocaat wel. zij zegt dat ik daardoor negatief over hun vader praat en dat moet ik níet doen. Klopt...maar ik breng het niet negatief hoor. Maar toch.. Zit in tweestrijd. Hoe kijken jullie als kimderen daar tegenaan? Wat zouden jullie graag willen weten of juist niet?