Ik ben de moeder van een meisje van 13 jaar en een jongen van 10 jaar. Hun vader en ik liggen in scheiding. Het contact tussen ons is redelijk. Nu zijn de kinderen in januari beiden jarig en is de vraag hoe we dit zullen gaan vieren. De familie van de vader zal mij niet willen zien, door de keuzes die ik heb gemaakt. dat maakt het samen vieren ingewikkeld en zal de sfeer niet ten goede komen, wat ik de kinderen niet wil aandoen. De kinderen wonen nu noodgedwongen meer bij de vader dan bij mij. Heeft iemand een goede tip?

Mijn kinderen zijn 1x in de 14 dagen bij hun vader. Echter wilde de jongste (3 jaar) de laatste keer niet mee met zijn vader. Ik schrok daar nogal van. Hij was erg verdrietig, maar daarnaast ook erg aanhankelijk de laatste tijd. Hij is toch met zijn ouders broer meegegaan. 'S avonds heb ik mijn ex gevraagd of het goed was gegaan, maar kreeg geen reactie. Heel vervelend. Wat adviseren jullie om in zo'n situatie te doen? Daarnaast nog een andere vraag... Wat adviseren jullie als je erachter komt dat de kinderen in de periode (weekend) bij hun vader amper fatsoenlijke maaltijden te eten krijgen en hun tanden niet poetsen op beide dagen? Ter info, het is niet de eerste keer dat dit zo is gebeurd. Ik zie het een beetje als gebrek aan verantwoordelijkheidsgevoel voor de kinderen.

Na het verblijf in het blijf van mijn lijf huis, hebben we eindelijk rust, vertrouwdheid, veiligheid en zijn we vrij.

Momenteel liggen wij in scheiding, wij hebben twee zoons van 9 en 6 jaar. Momenteel mogen zij hun vader onder begeleiding 6 uurtjes in de twee weken zien. De oudste ziet hier elke keer erg tegen op en wil liever niet, hij is hier erg verdrietig over en ik weet niet goed hoe ik hem moet uitleggen dat ze echt wel naar hen vader toe moeten,uiteindelijk is het de bedoeling dat ze beiden 1 maal in de twee weken een weekend bij hem zijn. Ze vinden dit heel lastig en moeten er niet aan denken om bij hem te slapen..hoe moet ik hier mee omgaan?

Hallo, Nu 5 jaar geleden hebben mijn ex en ik na vele jaren van ruzies waar onze 3 kinderen (toen 13,10 en 7 jaar oud) getuige van waren besloten om uit elkaar te gaan. 3 kwart jaar later kreeg ik een nieuwe vriendin. Weer 3 kwart jaar later hebben mijn kinderen kennis gemaakt met haar en haar 3 dochters. We hebben allebeide ons eigen huishoudens en zien elkaar 2 a 3 x per week. Mijn kinderen hebben altijd moeite met m'n nieuwe relatie gehad. Dit is in de afgelopen jaren niet beter geworden. Recentelijk hebben de jongste 2 allebeide meiden besloten niet meer bij mij te willen zijn. Sterker nog ze willen nu helemaal geen contact meer. Dat doet me erg pijn. Ik meende dat in het verleden de relatie tussen ons wel goed zat maar nu blijkt dat ik ze jaren lang het gevoel heb gegeven meer voor m'n nieuwe vriendin te kiezen dan voor hen. Ze zijn daar nu zo boos over dat ze geen contact meer willen. Zelfs nu onlangs ik erkend heb dat ik onvoldoende aandacht voor hun gevoel heb gehad en dat ik graag met hun hulp wil leren om het beter te doen, willen ze geen enkel contact. Kunnen jullie me aangeven hoe ik hiermee verder moet? Bvd groet, Herman

Wat fijn dat ik hier mijn vraag aan kinderen kan stellen die wellicht in hetzelfde schuitje hebben gestaan, of staan als mijn dochtertje van 8. Haar vader en ik zijn al ruim 6 jaar gescheiden en inmiddels hebben we beide een leuke lieve partner gevonden. We willen graag onze levens weer gaan voortzetten en als ik over mezelf spreek zal ik dit graag samen met mijn nieuwe vriend willen doen. We kennen elkaar nu 3 jaar. Hij heeft 3 kinderen en woont helaas aan de andere kant van het land. Nu overwegen we met zijn allen te gaan verhuizen naar het midden van het land. We hopen de papa en mama van onze kinderen ook mee te krijgen zodat de kinderen hun andere ouders niet minder zullen gaan zien. Mijn vraag nu aan jullie: mijn dochtertje is enig kind, ik gun haar heel graag een leven in een echt gezin. Mijn vriend en ik overwegen zelfs samen nog een kindje te krijgen.Hoe zouden jullie het vinden om als enig kind een huis te moeten gaan delen (een deel van de week) met 3 "Bonus" broertje en zusjes en evt later met een een half broertje/zusje. Mijn dochtertje heeft al heel regelmatig gezegd wel een broertje of zusje te willen. Maar helaas ligt dat niet zo simpel..... Oja de klik tussen haar en de 3 kinderen van mijn vriend (8,10 en 11 jaar) is goed. Het is een feestje als ze bij elkaar zijn. Ze behandelen elkaar al min of meer als broer en zus, maar toch...... Heeft er iemand tips, of dingetjes waar ik nog niet aan heb gedacht? Erg bedankt voor het lezen en eventueel reageren op mijn vraag! Groetjes

Mijn dochter is net 5 geworden. Haar vader en ik zijn al bijna 4 jaar uit elkaar, dit ging helaas niet zonder slag of stoot. Hij heeft een niewe vrouw, die een zoon heeft van 7 en samen hebben ze een dochter van ruim 1. Ze wonen in België. Mijn dochter gaat daar elke week naar toe (donderdag na school en vrijdag, om de week tot zondag) maar lijkt het daar niet fijn te vinden. Zo heeft ze heel vaak buikpijn (waar we al meerdere keren voor bij de huisarts zijn geweest, ze kunnen niks vinden), heeft ze periodes gehad dat ze daar weigerde te eten en spuugt daar vaak. Soms zegt ze dat ze in bed heeft liggen huilen omdat ze me miste. De laatste tijd geeft ze aan dat ze papa wel eens mist, maar op de vraag of ze wil bellen of liever naar papa gaat, krijg ik: "nee, ik wil nooit meer naar papa". Ze kan alleen niet goed aangeven waarom... Laatst kwam ze thuis en zei ze: "mama, als ik 10 jaar ben mag ik kiezen waar ik wil wonen hè?!" Ik zeg, je woont toch bij mama en bij papa? Ja dat kies ik dan ook. Daarmee was het verhaal af. Waar ik heel erg mee zot is dat dit soort dingen bij papa worden ingefluisterd. Naar mijn idee informatie waar ze niets aan heeft, grote mensen problemen... Op school hebben we eens een lijst in moeten vullen over hoe ze thuis is. We hadden 2 compleet verschillende lijsten, wat ik al heel raar vond. Gelukkig zagen ze op school hetzelfde meisje als ik zag. In de herfstvakantie kwam hij haar bij mij ophalen ipv op school en ik zag haar gewoon voor m'n neus veranderen in een verlegen meisje dat niks meer durfde te zeggen. Hierna ben ik ook naar de huisarts geweest, wat ik hiermee moet/kan. Zij kunnen niets doen zonder zijn toestemming... pfff Ik voel me even machteloos en weet niet hoe en of ik haaf kan helpen...

Mijn zoon is bijna 16. Na 16 ruziende jaren, ben ik bij zijn vader weggegaan. Vader heeft in die 16 jaar weinig naar zijn zoon omgekeken. Ik deed alles maar kreeg veel kritiek op mijn opvoeding. Vader was dominant en kritisch op alles. Mijn huis heb ik uiteraard moeten achterlaten, dus ik huur nu een woning in de buurt. Mijn zoon heeft geleden onder de jarenlange ruzies. Hij gaat week op week af naar zijn vader. Bij vader wordt hij (veel te veel vind ik) vrij gelaten. Hij wordt verwend, hoeft niet te helpen in huis, mag gamen en youtube kijken zoveel hij wil en gaat veel te laat slapen. Vader bemoeit zich weinig met hem. Op school gaat het niet goed, mijn zoon heeft faalangst en veel struktuur en coaching nodig. Het bieden van die struktuur (het is nu echt bedtijd, je hebt nu genoeg gegamed, help even met afruimen) leidt makkelijk tot ruzie. Nu zegt mijn zoon "bij papa heb ik nooit ruzie"... Eerlijk gezegd denk ik dat mijn zoon het beste af zou zijn als hij bij mij zou komen en ik denk dat hij dat ook zou willen. Maar hij wil zijn vader, die ook al door mij is verlaten, niet ook nog verlaten. Dan is papa helemaal alleen. Bovendien heeft hij bij papa de vrijheid met gamen en zo. Ik durf mijn zoon niet op het idee te brengen zelfs maar te overwegen minder naar papa te gaan, want ik wil hem geen loyaliteitsconflict aandoen. Wat denken jullie? Doormodderen, of bespreekbaar maken met het risico dat mijn zoon het gevoel krijgt dat ik hem vraag zijn vader te verraden?

Mijn zoon (18) trekt zich, een jaar na de scheiding, steeds verder terug. Z'n schoolresultaten gaan langzaam maar zeker naar beneden, hij wil niet meer praten en maakt dankbaar gebruik van de moeizame communicatie tussen zijn vader en mij. Hij zit bij zijn vader thuis duidelijk minder goed in z'n vel, maar wil (terecht !!) niet kiezen. Toch denk ik dat het goed is voor zijn rust & welzijn als hij een tijdje bij mij woont, en regelmatig bij zijn vader op bezoek gaat. Ik ben benieuwd hoe zijn leeftijdsgenoten hier tegenaan kijken !

Mijn zoon (nu 22) legt de schuld van de scheiding bij mij en weigert contact. Ik heb hem nu meer dan een jaar niet gezien. Mijn contact met mijn ex is moeizaam, mijn ex is ook boos op mij. Hoe kan ik het contact met mijn zoon voorzichtig weer herstellen ?