Al 10 jaar zijn wij gescheiden en hebben een goed lopend co ouderschap. Onze kinderen zijn 12 en 14 en zijn een week bij papa, een week bij mama. Sinds kort heeft mijn ex een nieuwe vriendin, de zoveelste maar deze woont sinds het begin bij hem. Ze is ook meteen zeanger geraakt. Binnen een paar maanden is dit allemaal gebeurd en sinds zij er is maakt mijn ex met mij strijd om alles, hij lijkt ontzettend boos op mij, wil het liefst een muur tussen ons in bouwen en weigert elke vorm van overleg of hulp van een mediator. Ik begrijp dat ik lastig ben in zijn nieuwe leven, om t contact goed te houden kan ik alleen nog maar doen wat hij wil, maar we co-ouderen, mijn vraag is; hoe is het voor kinderen als ze in twee totaal gescheiden werelden gaan leven (wat in een co ouderschap zo min mogelijk zo is), als tieners dat niet erg vinden ga ik sommige dingen loslaten die we altijd belangrijk vonden voor de kinderen (zoals verjaardagen, feestdagen, doordeweeks overleg over dingen). Mn dochter vindt t allemaal wel best geloof ik, mn zoontje is t liefst altijd bij mij maar zal dat nooit tegen zn vader zeggen.

Ik ben een aantal jaar gescheiden, en heb sinds 1,5 jaar een nieuwe vriend . Wij willen graag samen wonen in het dorp van mijn vriend 15 km van mij vandaan. Ik zal dan moeten overwegen om mijn 2 kinderen van 11 en 9 jaar naar een andere school te laten gaan en andere sport clubs. Dit vind ik natuurlijk een hele moeilijke beslissing, en hoe vertel ik het mijn ex-partner. Hebben jullie info en of tips voor mij?

Mijn ex en ik zijn bijna 9 jaar geleden uit elkaar gegaan. Onze zoon was toen 2,5 jaar.. hij is vrijwel altijd met tegenzin naar zijn vader gegaan. De laatste jaren gaat het ietsje beter omdat hij daar sinds 4 jaar een stiefbroer van zijn eigen leeftijd heeft waar het goed mee klikt. Maar sinds vorig jaar woont die stiefbroer bij zijn vader en komt nog maar om het weekend van vrijdag avond tot zondag avond daar. Nou wil mijn zoon heel graag dezelfde regeling, want op dit moment is hij daar meer dagen, maar hij durft dit niet te zeggen tegen zijn vader en stiefmoeder omdat hij heel bang is dat ze boos worden. Ze zijn namelijk ook heel boos geweest op de stiefbroer toen die aangaf bij zijn vader te willen wonen.. de rechter heeft beslist dat wanneer mijn zoon naar de middelbare school gaat, dat is komend schooljaar, de huidige beschikking herzien moet worden omdat zijn vader best een stukje rijden van huis vandaan woont. Aankomend schooljaar is dat dus zover maar als mijn zoon niks durft te zeggen is het denk ik zinloos om een rechtzaak te starten.. iemand ervaring hiermee???

Ik ben nu ongeveer 9 jaar gescheiden en mijn kinderen (9 en 12 jaar) komen om het weekend bij mij en mijn huidige partner. Sinds enkele jaren geeft de oudste aan dat hij het fijner bij ons vindt en graag bij ons wil komen wonen. De afgelopen jaren hebben wij dit afgehouden omdat hij niet altijd even goed kan omgaan met veranderingen. Echter blijft hij aangeven naar ons toe te willen, zelfs als dit betekend dat hij van school moet wisselen. Zijn moeder is op de hoogte van zijn wens, maar wil hierover niet in gesprek met hem en mij als vader. Wat zijn onze mogelijkheden en hoe kunnen wij dit het beste aanpakken?

Ik ben een bonusmoeder van 2 kinderen. 1 meisje van 9 jaar en een jongen van 6. Ik en mijn partner kennen elkaar een kleine 3 jaar en sinds 1 jaar wonen we samen. Mijn partner en zijn ex hebben co ouderschap. De ene week hebben wij de kinderen 3 dagen en de andere week 4 inclusief weekend. Thuis gaat het ontzetten goed en ik kan gelukkig een fijne band met de kinderen opbouwen. Dat gaat zeker omdat ze nog relatief jong zijn redelijk makkelijk en ze willen graag dingen samen ondernemen. Voordat ik de kinderen heb ontmoet heb ik aan de moeder van de kinderen aangegeven dat ik altijd open sta voor een fijn contact. Na 2 jaar hebben wij ons eerste gesprek samen gehad. Daarna hebben we niet meer samen gezeten. Daar heeft ze geen behoefte aan. Dat kan en mag. Kan ook niet afdwingen dat wij een fijn contact hebben maar hoop er wel op. We zijn verder altijd aardig naar elkaar als we elkaar tijdens een overdracht zien wanneer zij ze brengt bij ons. Mijn partner brengt de kinderen altijd naar haar. Nu hoorde ik laatst van mijn bonus zoon dat moeder mij regelmatig uitmaakt voor scheldwoorden. Heb aangegeven dat ik dat niet netjes vindt en het daar bij gelaten. Vindt het echter lastig hoe hier verder mee om te gaan. Het maakt het niet makkelijker voor kinderen om ook met mij een fijne band op te bouwen. Ik wil en zal niet kwaad spreken over moeder maar vindt het ook lastig om dit zomaar naast mij neer te leggen. Mijn vraag is dus hoe hier het beste mee om te gaan? Graag advies

Hoi, Sinds 6 jaar ben ik gescheiden en hebben we co ouderschap. Volgens ons ouderschapsplan zou ik 3 weken onze dochters hebben in de zomervakantie. Echter werkt moeder dit vanaf het begin al tegen. Kom er met haar niet over in gesprek ze blokt alles af of geeft aan dat ik over haar heen loop. Weet niet meer wat ik hierin kan doen. Wil ook graag leuke dingen doen met mijn dochters maar moet steeds rekening houden dat co ouderschap regeling dan gewoon doorloopt waardoor ik eigenlijk alleen maar rekening houd met haar wanneer ze terug moeten.

Sinds een jaar heb ik een super fijne man keren kennen. Dat was best een beetje zoeken. Sinds 2006 ben ik weduwe. Ik bleef achter met een zoon van 12 en een dochter van 9. Inmiddels zijn ze volwassen en studeren. Mijn vriend heeft een dochter van net 13. Ze heeft een slecht contact met haar moeder. Hierdoor woont ze full time bij haar vader/ mijn vriend. De liefde tussen mijn vriend en mij is groot en we willen graag gaan samen wonen in een nieuw huis. Maar... zijn dochter laat een onvoorspelbaar gedrag zien. De ene keer super aardig, de andere keer mega onbeschoft. Ze zegt dan bijvoorbeeld geen goedemorgen, maakt een vreselijke troep van het hele huis, hangt de hele dag onderuit op de bank en heeft geen interesse in haar school. Zelf denk ik dat het misschien goed voor haar is om eens met iemand te gaan praten over de loop van haar leven. Het is natuurlijk nogal wat dat je moeder een nieuwe liefde tegen komt en daar mee gaat samen wonen. Het enige rustpuntje die je had was je vader en die komt dat ook nog een nieuwe vrouw tegen. Hoe groot kan de ellende in je leven zijn? De vraag van mij is dus..... wat zouden jullie doen in mijn geval? Een stap terug of doorgaan met de nieuwe liefde in mijn leven?

De kids van men vriend zij 2 en bijna 4. Hij en zn exvrouw zijn al ongeveer 2 jaar gescheiden, en hij ziet ze in x in de week een dagje en de helft van de vakanties. Nou moeten de kids hier slapen in de vakanties van zn exvrouw,maar het probleem is dat ze als ze hier moeten blijven ze niet eten en slapen. Dit probleem aangegeven bij haar maar ze dwingt de kids en wij weten ondertussen echt niet wat we moeten doen. Hij krijgt namelijk de keuze tussen of zn kids hier laten slapen en ze gewoon de vakanties normaal zien of alleen 1 x per week zien.

Mijn ex en ik zijn nu 2 jaar gescheiden, en onze zoon (nu 13 jaar) woont 50/50 bei ons allebei. Ik ben toen verhuizd omdat mijn ex al jaren drinkt, en meerdere depressies (down periodes) heefd gehad. Toen ik verhuizde is hij gestopt met drinken, en heefd dat 1 jaar vol gehouden. Nu is hij langzaam weer gaan drinken, en ik ben bang dat hij langzaam weer somberder word. Dan wordt mijn ex ook meer prikkelbaar, en zonder energie om iets te doen behalve voor de TV te hangen. Ik woon nu met een nieuwe man samen, en mijn zoon kan daar het heel goed me vinden. Hij straalt helemaal als mijn nieuwe man naar huis komt, en die twee kunnen heel goed met elkaal opschieten. Dus ik weet in ieder geval dat hij het bij mij goed heeft. Hier heefd hij ook een hobby die wij graag delen, terwijl zijn vader hem met tegenzin daar naartoe breng. Ik weet dat zijn vader wel trots op hem is, maar voor onze scheiding deed hij ook nooit vader-zoon dingen met hem. Dat heeft hij een tijd wel gedaan naa de scheiding, maar nu steeds minder. Mijn ex valt dus langzaam terug naar zijn oude patroon. Ik wil graag dat mijn zoon contact blijft houden met zijn vader, maar vooral dat hij het fijn heefd. Nu maak ik mij een beetje zorgen dat mijn zoon het bij mijn ex het steeds minder fijn heefd. Maar ik weet dat het lastig kan zijn om als 13-jarige te zeggen dat hij een andere verdeling dan de huidige 50/50 . Hoe kan ik achter komen, hoe hij het echt beleefd bij zijn vader? En hoe kan ik hem helpen om aan te geven als hij het anders wil. Ik wil dit ook niet dwingen en iedere week vragen, want misschien vind hij mijn vragen ook niet fijn? Hebben jullie enige advies voor mij?

Ik vind het zo moeilijk om het kort te beschrijven. We zijn nu inmiddels meer dan 3jr gescheiden. Na 2wkn had mijn ex al een jieuwe vriendin en 1wk later moesten onze 4kinderen gezellig met haar en haar 2 kinderen, gezellig gourmette op 2de kerstdag. We kende haar allemaal al verschillende jaren waardoor zei dit allemaal heel normaal vonden zonder te vragen aan de kinderen wat zei ervan vonden. Uiteindelijk zijn er in een 6mnd tijd onschuldige maar ook wel akelige dingen gebeurt waardoor de oudste amper nog contact heeft. De tweede heeft 1,5jr bij haar vader en vriendin gewoont (wilde toen geen contact met mij omdat ik een poging tot zelfdoding had gedaan wazrvoor ik 1wk ben opgenomen op een psychiatrische afdeling) maar ook zij heeft nu al meer dan 1jr geen contact meer met haar vader. Beide meiden hebben alles geprobeerd om het contact te herstellen. Maar vader wil geen kant uit. Ik mag ook geen contact meer met hem opnemen sinds mijn opname. Deze keuze werd in die tijd gemaakt omdat dit toen beter zou zijn. Nu bijna 2jr later blijft hij dit argument gebruiken zodat ik niet persoonlijk met hem kan spreken. Ons derde kind gaat ook steeds minder naar hem toe omdat hij zich niet thuis voelt bij hem en haar. Hij ging om het weekend en al snel ging hij dan in dat weekend ook 1x logeren bij een vriend om niet daar te hoeven zijn. De jongste gaat alleen om de week op zondag van 2 tot 8uur. Dit omdat er hier in huis iets was voorgevallen tussen de twee jongste en na dit te hebben besproken met hem en haar, zijn vriendin besloot dat onze dochter daar niet meer mocht slapen. Over dit voorval is nooit meer gesproken of navraag over gedaan en tot op heden heeft zij daar dus ook nooit meer geslapen. Wat dat voorval betreft, wie hier fout in zou kunnen zijn is nooit bekend geworden dus de geruchten dat ze onze jongste niet graag zou mogen werd toen bevestigd. Ik wilde zelf al jaren scheiden van hem. Maar dit puur uit liefde. Ik kon hem niet geven wat hij verdiende en wat de opvoeding betreft lagen we ook niet op een lijn. We hebben samen voor onze 4 prachtige kinderen gekozen en tijdens het opstellen van het ouderschapsplan zouden we samen voor hen blijven zorgen. Maar nog voor de handtekening werd geplaatst door de rechtbank klopte er al weinig van al die gemaakte afspraken. Ik wil zo graag dat onze kinderen zich net zo thuis voelen bij hem als hij mij. Dat ik problemen of andere zaken die de kinderen aangaan kan overleggen met hem. Maar ik weet niet hoe dit aan te pakken. En of ik er überhaupt iets aan kan doen. Door dit alles wordt er in mijn huis vaak genoeg negatief over vader gesproken. Ik ga hem in dit gedrag ook niet goed praten maar sluit wel altijd af met, ik weet zeker dat hij veel van jullie houdt? De kinderen geven zijn vriendin de schuld van zijn gedrag wat ik tot op zekere hoogte ook wel weet. Maar dat hij zijn nieuwe vriendin kiest voor zijn eigen kinderen vind ik zo raar zo ongelofelijk. En dat zou ik voor de kinderen nou zo graag duidelijk willen hebben hoe of wat dit veroorzaakt. Nu zegt hij tegen de 2 oudste bv dat het hun eigen schuld is? En als ze daarover uitleg willen dan is zijn antwoord dat weten jullie wel. Ik kan voorbeelden blijven aanhalen maar wat doe ik eraan. Ik kan bij hem geen verhaal halen want hij wil geen contact. De kinderen zeggen laat het maar zo, maar ik zie hun pijn?