Hallo, Mijn man is weer vreemd gegaan en dat betekend einde van 12 jaar huwlijk. De stap om te scheiden neem ik. We hebben 3 kinderen (12, 7 en bijna 6) Vanuit onze woonplaats rij ik 50 minuten noordwaarts naar mijn werk- ik werk 4 dagen, mijn man 50 minuten zuidwaarts- hij werkt 5 dagen. Nu wil ik graag de kinderen 60 km verhuizen richting mijn werk. Zodat ze op schooldagen door mij naar school kunnen worden gebracht en ik meer tijd aan ze kan besteden als wat nu het geval is. Mijn oudste wil 1000% zeker met mij mee, omdat ze met mij de beste klik heeft. Sowieso gaat ze na de zomer naar de brugklas. de middelste zit door stomme pech in een rot klas, dus wisseling van school zou voor haar hoogst waarschijnlijk een verbetering zijn. Mijn man wil nu co ouderschap, maar dat zie ik niet zitten omdat ze dan OF bij mijn oppas of bij ZIJN oppas zitten. hij wisselt per week wat hij wil.. vorige week was 200 km verderop in de grote stad R bij vrienden een reeele optie. Voor ons beide is een huis kopen makkelijker als een huis huren... even een jaar een huis huren en uitproberen wat werkt...is niet echt haalbaar Het liefst zou ik van de kinderen horen wat zij willen, maar...dat kan overkomen alsof zij de keus moeten maken. Als ik mijn plan "doordruk" is de kans op ruzie met mijn aanstaande ex heel groot. Wat is wijsheid? wat zou jou keus zijn?

Lieve allemaal, ik heb een vraag over wisselmomenten en zorgverdeling (co-ouderschap (50-50%) ofwel hoofdverblijf bij 1 van de ouders (bijv 80-20%))bij kinderen (zoon van 8,5) met autisme (asperger). Hebben daarnaast een dochter van 5. Zijn bezig met het ontwikkelen van een zorgverdeling, in de voorfase dus nog. Hebben jullie algemene tips? Wat is handig? Wat werkt goed of maakt het juist extra lastig? Is het fijner om een wekelijks ritme te hebben of kan een tweewekelijks ritme ook (ene weekend ene ouder, andere weekend andere ouder)? Maken het aantal wisselmomenten uit?Hartelijk dank alvast! Hartelijke groeten, Caroline

Mijn kinderen van 12 en 14 hebben sinds een tijdje besloten om bij mn ex en nieuwe partner te gaan wonen. Er is al geruime tijd(jaren) sprake van negatieve uitlatingen van hun zijde over mij en alles en iedereen om mij heen. Dit was te merken in hun benadering naar mij en anderen. Met mijn nieuwe partner klikte het in het begin erg goed maar gaandeweg werd dat minder. Nu is er een valse beschuldiging van mishandeling en omdat ik mijn relatie niet beëindig zijn ze zo boos op me dat er geen contact meer is. Op advies van jeugdzorg is er helemaal niks qua contact, geen app.. niks. Ik weet niet zo goed wat wel of niet te doen. Ze zeggen dat ze met rust gelaten willen worden en dat ze heel gelukkig zijn nu.

Mijn zoon is 12 en mag van zijn mama en in het bijzonder zijn stiefpapa niet met me communiceren wanneer hij bij zijn mama vertoeft. Al mijn smsjes blijven onbeantwoord. Zelfs die smsjes om hem succes te wensen met de proefwerken . Laat ik hem beter gerust als hij bij mama is ? Beter ook niet naar zijn voetbalmatch te gaan kijken als hij bij haar is ? Hoe denkt hij ? Ik wil zo weinig mogelijk druk op hem

6 jaar geleden kreeg ik van mijn zoon, toen net 20, te horen dat zijn moeder wilde scheidenvan mij. Op aanraden van mijn kinderen, waarvan er een kinderpsychologie heeft gestudeerd kreeg ik het beroemde boek van Villa Pinedo met nuttige tips voor gescheiden ouders. Daar staat o.a. in op blz 68 :1. laat ons geen kant kiezen,2, maak geen ruzie waar wij bij zijn,3. vertel geen slechte dingen over elkaar in ons bijzijn. 4. geef ons tijd. 5 luister naar ons, 6, geef ons de ruimte 7. vergeet niet dat wij ooit gewenst waren door jullie beiden . Ik heb mij aan deze regels gehouden. Mijn kinderen zijn nog steeds en altijd welkom. Maar ik krijg stellig de indruk dat mijn ex daar heel anders over denkt; met name punt 1 en 3 . Waarom immers zie ik mijn kinderen en binnenkort ook kleinkinderen al 3 jaar niet? En punt 4: Moet ik nog meer tijd geven? zo lang heb ik immers niet meer. Psychologische kwelling doet meer pijn dan een gewoon pak slaag

mijn kinderen (zoon van 12 en dochter van 15) wonen door de week bij hun vader in de prov. Groningen. Ze zijn om het weekend bij ons waarbij het vooral voor mijn dochter steeds lastiger is dat ze bij ons (Noord Holland) geen vrienden heeft. We hebben samen al gekeken naar sport of iets anders maar dat is lastig aangezien ze hier alleen om het weekend van vrijdag avond t/m zondag middag is. heeft iemand van jullie tips over hoe ze ook bij ons mensen kan leren kennen. Alvast bedankt,

Hallo, Ik ben een mama van twee hele stoere jongens van 12 en 6 jaar. Ik ben al 4 jaar gescheiden. Mijn ex man ziet onze jongens eens in de 2 weken. Hij heeft sinds 2 jaar een nieuwe partner en is vorig jaar getrouwd. Zij heeft twee kinderen van 17 en 8 het kindje van 8 heeft problemen en zij hebben hulp vanuit jeugdzorg. Nu wil mijn zoon van 6 niet meer naar zijn vader. Hij wil niet meer omdat ze naar zijn zeggen over hem praten waar hij bij is. Als hij bij zijn vader is praat hij bijna niet en al helemaal niet tegen zijn steliefmoeder. Ook geeft hij als reden dat ze veel ruzie maken en schreeuwen vooral met haar dochter van 8. Zij wil alle aandacht en scheld en schreeuwt. Mijn zoon plast nu ineens soms in bed. Moet veel huilen is onzeker en denkt dat iedereen boos op hem is. Ook school heeft het opgemerkt. Bij mij is hij wel rustig alleen de week dat hij naar zijn vader moet niet. Dan is hij vanslag. Ik vind het zo'n verdrietige situatie omdat ik vind dat papa's en kinderen elkaar ook moeten zien. Mijn ex man is boos op mij en zegt dat het echt niet door hun thuis situatie komt. Ik vroeg of hij misschien even een beetje meer aandacht aan onze jongste zoon kan geven. Hij zegt dat hij een nieuw gezin heeft en daar met onze kinderen 4 kinderen in leven. En ze allemaal gelijk zijn en niemand meer aandacht krijgt. Maar mijn zoon is nu dus niet naar zijn vader en mijn oudste zoon wel. Wat moet ik hier nou mee aan?

Beste allemaal,Ik heb een vraag. Ik ben een Vader van wie de moeder met de zoon is weg gegaan toen het kindje twee maanden oud was. Het ging op een nare manier, namelijk zo dat zij zonder overleg is vertrokken na een andere stad. Zij wilde me ook nauwelijks omgang toestaan in het begin en ik moest haar voor de rechter slepen. ( de redenen zijn mij en de rechter tot vandag onbekend, de rechter vroeg haar letterlijk : Maar mevrouw, ik begrijp nog steeds niet waarom hij zijn kind niet mag zien?) Daarnaar ging het wel goed, en ik zie mijn zoon nu voldoende vaak. Maar ik praat niet meer tegen mijn ex, behalve de noodzakelijke dingen over mijn zoon. Ik kijkhaar niet eens aan als zij hem overgeeft, want ik wil ook geen ruzie maken als hij erbij is. Maar mooi weer spelen is me echt te veel. Ik ga niet na binnen bij haar en ik laat haar ook niet binnen bij mij. Zijn verjaardag vieren we apart. En zo weten we ook eigenlijk niks over elkaar, ook niet wat mijn zoon bij de andere doet. Behalve als hij ziek is of dergelijke dingen. Hij word nu drie jaar oud, en ik vraag me af hoe dat voor hem is. Hij lijkt er geen last van te hebben, en is altijd vrolijk en goed gemutst. Maar toch... En ik vraag me af hoe dat moet als hij groter wordt en vragen stelt. Ik wil mijn Ex niert zwart maken, mar alleen al de pure feiten vertellen, is best negatief voor haar. Wat is jullie advies? Ik vind dat zij tenminste excuus kon aanbieden voor de manier waarop het is gegaan, maar dat doet zij niet.

Hallo, Ik ben de moeder van een dochter van 15. Vanaf haar 9e jaar woont zij om de week bij mij en haar vader, wij ebben dus Co ouderschap. Er zijn aan beide kanten nieuwe partners. Nu is het zo dat mijn dochter niet goed met de nieuwe partner van mijn ex omgaat. Het is bij haar vader ook heel anders leven dan bij mij ( meer onenigheid, strikte regels). Met mijn partner klikt het wel goed, we hebben weinig problemen hier. Afgelopen week is het flink misgelopen bij haar vader en is ze overstuur en in tranen naar mij gekomen. Tegen haar oma heeft ze verteld dat ze eigenlijk liever bij ons zou wonen met een weekendregeling voor vader. Maar nu wil ze er met mij niet over praten. Ze wil natuurlijk haar vader niet afvallen. Ik weet ook niet hoe mijn ex op deze mededeling zou reageren. Mijn ex is een man die weinig inlevingsvermogen heeft. Ik ben bang dat ze uit loyaliteit niet voor zichzelf zal kiezen, maar weet dat ze daar ook niet echt happy is. Dilemma! Graag hoor ik jullie ideeën en advies. Dank!

Hallo, Ik ben nu ruim twee jaar gescheiden. Mijn 2 kinderen wonen bij mijn ex. Ze zijn 12 en 15. Mijn ex zet de kinderen tegen mij op. Het contact wat ik met ze heb is heel goed, als ik ze zie. Maar ik zie ze heel erg weinig. Als ik te veel contact met ze heb wordt mijn ex onrustig. Dan worden de kinderen ook boos op mij en/of houden afstand. Er zijn al diverse instanties betrokken geweest. Maar niemand kan mijn ex bereiken. Hij heeft twee gezichten. En mijn kinderen hebben het best goed bij hem,tot op zeker hoogte..Hij beschermt zijn kinderen met zijn leven. Zo staat hij er in. Inmiddels heeft ook de school door dat mijn kinderen worstelen met een loyaliteitsprobleem en dat vader daar de veroorzaker in is. De schoolprestaties lijden eronder. Mijn ex vertoont ook in de omgang met school uitzonderlijk gedrag dat ten koste van mijn kinderen gaat. (willen bepalen, de baas willen zijn) Als jullie deze situatie lezen...zouden jullie dan een rechtzaak beginnen? Ik vind het een vreselijk dilemma. Tot nu toe kies ik voor de rust van mijn kinderen. Maar het is vreselijk om machteloos te zijn en toe te zien dat mijn kinderen beschadigd worden. Het lijkt me vreselijk als ik later van mijn kinderen hoor dat ik niets gedaan heb. Maar ook als ik hoor dat ik ze nog meer beschadigt heb met een rechtzaak. Ik wil deze vraag ook niet aan hun te stellen. Dan maak ik ze mede-verantwoordelijk. Ik ben zo benieuwd naar ervaringen van kinderen waarvan de ene ouder de andere zwart maakt, en waarbij veel onrust is. Hebben jullie zelf een rechtzaak meegemaakt? Heb je dat als zinvol ervaren. Of alleen maar als heel erg belastend?? Heeft het echt iets opgelost?? Vriendelijke Groet, Renee