Dit weekend ga ik weer naar mijn moeder. Ik zie er tegenop. Mijn ouders praten niet met elkaar. We spreken af dat mijn vader ons, mijn broer en ik, halverwege brengt en mijn moeder haalt ons op een paarkeerplaats op. Zo ongemakkelijk, elke keer. Zo stom dat ze niet met elkaar praten. Waarom kunnen ze dat niet doen voor ons. Het zou voor ons zo veel gemakkelijker zijn. Wij moeten alles regelen. "Zeg maar tegen je moeder" of andersom. Het zijn twee volwassenen mensen maar dat is eigenlijk niet zo. Twee kleuters lijken het wel en dan zeggen ze op de kleuterschool dat je als je ruzie hebt, het meteen goed moet maken. Waarom ouders niet? Ik heb er geen zin in om van de ene naar de andere auto te lopen. Het went gewoon niet. Heeft iemand oplossingen want dit wil ik echt niet meer!

hoi, mijn ouders zijn gescheiden, al heel lang geleden, toen ik 3 was. me vader heeft een nieuwe vrouw getrouwd en een kind gekregen met haar, ik vind mijn stiefmoeder en halfzusje heel erg lief. mijn moeder is ook getrouwd met een man en heeft ook een kind gekregen.(mijn halfbroetje, ook een lieverdje). Maar sinds een jaar zijn zij ook weer gescheiden en nu heeft me moeder weer een nieuwe vriend, maar die vriend is de vader van mijn beste vriendin, best wel lastig maar toch ook weer heel leuk. maar nu, ik ben om het weekend bij me vader en alle door de weekse dagen bij me moeder, maar als ik naar me vader ga neem ik altijd kleren, gadges, enz mee naar hem omdat ik alle spullen bij me moeder heb. maar als ik maandag naar school moet, van een weekend bij hem, moet ik mijn hele zware tas meenemen naar school, ik ga altijd met de bus naar school. ik wilde dat het anders kon, naar school met een zware tas! groetjes Linthe

Zoals elk jaar is de vakantie opgedeeld onder mijn ouders, de ene de eerste 3 weken en de ander de laaste 3. Alleen nu wil mijn vader opeens wisselen van weken. Mijn moeder vind het goed en zei dat die even moest bellen, me vader is alleen te beroerd om haar te bellen om erover te praten. Wat ik ook zeg hij wilt haar niet bellen. Hij wil gewoon niet met haar praten erover.. iemand een idee hoe ik kan helpen of oplossen? Groetjes, een voetballend meisje

Hoi, mijn ouders zijn nu zo´n 2 jaar gescheiden en ik heb sinds die tijd doordeweeks bij mijn vader gewoond en in het weekend bij mijn moeder. Mijn vader heeft het vaak nog erg moeilijk met de scheiding en ik ben (voor mijn gevoel) niet heel erg close met hem om het zo maar even te zeggen. We maken wel vaak ruzie. Mijn moeder mis ik constant heel erg. Ze woont ongeveer 45 km bij mijn school (en vader) vandaan en ik wil geen weekend met haar missen. Ik ben er al een tijd mee bezig om bij haar op school te kunnen komen en bij haar te kunnen wonen. Nu heeft mijn moeder met de afdelingsleider gebeld en ik moet als ik daar snel wil beginnen, al na de vakantie heen. Maar ik heb bij mijn vader mijn vriendinnen en twee hechte toneelclubs waar ik op zit. Ik weet niet of ik gelijk moet gaan, het half jaar af moet maken of het gewoon helemaal niet moet doen.

Hallo lezer, Mijn ouders zijn nu bijna 13 jaar gescheiden. Mijn vader kreeg namelijk een onechtelijk kind. Een jaar na de scheiding trouwde hij met de moeder van zijn kind en ondertussen was er al een tweede kind. De eerste jaren verliepen prima. Toen ik twaalf was en ik in de tweede brugklas zat, ging het fout. Ik kreeg flinke ruzie met mijn stiefmoeder. Met als gevolg dat ik en mijn stiefmoeder elkaar vier jaar niet hebben gezien of gesproken. Na mijn eindexamen probeerde mijn vader het weer goed te krijgen tussen mijn stiefmoeder en mij, we zouden samen op vakantie gaan. Maar hier ging het ook weer fout. Dit is ook alweer twee jaar geleden, met geen contact. Door dit geruzie zie ik mijn vader nauwelijks. En eerlijk gezegd, ik heb er geen behoefte meer aan! Hij koos voor haar in de ruzies en heeft nooit de moeite genomen om mijn zusje en mij goed op te nemen in zijn gezin. Wij vielen eigenlijk vanaf moment 1 buiten de boot. We moeten ons voorstellen als de kinderen van, weinig mensen kennen ons als ‘de kinderen van’. Ik ben overigens niet de enige die ruzie heeft met mijn stiefmoeder, de familie van mijn vaderskant kan ook niet omgaan met haar houding. Maar door dit gedoe bouw ik een muur op. Mensen kunnen mij moeilijk ‘doorgronden’. Dit hoor ik zo vaak, ik probeer mezelf ook opener op te stellen. Maar ik ben vaak ‘teleurgesteld’, je wordt in de steek gelaten (om maar iets te noemen). Door die muur ben ik ook een achttienjarige die geen relatie heeft gehad tot nu toe. Ik durf ze simpelweg niet aan te gaan, bindingsangst zou ik het bijna noemen. Maar als mensen te dichtbij komen (figuratief) duw ik ze weer weg. En dat ben ik nu eigenlijk wel SPUUGZAT! Maar ik kan mezelf niet veranderen. En het lukt me ook echt niet. Maar is dit herkenbaar? En hoe en wat zou ik kunnen doen? Die muur moet worden afgebroken.

Mijn vader wil weg bij mijn moeder maar hij weet het nog niet zeker. Hij heeft het ook nog niet aan me moeder vertelt. Ik wil niet niet dat ze uit elkaar gaan. Maar ik weet niet zo goed hoe ik dat duidelijk moet zeggen.

Hoi ik ben Wouter, ik ben 14 jaar en zat in een dramascheiding. Mijn ouders hebben heel veel ruzie gehad met elkaar en schelden als ik weet niet wat. Wat er allemaal gaande was, ik ben wel eens van huis weggelopen maar het kan nog erger. De opa aan mijn moeder’s kant is zich er mee gaan bemoeien en het is allemaal uit de hand gelopen. Ik woon er nu samen met mijn zusje, al bijna 1 jaar, en we willen er weg. Het is nu zo dat we een week bij papa zijn en de week erop bij opa maar ik wil het anders. Jeugdzorg en dergelijke is ingeschakeld maar het gaat niet snel. Ik heb zo’n stom gevoel elke avond en ik heb hierdoor slapeloze nachten. De scheiding van mijn ouder vond plaats ‘december 2010′ Wouter

Ik ben 20 jaar en mijn ouders zijn gescheiden toen ik 9 was, maar toch heb ik er nu nog net zoveel last van als in het begin. Ik was buiten aan het spelen en ik voelde mij heel vrolijk, tot dat mijn moeder mij en mijn broers met betraande ogen naar binnen riep. Ik voelde iets heel vreemds en ik wist wat mijn moeder wou gaan vertellen, en dat terwijl ik daarvoor nooit iets in de gaten had. En opeens zei mijn moeder uit het niets, papa gaat weg. Wat ik toen voelde was nog vreemder. Het leek alsof iemand mij wegtrok uit die situatie. Ik kon iedereen wel zien en horen maar het leek alsof er een wand voor zat en ik alleen naar die situatie keek en het niet zelf meemaakte. Ik zag mijn broertje huilen, en ik hoorde mijn broer schreeuwen tegen mijn pa. Opeens gebaarde mijn moeder dat ik bij haar moest komen zitten en toen kwam de klap. Ik was weer 'terug' in de werkelijkheid en besefte toen pas wat er gebeurde. Mijn vader ging zoals gezegt weg en daarna is er heel veel gebeurd. Ik voelde me diep ongelukkig en niemand had het in de gaten. Mijn moeder verwaarloosde mij en schold me uit. Ik kreeg de taak op me om het hele huishouden te doen. Mijn ouders hadden constant ruzie ook al zagen ze elkaar nooit meer. Ze scholden elkaar uit via mij. Ik voelde me alsof ik uit elkaar gestrokken werd. Alsof ik moest kiezen tussen mijn vader en mijn moeder. En wat ik ook koos, het zou altijd het verkeerde zijn, want ik zou altijd 1 van de 2 pijn doen. En wat moet je kiezen als kind zijnde, als je moet beslissen of je, je vader of moeder pijn gaat doen? Ik wist het niet. Zo ging het jaren door en er gebeurde steeds vervelendere dingen. En toen ik 14 was, ben ik weggelopen bij mijn moeder en heb ik het contact met haar verbroken. Ik ging bij mijn pa wonen. Maar ik bleef diep gekwest en ongelukkig. En werd steeds erger en ik was mezelf kwijt geraakt. Het energieke meisje wat ik was voor de scheiding was ik allang niet meer en ik had niet een muurtje om me heen met wat stenen maar ik had een muur om me heen van bewapend beton. Niemand kon meer bij me binnen komen en niets van wat ik deed was nog spontaan en oprecht want ik had alles al 20 keer overdacht in mijn hoofd. Ik pastte me tot aan het ziekelijke toe aan en ik had/ heb enorme verlatingsangst ontwikkelt. En als klapper op de vuurpijl begon ik mezelf pijn te doen. 3 januari van dit jaar ben ik opgenomen in een kliniek voor jongeren. Ik heb daar 11 maanden intensieve therapie gehad en vorige week ben ik ontslagen omdat ze me daar niet verder konden helpen. Nu nog steeds voel ik mij hetzelfde als hoe ik mij voelde toen ik 9 jaar was. In januari begint mijn volgende therapie. Kort om, de scheiding van mijn ouders heeft ook mijn leven helemaal op z'n kop gezet en ik draag er nu nog steeds de wonden van. Ik hoop ooit dat die wonden zullen veranderen in littekens en dat ze stoppen met pijn doen. Dat ik ermee om kan gaan, en kan accepteren dat ik nooit meer mijn gezinnetje van vroeger terug krijg. Ook al is dat het enige wat ik wil. Mijn warme gezinnetje van vroeger terug krijgen en me weer gelukkig voelen zoals ik dat ooit was (al kan ik me niet meer herinneren hoe dat voelt)

ik ben benieuwd hoe jullie het vinden dat jullie ouders gaan scheiden/gescheiden zijn, mijn ouders gaan ook scheiden en ik vind het erg lastig. Daarom hoor ik graag hoe jullie het vinden. Groetjes

ik ben me huis kwijt! mijn ouders zijn nu al acht jaar gescheiden daar heb lang, heel lang moeite mee gehad en nu na acht jaar gaat het weer een beetje maar nu hadden we geen geld meer om de huur te betalen en nu moeten we het huis uit. ik ben daar heel verdrietig over. ik ben benieuwd wie dit ook heeft en wie me begrijpt