Ik vraag me af, wie zich nog meer schuldig voelt omdat je ouders gescheiden zijn? Ik had dit namelijk wel, na de scheiding van mijn ouders. Ik had het gevoel dat het door mij kwam. Ik weet inmiddels dat dit niet zo is, maar ik dacht het wel. Zijn er meer die er zo over denken/dachten? Zou je dit in een reactie op dit bericht kunnen vertellen?

Ik weet het niet meer... Mijn examens waren voorbij en ik kreeg te horen dat mijn moeder was vreemdgegaan, met een bekend persoon in mijn omgeving. Mama ging weg en woont sinds dien samen met die man. Papa is 1 maand heel verdrietig geweest, maar sinds 2 maanden heeft hij een nieuwe vriendin. Hij is nooit meer thuis, mijn broer en ik doen letterlijk alles in het huishouden. Van schoonmaken tot kleren wassen en noem het maar op. Als we er iets van zeggen zegt hij dat hij niet achter het geranium gaat zitten. Net is hij in schreeuwen uitgebarsten en is hij weg gegaan, hij moest weer eens werken. Ik ben mijn ouders gewoon kwijt, mijn moeder was niet meer hetzelfde. Nu raak ik daar aan 'gewend' en nu gaat papa ook nog zo doen. Hij zegt dat wij willen dat hij het allemaal maar oplost.. Maar natuurlijk denken wij dat niet. Hij heeft het zoontje van zijn vriendin de afgelopen maanden vaker gezien als ik en mijn broer bij elkaar. Dat maakt me boos en verdrietig. En telkens als hij even thuis is, krijgen mijn broer en ik gezeik over dat we niks doen. Ik wil de nieuwe vriend van mijn moeder nog niet zien, omdat hij te dicht bij in mijn leven heeft gestaan. Dus ik kan daar ook niet heen, omdat hij daar is. Ik zie mijn moeder een paar keer in de week, een paar uurtjes. Ik weet niet of ik dit nog wel kan, ik heb het er zo moeilijk mee. En iedereen in mijn omgeving vind het klote voor me, maar vervolgens gaan hun weer naar hun veilige thuis. Maar ik heb niks meer, geen fijne veilige omgeving meer waar ik heen kan als ik het even moeilijk heb. Het is alsof ik een volwassene ben en geen tiener van 16 die net aan haar MBO opleiding is begonnen. Ik doe wel alsof ik heel wijs ben maar ik ben nog een kind en daar word geen rekening mee gehouden. Waarom kan niemand me vertellen dat dit een droom is? :(

wie van jullie ziet ze ouder terug? het lijkt me freselijk als je 1 van de 2 niet meer ziet ik ken iemand die van zijn moeder hoort dat zijn vader slecht is maar misschien heel aardig groetjes kiki :)

Je bent mijn vader, maar zo voel je niet! En dan wordt je gedwongen om naar een kinderrechter te gaan. Dood eng, ik vind het dood eng, bang dat ik iets verkeerds zeg. Kan iemand me hieruit helpen ?

Ik ben 20 jaar, maar nog steeds doet het pijn. Het raakt mij echt om alle berichten te lezen die hier onder mij staan. Ik ben ondertussen 20 jaar, maar begrijp zo erg wat er in iedereen omgaat. Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik 15 jaar was. In eerst instantie was ik blij dat ik al 'ouder' was, want zo zou ik het beter een plekje kunnen geven. (dacht ik). Ik zat in mijn pubertijd en had heel veel moeite met deze scheiding. Mijn vader ging al 2 jaar lang vreemd zonder dat wij het wisten. Hij kwam wel laat thuis en bepaalde dingen kwamen wel vreemd over, maar dat je eigen vader vreemdgaat verwacht je als kind niet. Je vader is toch een soort trots waar naar je kijkt. Ik moet zeggen dat het me ook weer pijn doet en terwijl ik dit bericht typ biggelen de tranen over mijn wangen. Ik vergeet het nooit meer, mijn ouders hadden samen hun verjaardag gevierd en ik kwam thuis van een avondje stappen. Ik zei nog met mijn gekke bek: 'Zo jullie gaan lang door!'. Ik zag mijn moeder in tranen en ik voelde zo een stomp in mijn maag omdat ik denk ik al voelde wat er aan de hand was. Huilend zei mijn moeder: 'je vader wil weg'. Ik werd zo ongelovelijk kwaad dat ik meteen naar mijn vriendin ben gegaan. De volgende dag vertrok mijn vader meteen naar zijn 'nieuwe' vriendin. Ik heb een tijd lang geen contact gehad met mijn vader, maar dit maakte mij zo verdrietig. Ik probeerde het contact weer op te bouwen, maar wilde dit alleen met hem EN NIET MET HAAR!! Jammer genoeg begreep hij dit niet, en vond dat ik ook persee leuk moest doen tegen haar. Ik haatte haar en de gedachtes gingen verder dan dat. Ik merkte dat zij mij en mij broer niet mocht. Ze had mijn vader helemaal onder haar duim. Liefde maakt blind wat dat te gaat. Na vele ruzies met haar heb ik het contact met mijn vader verbroken. Dagen heb ik erom gehuild, lang in een dip gezeten. Na 2 jaar is zijn relatie met haar over en zoekt hij ook weer contact met mij. Na 5 jaar heb ik het ergens een plek kunnen geven, vergeven zal ik hem nooit en ik blijf erbij dat een scheiding je tekent voor het leven. Het maakt je tot de persoon wie je nu bent. Het heeft mij ook wel wijs, zelfstandig en sterk gemaakt. (voorzover ik dit een 'voordeel' kan noemen). Ik wil tegen iedereen zeggen dat na de velen regen, de zonneschijn echt weer terugkomt! Blijf jezelf en praat erover!!!!

Ik heb twee moeders, dat vind ik niet zo heel erg. Toen ik wat jonger was, peste mensen me daar heel erg mee, maar ik dacht gewoon lekker : "Schijt!" Nu denk ik daar nog altijd over. Mijn ouders zitten midden in de scheiding, het werd vertelt midden in het schooljaar. Het zat er wel al aan te komen, dus schrokken ik en m´n zus daar eigenlijk niet zo heel erg van. Mijn ene moeder wou geen geheimen voor ons hebben, maar mijn biologische moeder zei dat wij niet alles hoefde te weten. Voor mij en me zus maakt het niet veel uit. Nadat ze het hadden verteld, ging het fout! Ze maakte alleen maar ruzie. M´n biologische moeder drinkt, geen wisky of zo, maar wijn. Na twee glazen, echte glazen, tot aan de nok toe vol kon ze al niet meer fatsoenlijk praten of op haar benen staan. Daar hadden ik en mijn zus erg veel last van, dus hadden we afspraken gemaakt, we praten niet met m´n biologische moeder in het weekend, want dan drinkt ze altijd. Op een zondag had ik een vraag aan m´n moeder over dopen en dat soort dingen. Ik ben zelf niet gedoopt, ik kom namelijk uit amsterdam, maar we zijn verhuisd naar Belgie. Dus op een zondagavond moest ik naar bed, m´n biologische moeder sliep in mijn bed, en ik op een matras bij m´n zus op de kamer. Maar ik liep naar boven en ik ging even bij m´n moeder liggen in bed, en we praatte wat over dopen, uiteindelijk kwamen we uit op iets heel anders. Ze praatte over vervelende dingen en ik vroeg of ze kon stoppen, maar dat deed ze niet. Dus rende ik huilend naar m´n beneden, m´n andere moeder die trooste me, toen kwam me biologische moeder en noemde me : "Vuile leugenaar !!" Ze deed gemeen tegen mijn moeder en m´n zus en natuurlijk mezelf. Ik was bang voor drie dagen. Na die drie dagen hebben we elkaar volkomen ondertussen genegeerd. Daarna 10 dagen later, heeft ze haar excuses aan me aangeboden. Ik acepteerde het toch maar. M´n biologische moeder is inmiddels naar Eersel verhuisd, naar Nederland, ze had het blijkbaar in Belgie niet naar haar zin. M´n zus is met haar mee gegaan, in Belgie kon ze geen dierenarts worden en in Nederland weer wel. Het ging best moeilijk, maar het was wel weer fijn om haar in de weekenden te zien. Een keer vroeg ik een vriendin mee naar Eersel, want er was kermis in Reuzel. En mijn zus durft niet over de kop te gaan en zij weer wel. Het was erg leuk dat weekend. Totdat m´n moeder vertelde dat ze me in Eersel zou houden. Daar was ik het niet mee eens ! Ik had het prima in Belgie en wou niet daar gaan wonen! Ik rende toen naar de zolder waar ik en m´n vriendin sliepen. M´n vriendin kwam achter me aan en trooste me. Toen kwam m´n moeder en zei dat m´n gewone moeder mij en m´n zus niet heeft erkend. Maar dat kan ook helemaal niet, dat moet een vader doen. Ze hebben wel gezegd, als de één een ongeluk krijgt gaan we naar de ander en als de ander ook overlijd gaan we naar ons voogd. Maar ons voogd is in 2006 overleden. Ik rende toen weer terug naar beneden en sloot me op in de badkamer, dat was de enige deur die op slot kon. Ik eisde dat ik m´n andere moeder mocht bellen anders kwam ik er niet uit. Dat mocht uiteindelijk.Huilde en huilde en zei dat ik naar huis wou gaan. M´n moeder suste me en zei dat het allemaal goed zou komen ! Ik ging douche en pakte al mijn spullen die daar lagen in. Ik kreeg tijdens het douche nog een smsje van m´n moeder ze zei dat ze me over 20 minuten zou komen halen en dat ik niks tegen m´n biologische moeder moest zeggen. Ik schoot in m´n kleren, poetste m´n tanden.Ondertussen ging de deurbel, ik dacht dat het m´n moeder was. Maar nee ... het was een collega/vriendin van m´n biologische moeder. Ik zei netjes gedag en liep weer naar boven. Ik was klaar met tandenpoetsen toen de deurbel weer ging. Ik vertelde net dat m´n moeder mij en Eline zou komen ophalen. Ik zei dat ze even moest wachten. Die vriendin/collega zat in de woonkamer. Ik zag in één keer dat elke deur in huis op slot zat. Ik mocht van m´n biologische moeder, m´n andere moeder niet spreken, zien, aanraken of wat dan ook. Ik rende naar de achter deur maar die zat dus ook op slot. Toen rende ik weer terug naar de voordeur. M´n moeder stak haar hand door de brievenbus heen en pakte m´n hand vast, ze zei ondertussen dat het goed zou komen en dat ze me daar weg zou halen en krijgen. Ik huilde en huilde. En schreeuwde dat ik van haar hield, want ondertussen sleurde m´n biologische moeder mee weg. Ik rende terug. Maar ik zakte door m´n knieen. Ik viel dus als het waren gewoon neer. Ik werd opgetild en naar die vriendin/collega getild en zij trooste me en zei dat ik gewoon moest doen wat voor mij goed was. Ik deed dat. Zij suste me gewoon. Ik omhelsde me m´n vriendin stevig en zei dat ik haar echt nooit meer als beste vriendin kwijt wou. Ik was blij dat ze er was, maar ik vond het zo erg dat ze eigenlijk alles had moeten mee maken. Ik en m´n vriendin hadden nog heel veel lol. Maar we mochten niet naar buiten want m´n biologische moeder was bang dat ik zou weglopen. Ik mocht alleen maar in dat minnie tuintje zitten. De ouders kwamen haar ophalen, en haar broer kwam mee, ik vind ´m eigenlijk best wel leuk. Die nacht keek m´n biologische moeder om de twee uur. Ik werd er gewoon moe van. Toen viel ik toch in slaap. Maar vroeg in de ochtend hoorde ik de douche al aan gaan. Mijn zus moest natuurlijk naar school, dus kon ze er niet bij zijn wat er toen gebeurde. Ik kwam naar beneden nadat Isa weg was, een uurtje later, ik wou toch nog heel even slapen. M´n biologische moeder maakte een broodje voor me en alles. IK kreeg ook nog een schaaltje met fruit.Toen wou ik gaan praten, over mijn school natuurlijk. Ik ben leerplichtig en ze hield me thuis, ook al was ik niet ziek. Ik zei dat ik deze week terug naar school moest gaan, omdat ik leerplichtig ben ! Ik doe het namelijk hartstikke goed op school, haal alleen maar 10en en 9s. We kregen weer een heftige ruzie ... Ik schold haar uit, toen pakte ze me bij m´n polsen, dat deed heel erg veel pijn. Ik rende toen weg. Ik pakte mijn mobiel, rende naar de badkamer en belde m´n echte moeder. Toen kreeg m´n biologische moeder de deur open, natuurlijk ! Met een schroevendraaier. Ze pakte m´n telefoon af, en hing daarom helemaal over me heen, ze leunde als het waren met haar gewicht op mijn rug. Het deed super veel pijn en liet toch mijn telefoon los. Ze drukte m´n moeder weg, ik gilde net super hard voordat ze ophing. Zodat m´n moeder me wel MOEST terug bellen. Ik gooide vanalles toen naar m´n biologische moeder, shampoo en dat soort dingen. Ik gooide me op m´n bed en viel zogenaamd in slaap. M´n biologische moeder dacht dat ik sliep, dus liep ze naar beneden. Ik sloop super zachtjes naar mijn raam, ook al had ik mijn pyjama nog aan en zaten de buren buiten. Ik deed het raam open en haalde de hor weg, zo´n hor, zodat muggen en vliegen niet naar binnen kunnen komen wanneer het raam open staat. Dat raam was super groot dus die hor ook. En die liet ik op de grond kletteren, niet zo handig dus om weg te glippen. Ik haasde me en zetten één been al uit het raam, ik hoorde m´n biologische moeder de trap op stormen, ik probeerde m´n andere been ook nog. Maar ik was net te laat, m´n biologische moeder sleurde me uit het raam en greep me weer bij m´n polsen en zei dat ik zachtjes moest zijn. Maar als je mij kent dat weet je natuurlijk dat ik dat niet ga doen en schreeuwde : " Je maakte me leven tot een godverdomme hel !! " Ik trok me los uit haar handgreep en rende naar beneden. Ik pakte mijn mobiel vast, liep naar de keuken en trok de messen la open. Mijn biologische moeder schreeuwde dat ik gek was geworden en dat ik niet goed bij mijn hoofd was. Ik pakte een mes en zei dat ze me niet meer mogt aanraken, op welke manier dan ook. Toen liep ik met een boog om haar heen en gooide het scherpe mes neer op de eettafel. Ik belde m´n moeder op en legde alles uit.Ze zei dat ze met verschillende mensen zou gaan bellen, om me die zelfde dag nog daar weg te halen. Ik liep rustig naar boven en pakte alles wat daar weer lag. M´n biologische moeder volgde me en ging op de zolder trap zitten bellen met het crisis team of zoiets en nog met meer van dat soort mensen.Ik pakte echt alles in ! Toen kreeg ik een telefoontje van m´n moeder en ze zei dat ze onderweg was naar Eersel.Ik was super blij en ging boven nog zoeken naar pen en papier om m´n zus nog een kort briefje te schrijven. Maar ik was net te laat. Ik hoorde de deurbel! Gelukkig! m´n biologische moeder deed de deur open, ik gaf mijn koffer en tas en zei dat ik nog heel even een andere tas moest pakken. Ik rende terug naar boven, pakte m´n andere tas. Liep rustig uit de deur, en zetten mijn spullen in de auto. Ik keek niet eens meer om. We zijn meteen naar de ouders van m´n beste vriendin gereden. Die moeder was thuis en omhelsde me helemaal ! Die mensen waren er sinds ik in Belgie woon, altijd al voor me geweest. Dus nu ook. Daarna ben ik naar m´n school gereden en heb ik daar m´n verhaal gedaan. Niemand weet ´t verder, nog maar een paar mensen. Mijn ex-vriendje in die tijd wist het ook. Ik weet nu echt op wie ik kan bouwen. Ik wil nu ook m´n biologische moeder niet meer zien, ik kan het haar niet vergeven. Ik heb blauwe plekken aan m´n polsen en heb nachtmerries en ik geef soms over. Ik wilde vertellen, dat het niet altijd goed afloopt.

Ik heb het moeilijk met mijn stief vader en moeder. want het ene moment is het heel gezellig maar het andere moment doe ik alles fout, en kan ik het ook niet meer goed doen. mijn stiefvader vind zijn zoon helemaal geweldig, en geeft mij op alles commentaar. mijn stiefmoeder heeft een hekel aan mijn moeder, en maakte haar zwart. gelukkig nu niet meer, maar gezellig is het niet echt. gelukkig gaan mijn ouders nog wel normaal met elkaar om. ik vraag me alleen wel eens af: waarom heb ik niet een 3e huis waar dat allemaal niet aan de hand is, waar ik gewoon mezelf kan zijn, zonder ruzies en een vervelende sfeer, zonder dat er de hele tijd op mij gelet wordt of ik het wel goed doe. ik wordt er gek van.

Mijn ouders zijn al heel lang uit elkaar maar praten nog steeds niet met elkaar. Ze zijn ooit verliefd op elkaar geweest maar mijn vader doet of mijn moeder niet bestaat. Zo stom. Het is toch gewoon mijn moeder. Hebben jullie tips?

Ik kan het me niet goed herinneren want ik was 3 toen het begon. Ik was gewoon aan het spelen en toen pakte mama me op en ze deed me in de auto, toen was papa boos, hij deed de deur open gaf mij een zoen en deed de deur dicht. En ik ging naar een ander huis ik snapte pas op mijn vijfde dat mijn ouders gescheiden waren!!! Toen had me moeder een ander gevonden. Toen ging ik op mijn zesde naar Nederland (want ik leefde to me zesde in Engeland). En in het egin praatte ik alleen maar Engels. Ik verstond niemand en ik kon geen vrenden maken. Toen een meisje in de straat op een dag voor de deur stond, ze wou haar vader zien (haar vader is tuinman en hij was aan het werk bij ons in de tuin). En ik werd vriendinnen met haar en na een tijdje sprak ik Nederlands.

Zo lang zo lang geleden ik kan het me niet goed herinneren ik ben zelfs vergeten hoe het is om en vader en een moeder bij elkaar hij en van alkaar houden ik was ongeveer 6 ik weet nog dat ik speelde met autotjes en dat zie ik mama en papa met een bank naar buiten gaan ik zij tegen me zus dat doen mama en papa me zus zijn:papa en mama gaan scheiden wat was dat me zus zij:mama en papa gaan weg uit elkaar en toen trong het me door ik dacht zal ik 1 van de 2 nog zien?