Fundament weggetrokken

Hallo Anoniem, Ik kan me eigenlijk niet voorstellen hoe het is als er een scheiding wordt aangekondigd die eigenlijk niemand verwacht. De scheiding van mijn ouders was te verwachten en een opluchting voor bijna iedereen. Maar voor iedereen is het moeilijk wanneer je ouders uit elkaar gaan. Er valt inderdaad een basis onder je voeten weg. Ik vind het knap van je dat je hebt aangegeven dat je meer in de stad wilde blijven. Heb je haar ook verteld waarom? Soms vergeten ouders namelijk dat het voor een kind moeilijk is om de problemen van een vader of moeder te dragen. Soms omdat ze juist zo in hun eigen emoties verdrinken, dat ze niet de ruimte hebben om aan die van jou te denken. Je schrijft dat je een kunstopleiding doet en dat je niet zo veel zin hebt om heel persoonlijk te gaan doen. Wat ik best heel goed begrijp, vooral omdat het zo vers is. Maar toch denk ik, dat je uit alle emoties die je nu ervaart. Hele mooie dingen kunt maken. Vaak is tekenen, schrijven of bezig zijn met een hobby een van de beste afleidingen. Ook kan het goed zijn om met iemand te praten over hoe je je voelt. Zodat jij het ook even van je af kan praten, je gedachten op een rijtje kunt zetten en er weer even tegenaan kunt. En om hulp vragen kan misschien voelen alsof je een slachtoffer bent, maar eigenlijk ben je dan een redder. Het is niet zwak, het is juist hartstikke knap en vaak een stap in de goede richting. Doe wat goed voor jou voelt, probeer van alles uit. Zoek en vind steun bij je vriendinnen of familie waar je je goed bij voelt. Of hier op Villa Pinedo. :) liefs, Lotte

Hoi Anoniem, Die emoties die jij nu voelt- de pijn, het verdriet, de neerslachtigheid, de eenzaamheid; daar zit jouw kracht. Het klinkt je misschien raar of onwaarschijnlijk in de oren, maar de mooiste kunst en muziek en verhalen ontstaan vanuit zware emoties waar men moeilijk mee om kan gaan. Mijn advies is: Doe er je voordeel mee. Jouw creativiteit (die je absoluut hebt, anders zouden ze je niet aannemen op een kunstopleiding) komt waarschijnlijk enorm tot bloei wanneer je je emoties niet wegstopt of je er juist door laat overspoelen, maar ze juist erkent (ze mogen er wezen, echt!) en ze ten goede gebruikt in je kunst. Die emoties mag je hebben. Je hebt heftige dingen meegemaakt, deze gaan je niet in de koude kleren zitten en kwamen onverwacht. Daarom is het juist wel belangrijk dat je communiceert, want anders gaan je gevoelens jou overnemen. Je hoeft je niet constant sterk te houden; het zijn vervelende ervaringen voor je geweest en daarvoor mag je best eens slachtoffer zijn, daar is niets mis mee. Communicatie maakt je sterker; mensen waarderen het vaker wanneer je open naar ze bent dan wanneer je alles opkropt en een masker voorhoudt (dat laatste is overigens nog erg vermoeiend ook). Het is inderdaad pijnlijk dat het vertrouwde fundament wegvalt. Maar je kunt het ook omdraaien en het in een zachter licht zetten: Nu heb jij de mogelijkheid om aan een nieuw, eigen fundament te leggen. Je weet wat je wil (kunst maken, niet door je moeder als praatpaal gebruikt worden) en wat je voelt (want dat heb je heel mooi en duidelijk beschreven). Nu is het aan jou om dat als uitgangspunt te nemen en van daaruit een nieuw fundament te leggen, aangevuld met alle dingen die jij prettig vindt. Ik weet zeker dat je het kunt. Veel succes! Liefs, Emma