mijn ouders zijn nu bijna 4 jaar gescheiden en hebben in het begin afspraken gemaakt over hoe alles gebeurt. nu houd mijn vader zich niet aan de afspraken en vat alles op alsof wij niet blij zijn bij hem. ik ben er ook achter gekomen dat ze niet samen in een ruimte kunnen zijn en dat doet mij heel veel pijn. als ze samen in een ruimte zijn dan wordt mijn vader heel boos en loopt soms zelfs weg. mijn moeder wil heel graag dat ze gewoon vrienden zijn, een oplossing zoeken we al 3 jaar. maar helaas moet een oplossing van 2 kanten komen en wil hij niet meewerken. als we bij hem zijn dan is alles strenger en hij overlegt niet en we mogen niet ons 'ding'doen (zoals sporten of feestjes) dus is de overgang heftig en zijn we de eerste 3 uur bij mijn moeder chagrijnig. ook moet ik mijn hart altijd bij haar luchten en kan ik dat niet bij mijn vader en zit zij met een machteloos gevoel. zij is een goede praatpaal maar kan niet veel advies geven of zich inbeelden hoe ik mij voel dus, heeft iemand tips hoe ik hier mee om wil gaan (je eigen verhaal helpt ook dan weet ik dat ik niet alleen in deze situatie zit).

Hoi, Mijn ouders zijn wettelijk 12 jaar gescheiden, heel gedoe met rechters enzovoort. De rechter bepaalde dat mijn vader een huis voor ons moest kopen, alimentatie en meer moest regelen/betalen, later is besloten dat gedurende ik op school zit, er betaald moet worden en dat ik in dit huis kan blijven wonen. Akkoord, prima etc etc. Nu moeten we ineens over een paar maanden het huis uit zijn, biezen pakken en wegwezen. Ik zit nu een week voor mijn centraal schriftelijk examen, dat zou betekenen dat wanneer ik aan mijn studie begin, ik in een ander huis woon of in ieder geval dit huis uit ben. Is het niet wettelijk bepaald dat de termijn die mijn vader stelt veeeeeeel te kort is? Deze situatie is de zoveelste druppel die de emmer doet wankelen. Houdt het dan nooit op? Moet ik mijn vader hierop aanspreken? Zo ja, hoe? Want het luisteren gaat hem wel goed af, het doordringen van mijn woorden alleen niet. Want dit zou het eerste gesprek niet zijn.

He. Mijn vader is weggegaan toen ik 12 was bij mijn moeder. Sindsdien heeft hij een nieuwe vrouw. Ze zijn uit elkaar gegaan omdat mijn vader haar al als vriendin had. Een jaar later zijn ze getrouwd. Ik vind het moeilijk om mee om te gaan. Ik neem het haar kwalijk dat ze ons gezin kapot gemaakt heeft maar ik zie ook dat mijn vader gelukkig met haar is, ook al heb ik nooit gezien dat hij dat bij mijn moeder niet was. De band met mijn vader is heel slecht. Ik kan niets aan hem zeggen en hij snapt mij totaal niet. Ik heb altijd al het gevoel gehad dat mijn zusje het lievelingetje was maar nu met die vrouw is het helemaal verrot. Het meest irritant aan haar vind ik nog wel dat ze me altijd beschuldigd van van alles. Heeft er iemand tips hoe hier mee om te gaan?

Hoooi! Ik wil graag weten hoe het bij jullie zit. Ik ben namelijk 1 keer in de 2 weken bij mijn vader en zijn vrouw.. Nu mag ik daar veel meer; altijd iets lekkers pakken en uitgaan zolang als ik wil. Maar tegelijkertijd heeft hij wel minder aandacht voor me. We doen nooit iets leuks samen, altijd is zijn vrouw erbij. En als ze dan in het weekend moet werken dan doet mijn vader gewoon niks.. Of wielrennen kijken.. Hoe zit dat bij jullie en vinden jullie het juist fijn of niet?

mijn moeder "dreigt" dat ze me door de politie wil laten halen voor een gesprek met centrum voor kind en gezin. nadat ik nu even een pauze nodig heb in de regeling, ervoor is iets erg heftigs gebeurt wat van die pauze de rede is maar daar ga ik nu niet op in. dat ligt nog te prive en ik weet niet goed wat ik nu moet doen. ik slaap nu ook moeilijk daardoor dus als iemand suggesties heeft graag!

Hooi! Mijn vader en mijn stiefmoeder hebben gevraagd of ik een weekend met hun weg wil. Super leuk natuurlijk, want we gaan naar Ameland en dan mag mijn vriendje ook mee :)! Het enige punt is dat ik het moeilijk vind omdat het ter ere is van hun '12,5 jarig huwelijk'. Ik vind het lullig voor mijn moeder, dus haar heb ik niks gezegd, maar vind het ook leuk om een weekendje weg te gaan. Zo probeer ik het ook maar te zien en niet met welke reden het is. Ik ben van plan om ook niet het hele weekend te gaan, maar dan alleen van vrijdag op zaterdag, maar eigenlijk doe ik dat als een soort compensatie.. Wat ik dan ook nog lullig vind is dat mijn broer niet mee kan.. Hij heeft geen contact meer met mijn vader, maar ik heb nog wel contact met hem... Heeft iemand tips en ideeën over hoe ik dit aan moet pakken?

Dit weekend is het weer zover, het is Pasen. Ik vind het altijd moeilijk om me op te splitsen tijdens de feestdagen. Toen ik jonger was en nog thuis woonde bepaalde mijn moeder eigenlijk altijd dat we alle feestdagen bij haar waren. Als ik dan naar mijn vader ging vroeg hij altijd wel of ik langs wilde komen, maar eigenlijk durf(te) ik dat niet goed, vanwege mijn moeder. Ze kan dan best wel boos reageren namelijk. Nu woon ik sinds 2 jaar op mezelf en eigenlijk wordt het nog lastiger om te kiezen. Nu wil ik aankomend weekend naar zowel mijn vader als mijn moeder, maar weet ik ook dat mijn moeder dat niet leuk vindt, omdat ik al zo weinig (1x per maand) naar huis kom... Heeft iemand goede tips of adviezen? Groetjes, Roos

Ik vind het erg lastig dat mijn ouders uit elkaar zijn. Ik weet ook niet hoe ik er mee om moet gaan. Hoe ik het een plek moet geven. Weten jullie misschien iets?

Hallo, Ik ben Linda, een meisje van 18 jaar. Vanavond hebben mijn ouders me gezegd of ze niet zeker weten of ze nog wel samen willen blijven. Ze hebben het ook over de mogelijke toekomst gehad, dat ze dan het ouderlijk huis moeten verkopen die voor mij zo vertrouwd is, dat ik steeds heen en weer moet omdat ze mij allebei willen hebben... Het klinkt misschien zwak, maar ik ben nu al ongeveer 5 uur lang aan het huilen. Ik weet niet wat ik moet doen, ik heb het gevoel dat mijn hele leven opeens in elkaar valt! Het enige vaste, vertrouwde punt die er altijd voor mij was gaat misschien uit elkaar! Hoe zijn jullie hier mee omgegaan? Ik hoor graag wat tips van jullie! Groetjes, Linda.

Ik had een foto samen met mijn zussen en mijn moeder op Facebook gezet. Mijn stiefmoeder, bij wie ik woon, heeft erbij gezet 'vind ik leuk' en nu voel ik me schuldig tegenover mijn stiefmoeder. Ik zet nooit een foto met haar op Facebook. Een heel gek kloote gevoel, dat schuldgevoel. Geen idee wat ik ermee moet.