Zorgen

Hey Anoniem, Dank je voor het delen van je verhaal. Wat klink jij wijs voor je leeftijd! Het lijkt me heel zwaar, de situatie waar jij in zit. Het lijkt me verschrikkelijk om een broertje te verliezen- ook voor je ouders; een kind verliezen is volgens mij één van de ergste dingen die er voor een ouder is. Het zou me niet verbazen als je moeder er helemaal nog niet écht 'bovenop' is gekomen, het klinkt mij meer in de oren alsof ze een beetje depressief is. Heeft ze therapie gehad nadat jouw broertje overleed? Mijn moeder is zelf lang depressief geweest en ik herken veel dingen in het gedrag van je moeder (die riep ook dat ze alleen was en beter dood kon zijn etc.). Ik ben iemand die er 1. keihard tegenin ging (wat ik absoluut niet aanraad, want het kost je veel energie en levert weinig op) of 2. ik negeerde het (wat ook niet helpt, aangezien ze het dan als soort bevestiging voelt. Wat mij heel erg heeft geholpen is, wanneer ze zoiets zegt, denken: "Dit is niet mama die praat, maar haar depressie en daar kan ze niets aan doen. Ze ziet alles zwart wit, dus het ligt ook niet aan mij" en dan kun je veel rustiger reageren. Je kunt bijvoorbeeld rustig uitleggen dat het niet zo is en dat je het jammer vindt dat ze zich zo voelt, want dat is niet je bedoeling. Daarnaast is het misschien een goed idee als je eens aan je moeder vertelt hoe je je hierover voelt. Het is niet okee dat ze zo tegen je doet (hoewel zij er weinig aan kan doen, denk ik) en de jaren na het overlijden van je broertje moeten voor jou ook moeilijk zijn geweest- dat mag ze ook best weten, voor jou was het ook lastig. Ik hoop dat je wat aan mijn advies hebt. Ik wens je heel veel sterkte, ook bij de neuroloog (goed dat er wat aan gedaan wordt!) en hoop dat het allemaal wat beter voor je gaat. En onthoud: Je kunt altijd hier terecht :) Liefs, Emma