Te lang op Facebook

Hoi Emma, Bedankt voor je berichtje. Wat een vervelende situatie zeg! Ik snap je tegenstrijdige gevoelens goed. Aan de ene kant wil je daar niet meer heen omdat je het daar niet meer naar je zin hebt maar aan de andere kant mis je je vader toch. Het blijft inderdaad je vader. Misschien kan wat je hier net verteld ook tegen je vader zeggen? Gewoon een rustig gesprek met zn 2. Zodat hij zich ook niet aangevallen voelt. Probeer vanuit de ik-persoon te praten. Als je alleen maar zegt. Jij geeft altijd alleen maar commentaar, dan zorgt dat ervoor dat de ander zich aangevallen voelt. Als je bijvoorbeeld zegt dat je het heel leuk vind bij je vader (het samen naar de stad gaan). Maar dat je het idee hebt dat je daarna niks goed meer kan doen. Vraag waarom hij commentaar geeft en wat je dan anders zou moeten doen? Misschien kunnen jullie afspreken wat je daar kan doen en dat je ook wat tijd voor jezelf hebt om bijvoorbeeld op Facebook te zitten. Ik weet natuurlijk niet wat te lang is voor jou of je vader maar misschien kunnen jullie daar afspraken over maken. En dat je vader vaak de schuld schuift op je moeder is niet leuk! Dat is als kind nooit fijn om te horen want het blijft ook gewoon je moeder. Dit mag je ook best tegen je vader zeggen. Soms hebben ouders ook gewoon wat tips van hun kinderen nodig. Ik wens je veel succes en hoop dat je binnenkort gewoon weer gezellig naar je vader kan gaan. Liefs Evi

Hee Evi, Ik begrijp best wel dat zoiets lastig kan zijn. Vooral als het voelt alsof hij niet naar je luistert. Soms helpt het dan om je gevoelens en gedachten op te schrijven. Zodat hij inzicht krijgt in jouw gevoelens en daardoor misschien ook in zijn gedrag. Ook kan hij je niet onderbreken als hij het leest. Dan ben jij eerst aan het woord. Je kunt ook goed nadenken over wat je wil vertellen en hoe. Je kunt hem ook vragen om het er een keer rustig over te hebben omdat je de spanningen in huis weg wilt nemen. Ik hoop dat je er wat mee kan en succes! x Lotte

hoi Evi en Lotte, bedankt voor de tips, ik heb het idd al geprobeerd te zeggen op een rustige manier, maar zoals ik zei, hij snapt gewoon niet wat hij fout doet. Hoe vaak ik t ook zeg, het is altijd mijn schuld of die van mijn moeder. We hebben ook veel brieven gewisseld, maar dat pakte ook niet zo goed uit. we zijn zelfs naar een Mediator geweest om er daar over te praten, maar daar deed hij zich heel anders voor dan thuis. ineens was hij de charmante, aardige en perfecte vader. ik weet t gewoon niet meer... xx Emma