Hallo, Ik was 3 toen mijn ouders gingen scheiden en dit was een echte vechtscheiding. Ik woonde bij mijn moeder en zag mijn vader elke 2 weken een weekend en later 1 keer in de maand een weekend. Hoe mijn ouders over elkaar deden was niet erg gezellig en ik kreeg vooral van mijn moeder tehoren dat mijn vader een slechte man was etc. Toen ik 11 was zijn we verhuisd en heb ik mijn vader niet meer gezien. Door allerlei gedoe rondom de scheiding, rechtzaken etc., maar ook vanwege wettelijke dingen raadde mijn moeder dat altijd af. Wel stuurden we elkaar altijd nog een e-card voor de verjaardag. Een paar weken geleden stuurde ik hem een ecard en kreeg een reactie terug! Een voorzichtige vraag of ik eens bij wou praten. Ik vond dit bloedspannend want ik had die onbekende man (zo voelde hij op dat moment) al 13 jaar niet gezien. Na wat overwegen heb ik besloten toch te gaan bijpraten, dit was afgelopen dinsdag. Hartstikke nerveus kwam ik aan in het restaurant en gelukkig zag ik dat hij ook nerveus was. Het gesprek begon wat moeilijk maar uiteindelijk hebben we bijna 4 uur zitten kletsen over veel uiteenlopende zaken. Ik vond het erg bijzonder te zien dat mijn vader ook 'gewoon een mens' is, dat zou je bijna vergeten met al die dingen die in de scheiding en daarna verteld zijn. Afgelopen vrijdag is hij op mijn werk komen kijken en aankomende vrijdag gaan we weer uit eten om wat verder bij te praten. Ik vond het nog steeds erg spannend, ik heb het gevoel dat het om het minste geringste fout kan lopen en ik mijn vader weer verlies, of dat hij toch de slechte man blijkt te zijn zoals mijn moeder hem afschilderde en ik straks in een situatie verzeild raak waar ik niet uit kan komen. Heeft iemand ervaring met een dergelijke situatie? Hoe ging het bij jullie? Ik heb het mijn moeder nog niet verteld want ik ben bang voor haar reactie. Heeft iemand tips hoe dit aan te pakken? Ik wil de relatie die ik met mijn moeder heb niet om zeep helpen maar ik wil wel graag eerlijk zijn.

LEES DIT!!! Ik vind het moeilijk om gescheiden ouders te hebben. En ik vind het lastig om bij papa te slapen omdat ik daar veel minder vaak ben. Heeft iemand daar ervaring mee? Of een tip?

Help!! Ik haat maar dan ook echt haaaattt mijn stiefvader! En nu komt het ergste... Het gala waar ik al 3 weken naar uit keek met mijn vriendje ( Je moest een partner en wij waren partners) kwam vrijdag eindelijk! En toen we samen naar beneden liepen voor een drankje en fotos (mijn moeder maakte fotos nou geen probleem) ZAG IK MIJN STIEFVADER!!!!! Ik was zooo boos! Hij is het hele gala gebleven! Ook bij de dans vloer enzo! Hij heeft heel mijn avond verpest! Hij keek de hele tijd naar mij, mijn vriendinnen en nu het aller ergste mijn vriendje!!! Ik schaam me zo! Me vriendinnen vonden het ook creepy dat hij naar hun keek! En ik ook gelukkig hield me vader me op en zit ik nu lekker 20 min reiden van hun af! pfff iemand tips om niet boos te worden vanavond op me moeder (die hem had uitgenodigd) en me stiefvader? Thanks alvast.

Hii, mijn ouders zijn al 8 jaar uit elkaar en daar ben ik inmiddels wel aan gewend, maar een paar maanden geleden heeft mijn vader te horen gekregen dat hij ontslagen was. Hier heb ik veel moeite mee, omdat mijn vader altijd al moeilijk doet over geld. Mijn stiefmoeder heeft ook al geen werk, en ik word inmiddels gek van al dat gezeik over geld, ze doen zelfs moeilijk over boodschappen en de kleinste dingen. Laatst ben ik uitwisseling naar Portugal geweest en toen begonnen ze ook weer zo moeilijk te doen, het was zo erg dat ik een heel erg schuldgevoel kreeg en ik kreeg daardoor ook het gevoel dat het me niet gegund werd. In die tijd dat ik weg was zijn zij naar Madrid geweest en als ik in de zomervakantie bij mijn moeder zijn gaan ze altijd ver weg. Ik ben teleurgesteld en boos, maar ik durf dit niet te zeggen... Ik weet niet hoe ik hier om mee moet gaan, heeft iemand tips? Alvast heel erg bedankt.

Hoi Villa Pinedo. Mijn ouders zijn nu gescheiden voor een paar jaar. Ik ben om de week bij mijn vader en moeder. Mijn vader heeft een vriendin. Het ding is nu, dat ik het steeds minder leuk vind om naar mijn vader te gaan. Bij mijn moeder is het veel leuker en ik vind de vriendin van mijn vader ook helemaal niet aardig. Bij mijn vader voel ik me niet op mijn gemak en ook al woon ik daar al langer dan bij mijn moeder, het voelt niet als thuis. De vriendin van mijn vader speelt daar ook een grote rol in, ze is aardig, maar zodra je een week echt gesprekken voert en met haar optrekt, word ze heel "moeder achtig." Dat vind ik jammer want ik wil graag dat mijn vader gelukkig is maar voor mij is dit gewoon niet fijn. Ik wil mijn vader nog wel zien, maar het liefst blijf ik bij mijn moeder. Dit kan niet omdat mijn ouders (en die vriendin) het allemaal niet handig vinden. Die vriendin beslist ook over mij en mijn broertje (13) wat we willen en mogen, en wat niet. Ik baal ontzettend. Hopelijk hebben jullie tips. Liefs,

mijn papa en mama hebben alltijd ruzie sinds ze uit elkaar zijn.zijn ze niet meer aardig tegen elkaar en ook niet meer tegen mij mijn.broertje is niet ook meer aardig tegen mij en mijn ouders.k ben eigenlijk de enige die wel nog aardig kan doen onze situatie is onveilig want er wordt hierthuis ook na elkaar geslagen en zelfs heel soms moordnijgingen ik ben de enige die niet slaat en geen moordnijgingen heeft is er iemand die mij kan helpen

ik doe hier een werstuk over wat moet ik schrijven ik wil er kinderen mee helpen op school ik heb tips nodig voor scheidingen

heyy, ik heb een vraagje. mijn ouders hebben mij en mijn zus een maand geleden verteld dat ze gaan scheiden. Ik ben hier helemaal kapot van! mijn zus is 17 jaar en die kan hier goed mee omgaan maar ik niet. ik word nog niet verdrietig van het idee dat ze zometeen niet meer bij elkaar zijn maar ik denk alleen maar terug aan het moment dat ze het vertelde. Mijn ouders gaan scheiden omdat mijn moeder niet meer van mijn vader houdt. ik heb hier heel veel moeite mee. ik ga wel naar een psycholoog maar dat helpt niet. help mij aub!

Ik heb mijn vader al 10 jaar niet gezien. Er is een heleboel gebeurd met hem en de familie in het algemeen zo'n 10 jaar geleden. Het kwam er op neer dat hij mij en mijn broer niet meer wilde zien, omdat wij onze stiefmoeder niet mochten. Mijn vader is inmiddels gescheiden en begint weer contact te krijgen met mijn opa en mijn broer. Ik heb in overleg met mijn broer besloten dat ik mijn vader deze kerst weer zal zien. Maar wat moet ik doen? Ik ga sowieso huilen, omdat hij veel mentale en emotionele pijn heeft veroorzaakt toen ik nog jong was. Ik zal het hem proberen te vergeven, maar ga ik dat kunnen? Ik voel me nu al heel afstandelijk tegenover hem, omdat hij ruim de helft van mijn jeugd heeft gemist. Het wordt waarschijnlijk een heel ongemakkelijke situatie, waarin ik niet goed zal weten hoe ik het aan moet pakken. Heeft iemand misschien tips/support?

Beste Villa Pinedo, Mijn thuissituatie is op dit moment totaal niet leuk. Mijn ouders hebben constant ruzie en ik zit er samen met mijn broertje (11) midden in. Dit is helaas al een hele lange tijd zo (denk al zo'n 2/3 jaar), telkens denk ik na elke ruzie dat het wel weer goed zou komen en dat het ooit weer een keer gezellig word, maar helaas dringt het nu tot me door dat er niets meer te redden valt en dat ik haast "wil" dat mn ouders gaan scheiden, omdat het voor beide partijen gewoon beter is en ik zeker weet dat als mn ouders niet meer samenwonen, dat het dan veel beter en gezelliger wordt bij beide kanten. Er is nu al veel te lang ruzie in ons huis en daar ben ik echt klaar mee, en ik vind het heel vervelend om te zien dat als ik bij mijn vriend ben, dat het daar in huis een stuk gezelliger is. en dat het lijkt alsof er bij hun nooit ruzie ontstaat. (ieder huisje heeft zijn kruisje, dat is ook zo) Ook wil ik vertellen dat mijn vader vaak de boosdoener is van al deze ruzies. Mijn moeder krijgt veel commentaar over haar heen en ik zie dat het haar echt pijn doet. Ik heb werkelijk geen idee waarom mijn vader altijd zo hard naar mijn moeder toe is. Maar wat ik wel weet is dat het ons gezin sloopt en dat ik op deze manier niet meer thuis wil komen. Verder zit ik op stage en heb ik het hier ook totaal niet naar mijn zin (werkzaamheden zijn niet leuk en ik leer er niks, heb al veel gesprekken gehad die niet bepaald motiverend waren). Maar naast dat mijn stage niet leuk is irriteer ik me meer aan het feit dat ik het thuis ook niet leuk heb. Constant hoop ik thuis te komen in een huis zonder ruzie, maar helaas is dat bijna nooit zo. Altijd zit mijn vader te schreeuwen naar mijn moeder, terwijl ze nooit iets fout doet. Ik vind dit ontzettend storend en wil me echt weer beter en gelukkig gaan voelen, want niet alleen mijn ouders lijden hierdoor, maar mijn broertje en ik hebben hier helaas ook veel last van.... Hebben jullie tips, of heeft iemand dit ook weleens meegemaakt? Hoor graag van jullie Liefs.