Minder ergeren

Hoi lieve anoniem, Wat goed dat je deze vraag hier stelt! Wat lijkt het me lastig om altijd zo op je tenen te lopen! Heb je dit al eens met je vader of met de vriendin van je vader besproken? Ik herken je situatie wel heel erg. Toen mijn vader een nieuwe vriendin kreeg vond ik dit ook lastig.Ik merkte ook dat ik erg op haar lette en conclusies trok. Achteraf hoorde ik van mijn vader dat zij het ook heel spannend vond om mij en mijn broertje te ontmoeten omdat ze een goede indruk wilde maken. Het heeft voor mij ook even geduurd voordat we leuk met z'n alle spelletjes speelde. Misschien is het juist fijn om dit te vragen en het ijs te breken! Wist je dat we ook buddy's hebben? Dit zijn jongeren die ook een scheiding hebben mee gemaakt en een luisterend ook bieden. Met een buddy kan je voor een langere tijd kletsen en een buddy kan je ook tips geven! Neem maar eens een kijkje op https://www.villapinedo.nl/buddy/ Ik hoop dat je hier wat aan hebt! Liefs, Misha

Lieve anoniem, Goed dat je je vraag hier op het forum stelt! Ik vind het in ieder geval fijn om te lezen dat je vrede hebt met de scheiding. Vervelend dat de situatie bij je vader alleen niet is zoals je zou willen. (Helaas) herken ik je gevoel wel een beetje. Heb je al weleens geprobeerd hierover te praten met je stiefmoeder? Of misschien met je vader? Ik zat vroeger in een soortgelijke situatie en toen heeft praten mij goed geholpen. Ik had niet per se het gevoel op mijn tenen te moeten lopen, maar ook niet echt een welkom gevoel, het voelde alsof ik mijn stiefmoeder tot last was zonder dat ik ook maar iets deed. Precies wat jij ook schrijft, ik was vaak juist stil en zat vaak op mijn telefoon of laptop een beetje mijn eigen ding te doen. Pas toen ik ooit in een brief naar haar had geschreven wat ik dacht en voelde enzo, toen gingen we er samen over praten en toen bleek dat wij dingen allebei juist heel anders zagen. Ik dacht juist dat ik er goed aan deed om me een beetje terug te trekken en mijn eigen ding te doen, dat ik dan niemand tot last was, maar toen we erover praatten bleek pas dat dat juist was wat haar irriteerde. Zij zei toen dat ze het daardoor juist heel moeilijk vond om contact met mij te krijgen en dat het leek alsof ik geen interesse in haar en mijn vader had. Doordat we erover gingen praten kwamen we erachter hoe we ons allebei voelden en hoe dingen op elkaar over kwamen. Doordat we ons allebei bewust waren van elkaars gevoelens konden we daar rekening mee houden, waardoor de sfeer voor iedereen een stuk fijner werd daarna. Daarom is mijn tip voor jou om er ook over te praten, of als je het makkelijker vindt misschien in een brief te schrijven zoals ik deed. Want misschien bedoelt zij dingen helemaal niet zo zoals jij ze nu opvat en andersom, maar door te praten over jullie gedachten en gevoelens worden jullie je er allebei meer bewust van en kunnen jullie samen kijken naar hoe het fijner wordt voor iedereen :) Hopelijk heb je wat aan mijn tip! Veel liefs, Samantha