Zusje

Hoi, bedankt voor je berichtje op het forum. Wat lief dat je je zusje zo graag wilt helpen in deze situatie! Ik kan me voorstellen dat dat moeilijk is, want zoals je zegt zit je zelf in dezelfde onzekerheid als zij. Toen mijn ouders gingen scheiden was het net andersom: Mijn broertje was er heel rustig onder en had meer zoiets van 'Het is nu eenmaal zo' en ik had heel erg veel verdriet en kon het maar moeilijk accepteren in het begin. Ik weet nog dat mijn broertje er voor me was op de momenten dat ik veel verdriet had. Als hij me bijvoorbeeld hoorde huilen op mijn kamer, kwam hij naar me toe en het enige wat hij deed was naast me komen zitten. We hoefden niet per se te praten, hij was er gewoon. Dat vond ik al heel fijn. Hij liet me gewoon huilen en als ik er iets over wilde zeggen, was dat goed. Maar als ik niks wilde zeggen, was dat ook goed. Misschien kun jij dat ook bij je zusje doen.. Gewoon zorgen dat je bij haar bent, en als ze erover wil praten, ben jij er om naar haar te luisteren. Als ze er niet over wil praten, dan ben je er gewoon om haar te steunen, ook al praten jullie er dan even niet over. Het kan misschien ook helpen om met haar iets te gaan doen, zodat ze even niet aan de vervelende situatie hoeft te denken. Als ze bijvoorbeeld van knutselen of spelletjes spelen houdt, kunnen jullie dit misschien samen doen. Zo laat je ook zien dat je er voor haar bent, namelijk door haar gedachten even naar iets anders te brengen. Ik hoop dat je hier iets mee kunt. Heel veel sterkte in deze situatie en als je nog vragen hebt, ben je altijd welkom op het forum! Liefs, Nadine

praat er met je zusje over ook over wat jij voelt dat ze weet dat ze niet de enige is die het moeilijk heeft. en doe bijvoorbeeld gezellig een spelletje om haar op te vrolijkken groetjes May

Hoi, Bedankt voor je berichtje hier! Wat lief dat je vraagt of hoe je je zusje beter kunt helpen. Bij mij was het eigenlijk juist andersom, ik had/heb er meer moeite mee dan mijn jongere zus. Zij hielp mij door erover te praten. En ik vond het fijn als zij bijvoorbeeld zei 'het is nu eenmaal zo, we kunnen er niks aan veranderen'. Je kunt ook tegen je zusje zeggen dat je ook met je ouders apart nog veel leuke dingen gaat doen. Het is natuurlijk helemaal niet gek dat ze verdrietig is, dat is een normale reactie en de een is wat langer verdrietig dan de ander. Ikzelf vind het jaren later nog steeds best moeilijk en soms kan ik er verdrietig om zijn dat we nooit meer een gezin zullen vormen. Je kan ook tegen je zusje zeggen dat het verdriet en de boosheid altijd minder wordt, en dat ze het moet bespreken met iemand anders. Je gaat je er niet beter door voelen als je het voor jezelf houdt (wat ik vaak wel deed, dat werkte niet). Ik hoop dat dit je op weg helpt! Liefs, Pascalle