Ik ben nu 2 jaar gescheiden van mijn man. Ik heb 2 dochters, die destijds 6 en 4 waren. We hebben co-ouderschap. De verstandhouding met mijn ex is helaas slecht. Hij zegt mij geen gedag (ook niet waar de kinderen bij zijn) en het contact is vijandig. (niet waar de kinderen bij zijn) Mijn oudste dochter gaat nu echt wel goed. Ze gaat met plezier naar papa en naar mij weer terug. Dit heeft een tijd geduurd, maar gaat nu gelukkig echt goed. Mijn jongste dochter heeft eigenlijk sinds een jaar er opeens heel erg last van. Ik denk dat ze voorheen te klein was om te beseffen wat er aan de hand was en het nu binnenkomt. Ze vindt de overgangen van mij naar papa en andersom heel erg moeilijk. Ze moet hard huilen bij t besef dat ze naar hem toe gaat. Als ik haar breng houdt ze mn hand vast en vertraagd dr pas. Ik probeer t luchtig te houden, maar soms moet ze hard huilen. Dat breekt mn hart. Ik weet dat ze bij papa mama mist en bij mij mist ze papa regelmatig en moet dan ook huilen. Ik probeer haar te troosten en te vertellen wanneer ze weer naar papa gaat als ze papa mist. En ze mag uiteraard bellen of appen (bij dr papa mag dit niet geloof ik....) Alleen als ze al in bed ligt mag het niet, omdat ze dan lekker moet slapen. Bij de overdracht probeer ik luchtig te doen, geef haar uiteraard knuffels en kusjes en spoor haar dan aan lekker naar binnen te gaan naar papa. Hoe kan ik het beste reageren op haar huilen? En heeft ze misschien meer hulp nodig?

Hoi daar. Bedankt voor je tijd :) Ik ben Zuza, mama van 4jarige Nina en met haar papa zijn wij nu 2 jaar gescheiden. Ik ben diegene die de beslissing nam om te gaan scheiden en papa van Nina heeft het er nog steeds moeilijk mee. Hij neemt het mij nog steeds erg kwalijk. Wij hebben de afspraken dat Nina bij beide ouders 50/50 is en 1x in de 2weken wordt Nina door papa bij mama thuis opgehaald. Nina is een grote meid die meer naar mama neigt. Dus soms komt het er voor dat ze niet met papa mee wilt. En dat is voor ons alle 3 heel naar. Ook heeft ze het bij papa erg naar dr zin, ze wil op dat moment geen afscheid nemen van mama. En dat snap ik. Ik vraag mij af of jij wat tips hebt wat betreft alles. De situatie door Nina haar ogen te zien, andere manier van aanpak wat de overgang voor haar minder lastig maakt. Ook is er laatst tussen de ouders een behoorlijke ruzie gebeurt tijdens het overdragen, wat wij graag willen voorkomen. Komende tijd denk ik zelf aan z min mogelijk contact maar wel communiceren over Nina. Een soort logboek waar wij belangrijke informatie kunnen uitwisselen en het niet over hoeven te hebben waar Nina bij is. Zoiets. Het liefst houd ik het allemaal vriendelijk en zo gezellig mogelijk. Mijn uitgangspunt is dat ook houden wij niet meer van elkaar(ouders) kunnen wij het vriendelijk houden. De vader is er niet altijd voor in staat omdat hij nog onverwerkte emoties heeft van de scheiding. En dat maakt het op de momenten van de overdracht erg lastig.Bedankt, liefs

Beste, We zijn recent gescheiden (begin sept aan de kinderen verteld) en onze 4 kinderen van 11, 12, 14 en 16 gaan binnenkort om en om bij ons wonen (week op week af). Ik heb twee vragen: 1) Wat kan je het beste doen als de kinderen 1 (te) week lang vinden en de andere ouder gaan missen? 2) Mijn dochter van 14 (bijna 15) wil amper praten met ons. Ze is boos en verdrietig en ervaart chaos in haar hoofd. Ze heeft ook moeite met concentreren op school. Ze zegt zelf dat ze liever met iemand anders praat ipv met ons. Maar de wachtlijst voor een professional is 4-6 maanden. Het buurtteam adviseerde jullie site. Maar ze wil niet chatten met iemand die ze niet kent. Hebben jullie advies? Dankjewel alvast

De vader van onze zonen van 13 en 17 wil de omgangsregeling evalueren en aanpassen. Ze zijn nu 9 nachten bij mij en 5 nachten bij vader. Ik wil dat we als ouders echt goed naar de jongens luisteren. Kinderen zijn loyaal naar beide ouders zijn en misschien durven ze niet goed voor zichzelf op te komen en uit te spreken wat ze echt willen. Hoe pakken we dit aan?

Hi ! Stel je vindt het allemaal maar vreemd met twee nieuwe huizen na de scheiding. Bij je vader is het altijd feest en mag je niet huilen. Bij je moeder is het warm en knus en praat je veel maar ook niet vrij uit want je bent loyaal naar beide ouders. Wat zou fijn zijn zodat je jouw angst, vertrouwen, boosheid, verdriet en zoektocht naar een nieuw veilig gevoel kan bespreken ? Heb je schroom om met iemand te praten ? Wat zou dan een betere oplossing zijn ? Dank : )

De situatie is na scheiding dat het “birdnesting” als principe is gekozen. Drie kinderen (8, 9, 9 jaar) zijn dus gewoon thuis blijven wonen. De ouders zijn om de beurt bij de kinderen. Vader 1 week en moeder 2 of 3 weken. Het lijkt goed te gaan en we zijn er allemaal aan gewend. Toch vraag ik mij af hoe andere kinderen dit ervaren. Zijn er tips van kinderen die ook in deze situatie leven? Voel je vrij om te schrijven wat helpt en wat vervelend is. Alvast reuze bedankt! Groetjes van Aimée (de moeder)

Hallo, Wij moeten onze kinderen gaan vertellen dat we gaan scheiden. Vanwege omstandigheden moeten zij met mama mee verhuizen naar een ander huis. Ons plan is om een huis te vinden in het dorp waar papa woont (en we nu met zijn allen wonen) zodat voor de kinderen zo veel mogelijk qua school, vriendjes, sport hetzelfde blijft. Maar we hebben nog geen huis gevonden en weten ook nog niet wanneer we gaan verhuizen. Moeten wij hen toch al vertellen dat we gaan scheiden of wachten tot meer duidelijk is? Omdat dit misschien wel maanden kan duren, is het lastig omdat we er met andere mensen over moeten praten om bv. een huis te vinden maar we willen het onze kinderen eigenlijk als eerste vertellen. Wat denken jullie, is het voor kinderen erg lastig als zij nog niet weten wanneer ze gaan verhuizen en naar welk huis? Of kunnen we vertellen dat er een nieuw huis komt maar we nog niet weten waar en wanneer? Ze zijn nu 6 en 8 jaar. Bedankt voor jullie reactie!

Hoe vertellen wij onze dochter dat wij gaan scheiden en tot er een ander huis is gaan birdnesten.

Mijn kinderen (13/15) hebben aangegeven (ook aan hun moeder) dat ze een 50/50 regeling willen , hun moeder wil hier echter niet aan meewerken, wat adviseren jullie?