Beste kinderen, jongeren, Mijn ex-partner en ik hebben 2 prachtige jongens, een van 7 jaar en een van 15 jaar. Wij zijn 2 jaar geleden uit elkaar gegaan en hebben beiden inmiddels nieuwe partners. Onze jongens kunnen het goed met de nieuwe partners vinden. Vader en zijn nieuwe partner hebben echter besloten om over 2 jaar te verhuizen naar de woonplaats van de nieuwe partner. Dit betekent dat er geen co-ouderschap meer kan zijn en vader kan onze jongens dan alleen nog om het weekend zien. Als moeder vind ik dit heel erg moeilijk, ik vind hier ook het mijne van. Ik maak me erg druk om hoe dit voor de jongens zal zijn. Het maakt mij ook erg verdrietig. Want voor mijn gevoel laat vader zijn kinderen in de steek. Hoe denken jullie over deze situatie, welk gevoel krijgen jullie hierbij, hebben jullie dit zelf misschien ook meegemaakt? Liefs van een bezorgde moeder. En alvast dankbaar voor het meedenken. Nathalie

Ik had een tijdje weer wekelijks contact (laatste half jaar) met mijn kinderen (twee meiden van 13 en 14 jaar) die nu tijdelijk (speelt een jaar) bij hun vader en zijn vriendin zijn gaan wonen. We hadden afspraken om het contact weer op te bouwen. Maar ik pushte weer teveel en stelde ze telleur nu willen ze niet meer. Omdat ze vinden dat ik mij niet aan de afspraken hou. Aan mijzelf denk, ze zijn weer op de rem gaan staan naar mij toe. Wat kan ik doen, zeggen waardoor ze hierin van gedachten veranderen? Of moet ik ze met rust laten? Het is steeds erg fragiel, en als ik iets ''fout'' doe is het weer klaar.

Hallo ..... Ik ben moeder van een prachtige dochter van 16 jaar. Sinds een maand heb ik relatie met haar vader verbroken. Haar vader maakt het ons erg moeilijk in alle opzichten. We wonen momenteel niet thuis omdat hij sloten van huis vervangen heeft en hij niet mentaal stabiel is nu. Ze is is boos op hem, hij dwingt haar dat ze contact met hem moet opnemen, dat ze blijft slapen, verschijnt ongevraagd op haar werk om haar te zien en wordt dan boos. Ze heeft duidelijk aangegeven op deze manier geen contact met hem wil. Heeft hem dit ook zelf in gesprek gezegd. Ik zie dat ze het moeilijk heeft hiermee. Roept nu dat ze geen vader meer heeft. Heb haar geprobeerd te stimuleren om met iemand te gaan praten. School en huisarts zijn op de hoogte. Bieden ook hulp aan. Via maatschappelijk werk ( die ik heb ingeschakeld voor ondersteuning) kan ze ook ondersteuning krijgen. Ze zegt nu als ik erover begin "Dat bepaal ik zelf wel uit of ik met iemand praat" Hebben jullie tips of iets hoe ik dat het beste kan aanpakken? Welke ondersteuning sluit goed aan bij een meisje van 16. Groetjes Marielle

Ik heb 3 dochters. Mijn oudste is bijna 15 en wil niet meer naar haar vader. Ik begrijp haar keuze, maar probeer toch vader niet af te vallen. Ik vind dit zo lastig. ‘Dwing’ ik haar nog om te gaan? Ik gun hun vader ook alle 3 zijn dochters. Of laat ik de keuze finaal bij mijn dochter?

Mijn dochter is bijna 15. Ik zie haar helaas niet meer. Dit heeft een oorzaak waar ik geen invloed op heb. Haar broertje van bijna 13 komt nog wel bij ons. Ik stuur haar, zonder druk te leggen, elke maand zakgeld, kaarten en cadeaus. Hier reageert ze niet op. Via haar vader krijg ik nu een bericht van haar dat ze het niet eerlijk vindt dat haar broertje van alles krijgt en met ons op vakantie gaat en zij niets. Ze wil daarom geld om ook iets te doen want ze blijft, zoals zij zegt, helaas nog wel mijn dochter. Hoe maak ik haar duidelijk dat ik altijd van haar hou, het liefst zou willen dat ze de ruimte gaat voelen om ook bij ons te kunnen zijn en dat liefde en herinneringen niet in geld uit te drukken zijn? Nogmaals: ik verwijt haar niets en weet dat ze dit soort eisen stelt uit loyaliteit naar haar vader. Want als ik geld overmaak, is alles dan goed?

Mijn dochter is 15, en ik lig met haar vader in een scheiding. Er is geen ruzie, we zijn uit elkaar gegroeid. Maar mijn dochter is zo boos, loopt weg en geeft een grote mond. Ik kan haar niet bereiken het doet me echt verdriet. Hoe kan ik haar toch helpen. Haar vader gaat zijn eigen gang nu. En is meestal niet meer thuis. Hij vertelt ook weinig wat hij doet tegen haar.

Beste allemaal. Ik zit met een behoorlijke knoop in mijn maag. Mijn dochter is 9 jaar oud. Heeft een stiefzus bij haar moeder nu hebben ze weer haar feest in mijn weekend gepland ik zie mijn dochter maar een weekend om de 14 dagen. Dus heb nu voor het eerst in 4 jaar tijd gezegd dat ze dan gewoon bij mijn verblijft en ze maar beter naar het plan hadden moeten kijken tegen moeder. Nu laat moeder mijn dochter van 9 dus zelf appen naar mijn dat ze er bij wil zijn. Ik ben nu meteen weer radeloos want ik wil alles doen voor mijn dochter maar moet ik dan weer mijn kostbare tijd opgeven met mijn prinsesje. Ik hoop dat jullie mijn kunnen laten weten wat jullie als kind het liefste hadden willen zien in deze situatie. Super bedankt alvast.

Hoi, mijn vraag is hoe ik mijn dochter kan helpen. Sinds april 2024 wonen wij apart van vader, samen met nog een broer en zus. Al heel snel gaf ze aan dat ze niet naar haar vader wilde, ze voelde zich daar niet op haar gemak. Ik als moeder heb haar steeds gestimuleerd om toch te gaan, tot het moment dat ik haar letterlijk uit bed moest halen...dat was half november. Eerder ging ze om het weekend en de maandagavond. Sinds november alleen nog maar de maandag, dat wil ze het liefste ook stoppen. Ik vind het lastig om het met haar te bespeken, ze zegt dat ze liever helemaal niet gaat. Papa doet helaas weinig moeite richting haar om het contact te herstellen. Wat kan ik zeggen of doen om haar te helpen?? Het hebben van een vader is zo belangrijk, maar ze voelt zich niet gehoord door hem. Hoe kan ik haar steunen, dingen bespreken? Of moet ik het juist laten en er niet teveel bovenop zitten? Sinds ze bijna niet meer naar papa gaat heeft ze amper nog buikpijn en is ze ook rustiger. Mijn dochter is 11 en zit in groep 8.

Hallo, mijn man heeft 2 kinderen met zijn ex-vrouw (24 en 20). De jongste, een dochter is nu in transitie. Er is geen contact met vader; moeder reageert nergens op (mail, app, telefoon wordt niet opgenomen). Mijn man heeft altijd contact willen hebben met zijn kinderen. Er is helaas sprake van ouderverstoting. Hij weet niet waar zijn kinderen wonen, kaartje sturen kan dus niet. Hij had zo graag zijn dochter willen steunen in haar wens om van geslacht te veranderen. Hij heeft deze situatie 'per ongeluk' vernomen. Hoe denken jullie hierover?

Mijn ex en ik zijn uit elkaar toen onze dochter nog een baby was, de omgangsregeling is toen vastgesteld dat ze bij mij woont en om het weekend naar haar vader gaat. Toen mijn dochter 11 was begon ze aan te geven niet meer elke keer om het weekend daarheen te willen. Ze had last van dingen die daar gebeurde (slaan door stiefkind bijv) of juist niet gebeurde (beloftes werden niet nagekomen, vader kwam vaak te laat). Ze is hier met haar vader in gesprek over gegaan en ook aangegeven meer 1 op 1 momenten te willen. Ik heb haar hierin ondersteunt en als ze niet wilde dan heb ik hem binnen gelaten zodat ze konden praten en afspraken konden maken en ik probeerde haar ook altijd te motiveren. Totdat hij haar verjaardag vergat, toen lukte dit niet meer en gaf ze aan gewoon af en toe met hem af te willen spreken. Ik als moeder heb mij flexibel opgesteld en gezegd dat ze altijd kunnen afspreken als het uitkomt, ook op andere momenten dan de vastgestelde omgang. Helaas heeft vader moeite met maken van afspraken, vraagt het last-minute en is eigenlijk buiten de omgangs weekend niet beschikbaar. Uiteindelijk is er iets gebeurd (ik weet niet precies wat) waardoor mijn dochter voelde dat ze daar moest zijn en in opstand kwam tegen mij, heel onverwachts. Ze is weggelopen naar hem en wil nu niet meer naar huis. Vader motiveert haar niet terug naar huis en houdt haar daar. Wat kan ik als ouder doen? Ik mis haar