Sinds 3 jaar ben ik samen met een gescheiden man met 3 kinderen. Lange tijd hebben we geprobeerd in dezelfde woonplaats te blijven wonen voor de kinderen. Echter, het gedrag van de ex-partner heeft dit onmogelijk gemaakt en waren wij genoodzaakt een aantal dorpen verderop te gaan wonen. De oudste van de kinderen is bijna altijd boos en verdrietig als ze bij ons is. Onder andere omdat ze hier geen vrienden heeft. Ze wil ook niet op zoek naar vrienden en ligt het liefst de hele dag in bed te bellen met haar moeder. Die geeft aan dat ze op 12-jarige leeftijd zelf mag kiezen waar ze woont. Ook komen er regelmatig berichten over wat de oudste allemaal mist in haar oude dorp qua activiteiten. Iedere keer is het een worsteling wat ook een negatieve weerslag heeft op de algemene sfeer. Moet ik haar aanhoren, focussen op andere kinderen, gedrag negeren of me als bonusmoeder helemaal nergens mee bemoeien?

Hoi. Na een ingewikkelde, langdurige scheiding woon ik sinds 4 maanden in een ander huis: met twee kinderen van 9 en 11 jaar op basis van 50-50 regeling. Kinderen moeten m.i. nog wennen aan álles: de jongste slaapt in de nacht van de wisseldag slechter, oudste moet wennen aan de andere slaapkamer e.d.. Bij vader kwam er na 1 maand na mijn vertrek al een vriendin 24/7 inwonen; kennismaking met de kinderen ging in 1x via video, erna woonde ze erbij in. Ze wordt niet benoemd als de nieuwe vriendin/stiefmoeder; want dat blijft vaag maar ze is wel overal bij. Kinderen zeggen het raar te vinden dat vader ervoor kiest dat zij erbij in woont maar zijn blij dat hun papa vrolijker is. Bovendien gaan ze met zijn vieren samen uit, pretparken etc, ze krijgen nieuwe leuke cadeaus en spulletjes etc. En voor zover ik weet is zij aardig naar de kinderen. Dat vind ik fijn voor ze. Wel merk ik dat mijn jongste zoon elke keer wanneer hij weer bij mij thuis komt, zijn mimiek en de klank van zijn stem... echt anders is dan anders, op een manier die voor mij vreemd/bevreemdend aan voelt. Dat is dan eventjes zo en dan wordt hij weer 'de zoon zoals ik hem ken'. Wat kan dit betekenen? Oudste zoon heeft dit niet, maar deze is ook expressiever, vraagt, praat en begrijpt meer. Ik vraag en luister bij beiden en al het gevoel mag er bij mij volgens mij zijn... De jongste vertelt echter weinig. Wat betekent die bijzondere mimiek en hoe help ik hun met al die veranderingen?

Ik ben ruim 2 jaar geleden gescheiden van mijn ex-man, wij hebben een zoontje die zaterdag 4 wordt. Hij is net zoals mij neurodivers en hij is hoogbegaafd. Vanaf zijn geboorte was het contact met papa en erg moeilijk, papa weet namelijk niet zo goed hoe hij met hem om moet gaan. Nu gaat het de laatste tijd niet zo goed met zijn vader, hij heeft enorm veel mentale klachten en ons zoontje neemt al deze negativiteit weer mee hier heen. Hij wil nooit naar papa toe, en dat laat hij zijn vader duidelijk merken. Hij schreeuwt letterlijk tegen hem dat hij weg moet gaan en nooit mee mee wil. En ik probeer dit een beetje goed te praten door te zeggen dat het bij papa ook leuk en fijn is. Maar ik begin steeds meer mijn twijfels te krijgen of dit wel zo is. Zodra mijn zoontje na een week weer bij mij komt is hij enorm onzeker. Vraagt mij wel 10 keer per dag of ik nog wel van hem hou. Hij heeft steeds vaker aan dat hij het wisselen tussen papa en mama verwarrend vind, en het liefste hier blijft. ik spreek geen woord negatief over zijn vader omdat dit natuurlijk niet eerlijk is. Maar ik merk aan alles dat de kleine man hier aan onderdoor gaat en zijn hoofd vol zit. Wat is jullie advies moet ik de regeling zo laten of is het slim om te zorgen dat de regeling bijvoorbeeld veranderd naar 4 dagen in de 2 weken bij papa. Ipv om de week, hij start bijna op de basisschool en ik wil dat het goed met hem gaat. Ik maak mij enorm zorgen om zijn mentale gesteldheid.

Wij zijn inmiddels ruim een jaar gescheiden en we hebben voor onze meiden (5 en 8 jaar) een regeling waarbij ze elke week 1 nacht en om de week een weekend (9-5 nachten) bij hun vader zijn. Met name onder oudste mist mij ontzettend als ze bij hun vader is, dit wordt eigenlijk alleen maar erger. We hebben het aantal nachten al teruggeschroefd (11-3 nu) in de hoop om wat rust te creëren maar dit lijkt niet te helpen. Ze is nu 's avonds volledig overstuur bij haar vader dat ze naar mij wil. We zitten een beetje meer onze handen in het haar. Ik wil dat ze wel een relatie met haar vader heeft, maar ik wil haar ook niet onder druk zetten. We doen alles volgens het boekje, we tonen begrip, we praten positief over de andere ouder. Ze kan zelf ook moeilijk onder woorden brengen wat het nou is. Alleen heel stellig dat ze er niet heen wil. Komt dit anderen bekend voor en wat voor stappen hebben jullie genomen?

Hallo, Ik ben bijna 2 jaar gescheiden. Ik en mijn ex zijn goed uit elkaar gegaan en hebben nog goed contact. Eten nog 1x per week samen met de kids en proberen dingen nog zo goed mogelijk te doen voor de kids. Het ging heel goed met de kids maar sinds een maand heeft de jongste (8 jaar, jongen) het er moeilijk mee. “We zijn niet compleet”, bij leuke dingen mis ik papa. Ik zie papa niet vaak genoeg (9 dagen bij mij en 5 dagen bij papa) enz. Hij voelt zich anders dan anderen want hun ouders zijn niet gescheiden. Ik weet niet hoe ik moet reageren, wat ik kan zeggen. Mijn ouders zijn nooit gescheiden dus ik kan er niet over mee praten. Ik vind het zo lastig om hem te zien worstelen. Wat wilde jullie graag horen op zulke momenten? Waar hadden jullie behoefte aan?? Kijk, ik weet dat hij het liefste wil dat zijn papa en mama weer bij elkaar komen. Dat gaat niet. Ik heb een nieuwe partner (de kids zijn gek met hem). Ik wil hem zo goed mogelijk helpen met deze gevoelens maar ik weet even niet hoe. Alvast dank!

Ik heb (al een geruime tijd) een relatie met een vader van 3 kinderen. De bonus dochter van 13 verteld mij zo’n beetje alles. Ook dat ze moeite heeft om voor zich zelf op te komen als het om haar moeder gaat. Momenteel is er veel strijd over de verdeling in de week. Het is nu 30/70 in voordeel van moeder. Dochter wil heel graag 50/50. Moeder blijft zeggen dat het niet mag, kan en welke smoes nog meer. Hoe kan ik mijn bonusdochter helpen om het gesprek met moeder goed aan te gaan en te bespreken waarom ze zo graag de regeling aangepast wil. Gesprekken tussen vader en moeder lopen steeds op ellende uit omdat moeder veto blijft uitspreken. We staan allemaal met de rug tegen de muur inmiddels! Help!

Mijn dochter van 8 jaar geeft al weken bij de wissel aan niet naar papa te willen en het verdriet en de boosheid neemt steeds meer toe. Ik ben met haar in gesprek gegaan waar het vandaan komt en wat ze dan zou willen. Ze zou heel graag alleen om het weekend naar papa gaan en de reden is dat hij volgens haar doordeweeks toch geen tijd heeft. Ze is met haar broertje altijd op de VSO en BSO op zijn dagen. Hij maakte lange dagen en heeft binnen zijn werk ook geen aanpassingen gemaakt om er meer voor ze te zijn. Hij is ook nooit bij oudergesprekken, de eerste schooldag na de zomervakantie etc. En daar begint ze wat van te vinden. Ik probeer haar uit te leggen dat hij zijn best doet en ook moet werken om centjes te verdienen. Maar dan zegt ze; jij hebt toch ook je baan veranderd om bij ons te zijn. Als ik vraag hoe ze het dan voor zich ziet is het doordeweeks bij mij en om het weekend bij papa. Ze is wel bang dat papa dan heel verdrietig is omdat hij hun dan minder ziet. Als ik vraag of zij misschien ook niet verdrietig wordt als ze hem minder ziet antwoord ze nee, ik zou het alleen zielig voor papa vinden. Wat moet ik hier mee? Het contact met mijn ex is niet bijzonder goed omdat alles wat ik wil bespreken over de kids hij ziet als een aanval of vind dat ik ‘betweterig’ doe. Hoe pak ik dit aan en hoe begeleid ik mijn dochter het beste zonder de strijd met haar aan te moeten gaan, want mijn hart breekt iedere keer weer.

Hoe kan ik mijn zoon van 15 helpen Hij wil er niet of liever helemaal niet over praten We zitten zo ver dat mijn kids naar de kinder rechter moeten om waar ze willen zijn Hij wil beide niet pijn doen Gr Jorieke

Ik maak me zorgen om mijn dochter van 4 en wil voor haar de beste keuze maken... Er is veel afstand en spanning tussen mijn partner en mij, we leven meer langs elkaar heen in hetzelfde huis dan met elkaar. Hoewel we weinig echt ruzie maken, is de sfeer tussen ons dus niet goed. Enkele jaren geleden hebben we al relatietherapie gevolgd, maar dat was mogelijk niet intensief genoeg en daardoor niet (blijvend) effectief. Zelf ben ik inmiddels in behandeling bij de GGZ vanwege perfectionisme, somberheid, boosheid, spanning en zorgen (officiële diagnose: 'gegeneraliseerde angststoornis'). Ik hoop dat deze behandeling mij gaat helpen en daarmee ook mijn relatie, maar heb in dat laatste helaas steeds minder vertrouwen. Ik vermoed dat bij mijn partner sprake is van ADHD-I, maar hij reflecteert niet op zichzelf en ziet zijn eigen aandeel in onze relatieproblemen dan ook niet. Als ik geen dochter zou hebben, zou ik deze relatie zeker verbreken. Maar vanwege mijn dochter vind ik dat ik er alles aan moet doen om de relatie indien mogelijk toch nog te verbeteren. Ik weet alleen niet hoe lang ik het nog moet blijven proberen. Voor haar wil ik het beste of in elk geval de minst slechte keuze maken, ik wil haar niet schaden. Wat is (waarschijnlijk) het beste voor haar: deze relatie toch nog een kans geven of uit elkaar gaan? En hebben jullie tips voor beide scenario's?

Beste lezer, Zo’n 4,5 jaar geleden zijn mijn ex en ik uit elkaar gegaan. Wij hebben samen een prachtige dochter van nu 7 jaar. Co-ouderschap is nooit een optie geweest, omdat hij dat niet kan (financieel niet en qua woonruimte niet). Onze dochter ging om het weekend naar hem toe, maar ook dat werd op een gegeven moment minder (hij ging steeds vaker afzeggen en kwam afspraken niet na). De situatie nu is zij haar vader sporadisch ziet en wisselend spreekt (soms belt hij een paar dagen achter elkaar en dan weer 1-1,5 week niet). Wat ik heel verdrietig voor haar vind. Ik merk de laatste weken dat ze angstiger is en nog meer aan mij hangt dan normaal. Ze wil ook niet meer logeren bij mensen die vertrouwd zijn, zoals mijn zus en opa & oma). En ze komt bijna iedere nacht bij mij liggen, wat ok is, want blijkbaar heeft ze dat nu nodig. Nu zou ik in mei mogelijk naar een bruiloft van mijn petekind gaan in het buitenland (zonder dochter). Dat valt precies samen met het eerste dansoptreden van dochter. Ik heb hier met haar over gesproken en ze was heel verdrietig en teleurgesteld. Ze begint er regelmatig weer over. Haar vader gaat sowieso niet. Ik ben bang voor wat het met haar doet als ik er niet bij ben en twijfel over naar de bruiloft gaan. Het lijkt misschien ‘maar’ een optreden, maar voor haar is het wel belangrijk. Is dit een teleurstelling waar ze mee om moet leren gaan of denken jullie dat mogelijk grotere gevolgen kan hebben? Ik hoor graag wat jullie hiervan vinden.