Mijn dochter van 8 jaar geeft al weken bij de wissel aan niet naar papa te willen en het verdriet en de boosheid neemt steeds meer toe. Ik ben met haar in gesprek gegaan waar het vandaan komt en wat ze dan zou willen. Ze zou heel graag alleen om het weekend naar papa gaan en de reden is dat hij volgens haar doordeweeks toch geen tijd heeft. Ze is met haar broertje altijd op de VSO en BSO op zijn dagen. Hij maakte lange dagen en heeft binnen zijn werk ook geen aanpassingen gemaakt om er meer voor ze te zijn. Hij is ook nooit bij oudergesprekken, de eerste schooldag na de zomervakantie etc. En daar begint ze wat van te vinden. Ik probeer haar uit te leggen dat hij zijn best doet en ook moet werken om centjes te verdienen. Maar dan zegt ze; jij hebt toch ook je baan veranderd om bij ons te zijn. Als ik vraag hoe ze het dan voor zich ziet is het doordeweeks bij mij en om het weekend bij papa. Ze is wel bang dat papa dan heel verdrietig is omdat hij hun dan minder ziet. Als ik vraag of zij misschien ook niet verdrietig wordt als ze hem minder ziet antwoord ze nee, ik zou het alleen zielig voor papa vinden. Wat moet ik hier mee? Het contact met mijn ex is niet bijzonder goed omdat alles wat ik wil bespreken over de kids hij ziet als een aanval of vind dat ik ‘betweterig’ doe. Hoe pak ik dit aan en hoe begeleid ik mijn dochter het beste zonder de strijd met haar aan te moeten gaan, want mijn hart breekt iedere keer weer.

Hoe kan ik mijn zoon van 15 helpen Hij wil er niet of liever helemaal niet over praten We zitten zo ver dat mijn kids naar de kinder rechter moeten om waar ze willen zijn Hij wil beide niet pijn doen Gr Jorieke

Ik maak me zorgen om mijn dochter van 4 en wil voor haar de beste keuze maken... Er is veel afstand en spanning tussen mijn partner en mij, we leven meer langs elkaar heen in hetzelfde huis dan met elkaar. Hoewel we weinig echt ruzie maken, is de sfeer tussen ons dus niet goed. Enkele jaren geleden hebben we al relatietherapie gevolgd, maar dat was mogelijk niet intensief genoeg en daardoor niet (blijvend) effectief. Zelf ben ik inmiddels in behandeling bij de GGZ vanwege perfectionisme, somberheid, boosheid, spanning en zorgen (officiële diagnose: 'gegeneraliseerde angststoornis'). Ik hoop dat deze behandeling mij gaat helpen en daarmee ook mijn relatie, maar heb in dat laatste helaas steeds minder vertrouwen. Ik vermoed dat bij mijn partner sprake is van ADHD-I, maar hij reflecteert niet op zichzelf en ziet zijn eigen aandeel in onze relatieproblemen dan ook niet. Als ik geen dochter zou hebben, zou ik deze relatie zeker verbreken. Maar vanwege mijn dochter vind ik dat ik er alles aan moet doen om de relatie indien mogelijk toch nog te verbeteren. Ik weet alleen niet hoe lang ik het nog moet blijven proberen. Voor haar wil ik het beste of in elk geval de minst slechte keuze maken, ik wil haar niet schaden. Wat is (waarschijnlijk) het beste voor haar: deze relatie toch nog een kans geven of uit elkaar gaan? En hebben jullie tips voor beide scenario's?

Beste lezer, Zo’n 4,5 jaar geleden zijn mijn ex en ik uit elkaar gegaan. Wij hebben samen een prachtige dochter van nu 7 jaar. Co-ouderschap is nooit een optie geweest, omdat hij dat niet kan (financieel niet en qua woonruimte niet). Onze dochter ging om het weekend naar hem toe, maar ook dat werd op een gegeven moment minder (hij ging steeds vaker afzeggen en kwam afspraken niet na). De situatie nu is zij haar vader sporadisch ziet en wisselend spreekt (soms belt hij een paar dagen achter elkaar en dan weer 1-1,5 week niet). Wat ik heel verdrietig voor haar vind. Ik merk de laatste weken dat ze angstiger is en nog meer aan mij hangt dan normaal. Ze wil ook niet meer logeren bij mensen die vertrouwd zijn, zoals mijn zus en opa & oma). En ze komt bijna iedere nacht bij mij liggen, wat ok is, want blijkbaar heeft ze dat nu nodig. Nu zou ik in mei mogelijk naar een bruiloft van mijn petekind gaan in het buitenland (zonder dochter). Dat valt precies samen met het eerste dansoptreden van dochter. Ik heb hier met haar over gesproken en ze was heel verdrietig en teleurgesteld. Ze begint er regelmatig weer over. Haar vader gaat sowieso niet. Ik ben bang voor wat het met haar doet als ik er niet bij ben en twijfel over naar de bruiloft gaan. Het lijkt misschien ‘maar’ een optreden, maar voor haar is het wel belangrijk. Is dit een teleurstelling waar ze mee om moet leren gaan of denken jullie dat mogelijk grotere gevolgen kan hebben? Ik hoor graag wat jullie hiervan vinden.

Ik ben bijna 2 jaar geleden gescheiden. We hebben drie kinderen. Twee meiden van 13 en 8 en een jongen van 11. Ik heb co-ouderschap met mijn expartner dat gaat goed. De wisselmomenten zijn op de vrijdag en ik zie mijn expartner daarbija niet. Ik heb ongeveer 10 maanden alleen gewoond met de kinderen, eerst in ons ouderlijk huis, daarna in mijn eigen woning. Mijn expartner is ook verhuisd. Ongeveer 10 maanden na de scheiding heb ik een nieuwe vriend gekregen. Hij is rustig geïntroduceerd en na gelang de vraag van de kinderen kon hij vaker komen en uiteindelijk is hij de hele week bij ons wanneer de kinderen er ook zijn. Alle kinderen hebben leuk contact met mijn vriend. Ze maken lol en hebben leuke gesprekken. Nu ongeveer 8 maanden verder krijgt mijn oudste dochter moeite om naar mij toe komen, ze geeft aan dat het fijner is bij haar vader. Ik heb het vermoeden dat dit mede komt doordat mijn expartner mijn oudste dochter zijn kant en verhaal van de scheiding heeft verteld, welke niet allemaal op de waarheid berust zijn. Ook geeft ze aan het lastig te vinden om 10 km te fietsen om naar mij toe te komen en niet dicht bij haar vriendinnen te wonen. Ik hoop dat iemand mij kan adviseren wat ik het beste kan doen in deze situatie.

Mijn dochter van 16,5 loopt aan tegen de manier van communicatie en omgang van haar vader. Precies die zaken waarom ik van hem gescheiden ben. Ik vind dat zij in gesprek met haar vader ‘moet’ gaan om aan te geven hoe zij zich voelt. Zodat hij ook weet hoe zij zich voelt en hij mss iets kan veranderen. Ik weet al dat dit een heel lastig gesprek gaat worden, en wil haar zo goed mogelijk ondersteunen/ supporten. Ik kan haar niet helpen tijdens dat gesprek. Maar wel in de aanloop er naar toe? Ik dacht mss haar eerst een brief laten schrijven? Zij maakt geen aanstalten om hier stappen in te nemen maar klaagt wel bij mij over haar vader. En ze kan niet zomaar 100% van de tijd bij mij wonen, zonder dat vader weet van haar gevoelens. Hebben jullie tips waar ik mee verder kan?

'Hoi, Ik ben vader van 2 kinderen van 7 en 9 jaar oud. Wij zijn anderhalf jaar geleden gescheiden en sindsdien heb ik weinig contact met de moeder van de kinderen. Onze kinderen leven 50% van de tijd bij mij en de andere helft bij haar. Zij heeft een ander leven dan ik en wij praten niet met elkaar. We overleggen bijna niks en hebben al moeite om met elkaar in 1 ruimte te zijn. Zij als ik praten niet slecht over elkaar waar de kinderen bij zijn. Ik stimuleer hun om te blijven vertellen wat ze willen vertellen over wat ze mee maken bij mama. Als ze iets vertellen ben ik blij dit te horen en geef ze complimenten en probeer blij met ze mee te voelen. De kinderen vertellen niks over wat ze mee maken bij mama. Ze vertellen ook niks over haar nieuwe partner. (ik vraag er ook niet meer om) Als wij samen zijn, is er voelbare spanning. Ik denk dat ze ons niet willen belasten en dat ze niet in een loyaliteitsconflict terecht willen komen. Is het op lange termijn voor onze kinderen belangrijk dat wij wel door een deur moeten kunnen? Of is het ergens oké als dit niet lukt en wij daar naar hun toe eerlijk zijn, maar dat dit niet af doet aan onze liefde voor hun? Moeten wij als ouders willen om samen naast elkaar te zitten bij een voorstelling? Is het voor de kinderen belangrijker dat wij met al die spanning toch samen proberen een verjaardag samen te vieren of is het beter om te erkennen dat dit niet gaat en daardoor dit niet doen? Moeten wij als ouders blijven proberen samen te werken?

De vader van mijn kinderen appt hun meerdere keren per week dat hij ze mist als ze bij mij zijn. Zelfs als ze net bij hem weg zijn en slechts een uur bij mij zijn appt hij al dat hij ze mist. Ook als we op vakantie zijn bericht of belt hij elke dag dat hij ze mist. Ik krijg het gevoel dat dit een flinke last is op hun schouders, en dat ze het gevoel hebben hem te móeten missen.

Als ik mijn kinderen (9 en 4) vraag naar of ze het moeilijk vinden dat papa en mama gaan scheiden, krijg ik daar meestal alleen een “nee” op terug. Welke vragen helpen om het goede gesprek te hebben? Hoe weet ik of ze ergens tegenaan lopen? Hoe voorkom ik dat ze gewenste antwoorden geven?

Ik heb twee dochters (11 en 14) en ik leef sinds een half jaar gescheiden. Mijn dochters willen mijn nieuwe vriendin en haar kind nooit zien en ik mag niet samenwonen totdat zij het huis uit zijn. Doe ik dat wel, dan willen zij mij nooit meer zien. Het samenwonen zou ik graag volgend jaar gaan doen en het liefst een samengesteld gezin worden. Ik wil de gevoelens van mijn kinderen serieus nemen, maar ik wil mij ook niet beperken in mijn eigen geluk. Hoe ga ik hier mee om?