Ik ben een moeder van 2 dochters van 9 en 11 jaar. Sinds april van dit jaar ben ik gescheiden. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 4 jaar oud was en ik heb hier later erg veel last van gehad. Het was in die tijd heel anders dan nu en ik zag mijn vader veel minder vaak dan mijn dochters hun vader nu zien. Zij wonen de helft bij bij en de andere helft bij hun vader en we wonen dicht bij elkaar. Ik ben op zoek naar tips hoe ik mijn dochters het beste kan helpen en ondersteunen, zodat ze goed door deze periode heen komen en er later niet teveel last van krijgen.

Hallo, ik ben moeder van 2 schatten (5 en 3 jaar). Sinds een half jaar zijn hun vader en ik uit elkaar. We zijn 2 weken nadat we hun hebben vertelt dat we gaan scheiden al de co-ouderschapsregeling gestart en hebben elkaar 5 maanden afgewisseld in het 'ouderlijk huis' van de kinderen. Sinds 1 maand wonen de kinderen in 2 huizen. Veel hebben ze zelf mee mogen bepalen em voor mijn gevoel gaan ee nu een rustigere tijd tegemoet om alles echt wat te laten 'wennen'. De vader van de kinderen heeft nu bedacht om over 2 weken een week met vakantie naar het buitenland te gaan, samen met de kinderen en zijn nieuwe vriendin. De kinderen hebben haar 1 keer ontmoet 2 weken geleden. En ik verwacht komend weekend nog eens. Ze heeft zelf ook 2 kinderen naar die gaan niet mee. Nu heb ik geen moeite met de nieuwe vriendin, wel dat onze kinderen daar in zeer korte tijd na de eerste ontmoeting al zo mee geconfronteerd worden. Lijkt me fijner om deze vakantie echt alleen tijd met papa of met mama door te brengen. Mijn voorstel zou zijn een vakantie in nederland waar ze dan een bezoek kan brengen en eventueel een nacht blijft slapen. Ik heb hier niet veel over te zeggen maar wilde jullie mening/ervaring voor zo'n situatie graag horen. Alvast bedankt.

Hoi allemaal. Ik ben een moeder v een meisje v bijna 5 jaar. 2 jaar geleden zijn haar papa en ik gescheiden. Mijn dochtertje wil eigenlijk niet naar haar papa. Dit is vh begin af aan al.zo. tot nu toe heb ik het toch altijd gestimuleerd. Omdat ik denk dat het belangrijk is dat ze contact blijft houden met haar vader. Ze gaat om het weekend en de helft vd vakanties. Nu is het sinds een paar maanden zo dat ze slecht slaapt, buikpijn en hoofdpijn heeft als ze naar papa moet. Dit begint al dagen v tevoren. Ook huilt ze dan veel en gaat ze echt hysterisch mee. Met vader valt niet te praten. Hij zegt afspraak is afspraak. Ze mag mij ook niet bellen als ze bij haar vader is. Ikmaak me zorgen. Ook de juf op schoolmaakt zich zorgen. Wat is jullie advies? Toch naar vader laten gaan of omdat vader niet wil praten via de rechter de omgang proberen aan te passen? Groetjes een bezorgde moeder.

Ik ben een moeder van twee kinderen, 8 en 5 jaar. Mijn ex partner en ik doen co-ouderschap. De zomervakantie breekt aan, voor iedereen een leuke tijd. Echter hik ik als moeder zijnde ook altijd tegen deze periode aan, omdat ik mijn kinderen voor een langere tijd niet zie. Ik hoor vaak om mij heen dat het makkelijk is om de zomervakantie op te splitsen 3 weken bij vader en 3 weken bij moeder. Is dit voor kinderen het fijnste en rustiger of wissel zij toch liever vaker in deze vakantie? Ik hoor graag jullie ervaring hierin.

Ik ben al ruim.8 jaar gescheiden, maar ondanks dat blijft mijn ex moeilijk doen. Waar twee vechten hebben 2 schuld dat is waar maar ik ben al een tijdje klaar met al die onzin en wil gewoon dat mijn dochter niet de dupe blijft van alles. Nu is ze voor 4 weken naar haar vader i.v.m de vakantie die woont hier dichtbij maar ze mag geen contact met ons zoeken niet appen of bellen en dat vind ze moeilijk en.ik als moeder ook. Als ze aangeeft mij te missen krijgt ze straf ze is bijna 13 maar durft er dan niet meer wat van te zeggen omdat die straf niet leuk.is. ook wil ze wel graag dat het co ouderschap blijft. Iemand een idee hoe zij of ik ervoor kan zorgen dat er wel contact kan komen. Met mij.praat mijn ex niet negeert me ook. Voelt zo vervelend dit

Hallo, Ik ben moeder van 2 kinderen meisje van 11 en jongen van 7. Ruim 3 jaar terug weggegaan bij hun vader. De verhouding tussen hun vader en mij is erg naar. Zelf heb ik veel therapie gehad netals de kinderen. De vader heeft ernstig narcistische trekken. En heeft naar eigen zeggen geen hulp nodig. Inmiddels wonen we samen met mijn vriend en om het weekend zijn kinderen. We zijn een echt gezin en iedereen is dol op elkaar. Mijn meisje miet volgend jaar naar de middelbare en weet niet naar welke school. Vader en ik komen er niet uit. We wonen 80 km uit elkaar. Mijn dochter durft niet te zeggen dat ze bij ons wil wonen. Hoe kan ik haar helpen? Moet ze een brief aan de rechter stellen of hebben jullie een beter idee? Tips zijn welkom!

Mijn man zijn dochter (13)wil plotseling niet meer haar vader zien en of spreken. Dit speelt nu al meer dan een half jaar. Maatschappelijk werk heeft helaas niet tot resultaat in herstel geholpen maar juist in verwijdering. De dochter is qua communicatie heel hard richting vader. Mijn vraag aan jullie wie zelf in de schoenen van de dochter heeft gestaan is. Wat had je graag gezien dat je ouder die je verstoot gedaan zou hebben. Wel of niet contant zoeken en hoe? Het gaat ons erom hoe vader haar de rust kan geven, maar ook kan laten zien dat hij er voor haar is en van haar houdt. Respecteren van haar keuze maar dat ze niet juist later zegt maar je deed ook helmaal geen moeite voor mij. Ik hoop dat jullie tips hebben.

Beste lezers Ik ben een moeder van 2 dochters van 7 en 9. Hun vader en ik zijn nu 5 jaar gescheiden maar we hebben goed contact. Ze zijn 1 doordeweekse avond en om het weekend bij hem. Hij woont nu inmiddels weer 2 jaar samen met zijn vriendin waarmee ik het ook goed kan vinden. Vooral de laatste tijd willen mijn dochters niet meer naar hun vader. Dit is de afgelopen weken steeds erger geworden. Er wordt de hele week gevraagd wanneer ze weer naar papa moeten en 2 dagen van te voren begint vooral mijn jongste dochter veel te huilen dat ze niet wil gaan. Ik heb met ze gepraat en nu blijkt dat er veel ruzie is tussen vader en zijn vriendin. Dit wordt ook beaamt door vader. Ik heb gevraagd wat voor mijn meiden fijn zou zijn wanneer er ruzie is. Het liefste willen ze dan uit de situatie en terug naar mij. Echter hun vader stemt hiermee niet in. Nu gaan ze samen op de gang staan terwijl zij binnen hun ruzie uitvechten. Ik heb aan hem verteld wat de wens is van mijn dochters en ook samen naar oplossingen gezocht wanneer er irritaties ontstaan. Hij wil het hier met zijn vriendin over hebben maar vooralsnog wil zij vooral niet mijn "bemoeienis". Ik heb hen ook gezegd dat het me niet gaat om de ruzies maar wel om het welzijn van de kinderen vooral ook omdat ik graag wil dat ze met plezier naar hem toe blijven gaan en het contact met vader (en vriendin) behouden blijft. Wat zou jullie advies zijn voor mij.? Alvast bedankt Liefs

Hoi, enkele jaren geleden ben ik gescheiden van de moeder van 2 meiden (nu 12 en 9). Moeder heeft een psychische ziekte waar vooral de oudste veel last van heeft. De dynamiek (afstoten/aantrekken) blijft onbewust in stand omdat wij co-ouderschap hebben. De pedagoog die ons begeleidt heeft mij geadviseerd niet meer als tegenstander te fungeren, wat betekent dat ik de verstandigste moet zijn door me terug te trekken uit het leven van de meiden, zodat ze hopelijk meer rust zullen ervaren doordat er niet om alles een gevecht ontstaat. De cirkel waar we continue in draaien moet doorbroken worden. Hoe vertel ik dit aan ze? Hoe geef ik ze die laatste weken (vakantie) dat ze bij mij zijn nog extra het gevoel dat ze altijd welkom zijn? Het voelt als Salomons oordeel. De kids begrijpen dat moeder wiebelt maar ik wil ze niet het idee geven dat ik ze niet meer zou willen. Ze zijn zo enorm gewenst, maar de situatie laat dit niet meer toe. Alvast bedankt voor jullie tips...

Een hele moeilijke vraag waar ik al jaren mee worstel. Ik heb een zoon van 20 en ben nu zeven jaar gescheiden. De vader van mijn zoon (heeft ook nog drie oudere kinderen die al jaren alle contact met hem verbroken hebben en dus ook met onze zoon) lijdt aan een kwaadaardige narcistische persoonlijkheidsstoornis. .Dit zorgt voor veel problemen. Hij probeert onze band te breken door leugens over mij te vertellen . Vertel ik mijn zoon wat er werkelijk aan de hand is? Mag ik spreken over een gedragsstoornis? Er is ook sprake van emotioneel misbruik.. Graag hoor ik jullie advies.