Wanneer eerlijk

Beste Ivan, Bedankt voor uw bericht op het forum! Als ik naar mezelf kijk kan ik wat de eerste situatie betreft zeggen dat kinderen het vaak toch wel voelen/in de gaten hebben wanneer er iets speelt maar ouders dit voor ons proberen te 'verbergen'. Ondanks dat dit vaak uit goede bedoeling is, vond ik het zelf in zo'n situatie toch fijner om (tot op zekere hoogte) op de hoogte te zijn van wat er gaande was. Dit bijvoorbeeld omdat ik soms merkte dat er iets speelde, maar dan kon ik niet plaatsen wat er aan de hand was en vroeg ik me weleens af of ik iets fout gedaan had. Wat het voorbeeld betreft zou ik het dan denk ik voldoende vinden om te weten dat mijn vader mijn moeder even niet zo lief vindt omdat er iets gebeurd is, dan weet ik dat er iets speelt maar hoef ik niet alle ins en outs te weten. Dat is dan weer tussen mijn ouders. Eerlijkheid duurt het langst zeggen we altijd, maar ik kan me voorstellen dat dat bij het voorbeeld van de tweede situatie wat complexer ligt. Zelf was ik nog erg jong toen mijn ouders gingen scheiden, namelijk 4 jaar oud en daardoor was ik denk ik nog wat 'flexibeler'. Ik heb er niet zo heel lang moeite mee gehad en had er dan ook helemaal niet echt moeite mee toen mijn ouders een nieuwe vriend/vriendin kregen. Dit ligt naar mijn idee anders wanneer de kinderen nog erg moeten wennen aan het idee dat papa en mama niet meer samen zijn. Sowieso denk ik dat zoiets per kind kan verschillen. Ik denk dat het bij de tweede situatie dan ook vooral erg belangrijk is om de kinderen de tijd te geven om te wennen aan de scheiding en daarna aan het feit dat papa/mama een nieuwe vriendin/vriend heeft. Ik hoop dat u hier iets aan hebt, succes! Groetjes, Mila

Beste Ivan, Wat een lastige vragen zijn dat toch, zelfs voor ons als kinderen. Want om eerlijk te zijn weet ik nog steeds niet in hoe verre ik alles nou wil weten. Voor mij was het iets anders dan voor Mila, want ik was 20 toen mijn ouders uit elkaar gingen. Ik denk dat het antwoord op deze vragen inderdaad ook per kind verschilt, maar ook heel erg verschilt per leeftijd. Uit je voorbeeldzin in situatie 1 maak ik op dat je kinderen wat jonger zijn. Ik denk dat de voorbeeldzin die je hier neer hebt gezet op zich een goede is, maar wees vooral voorzichtig dat jullie niet kwaadspreken over elkaar! Want dat is het ergste voor een kind. Probeer dus neutraal te blijven. Als ze vragen waarom jullie elkaar niet lief vinden, kun je misschien benadrukken dat het niet hun schuld is en zij er niks mee te maken hebben. Teveel uitleggen lijkt me inderdaad ook weer niet goed, maar het kan niet vaak genoeg gezegd worden dat zij er niks aan kunnen doen. Ik ben het met Mila eens dat het belangrijk is dat kinderen eerst wennen aan één verandering en dan pas aan een volgende. Maar na verloop van tijd is het wel fijn voor ze om te weten en denk ik ook voor jou, zodat ze zich niet hoeven af te vragen wie dat is als ze haar ooit zien. Ik vond het zelf overigens heel fijn dat mijn vader ons heel veel ruimte gaf in het ontmoeten van zijn nieuwe vriendin. We mochten zelf bepalen wanneer we er klaar voor waren. Het zijn moeilijke vraagstukken waar ik zelf ook al veel over na heb gedacht sinds de scheiding. Ik vind het feit dat jullie er zo bewust over na denken al heel goed om te horen. Meestal kun je het zelf in zo'n gesprek ook wel een beetje aanvoelen misschien aan hoe de kinderen reageren, maar het blijft lastig en voor iedereen verschillend... Succes ermee! Liefs, Julia