Ik ben bonus moeder van 2 lieve kinderen van 7 en 10. Samen met mijn partner en mijn dochter was het aldoor gezellig en leuk bij ons thuis met de kinderen. Ze zochten me op en er was een leuk contact. Het kwam dus ook als een verassing toen hun moeder besloot dat ze vanaf kerst niet meer bij ons zouden komen. Ze gaf aan dat de kinderen mij niet mochten. Ze zijn sindsdien niet meer bij ons geweest. Er komen 2 rechtzettingen een van moeder en een van vader. Vader vraagt de rechter moeder de omgangsregeling te verplichten en moeder vraagt om de omgangsregeling te stoppen. De verwachting is dat wij ‘winnen’ omdat er niks is gebeurd verder. Maar straks als de kinderen toch weer komen. Hoe moeten we dit nu aanpakken? We twijfelen heel erg of dit van moeder of van de kinderen af komt. Hoe dan ook we willen met de kinderen kijken wat zei nu nodig hebben en niet blijven hangen in waar het weg komt. Dat eerste weekend zal wel spannend voor ze zijn, hoe kunnen wij ons danhet beste opstellen? Zodat ze zich weer veilig voelen bij ons en moeder

We zitten midden in een scheiding, 3 kinderen van 5, 9, 12. Het ouderlijk huis waar nu mama en de kinderen wonen, zal worden verkocht. In dat huis staan ook alle meubelen die vanuit juridisch oogpunt aan mij toebehoren. Ik kan dus probleemloos alle meubelen ophalen en naar mijn nieuwe woning brengen. Maar zou ik dat doen? Tot op vandaag verloopt de scheiding nog redelijk goed. De kinderen halen nog goede punten op school, worden nog uitgenodigd op verjaardagsfeestjes bij vriendjes, en gaan nog steeds opgewekt door het leven. De enige wijziging voor hen is dat de papa niet langer in het huis woont. Zij hebben nog steeds hun slaapkamer, hun bureau, hun speelgoed, ... Ik woon nu tijdelijk bij mijn moeder. Lekker comfortabel eerlijk gezegd. Maar op een dag moet ik ook een eigen woning hebben. Zal ik dan al mijn meubelen ophalen? Hoe zal dat overkomen bij de kinderen. De zetel en tafel tot daar aan toe, maar ook de kinderkamer? De kinderen zijn ook 5 dagen bij mij, 9 bij de mama. Hoe pak ik dat goed aan?

Mijn ex-man en ik zijn onlangs gescheiden maar wonen nog onder 1 dak met onze kinderen van 4 en 7 jaar. Binnenkort verhuis ik naar een woning vlakbij de huidige woning. We hebben gekozen voor co-ouderschap. De kinderen zijn dan een halve week bij de een en dan bij de ander. Hoe kunnen we de kids het beste laten wennen aan de omgangsregeling? En wat als ze de ene ouder missen als ze bij de ander zijn?

Op dit moment zitten wij midden in de scheiding. We wonen nog bij elkaar in 1 huis en dat gaat redelijk goed. Alleen nu verschillen de papa en ik van mening om nu al dingen te veranderen zodat de kinderen alvast zouden kunnen wennen aan de nieuwe situatie van 2 huizen. Is het voor de kinderen (6 en 2) wenselijk dat ze nu al moeten wennen? In de praktijk betekent dit dat papa een aantal avonden niet thuis komt voor het eten/naar bed brengen. Ik heb hier moeite mee omdat papa 6 dagen werkt en daardoor de kinderen überhaupt alleen maar ziet tijdens het ontbijt en het avondeten. Ik ben er wel van overtuigd dat wij als ouders juist nu ook goed voor ons zelf moeten zorgen om het geen vechtscheiding te laten worden (dat is nu ook niet aan de orde). Dus ook tijd voor ons zelf nodig. Alleen vind ik het erg lastig om in te schatten wat op dit punt goed is voor de kinderen omdat ze, gezien hun leeftijden, hier nog niet veel zelf over kunnen vertellen (wel de oudste, maar niet de jongste). Band met beide ouders is goed.

Ik ben 10 jaar gescheiden en samen hebben wij 2 kinderen. Jongen van 13, meisje van 11. Mijn kinderen zijn om en om 10 dagen bij mij en dan 4 dagen bij hun papa, daarna weer 10 dagen bij mij enz. Ik woon in een dorp verder en de papa woont bij zijn moeder( oma van de Kinder) De papa van mijn kinderen heeft in 2012 tot 2014 een gefaalde rechtszaak aangespannen. Dit was erg vervelend en moeilijk om niet emotioneel /boos te zijn om de kinderen te besparen. Nu wil de papa weer beginnen met een rechtszaak. Op dit moment draag ik alle verantwoordelijkheid van kinderen, omdat de papa dit niet meer wil geven. Hoe kan ik dit tegenover de kinderen het beste aanpakken . Vertellen wat er aan de hand is?

Al ruim 3 jaar zijn mijn ex en ik gescheiden. We hebben nog steeds heel goed contact met elkaar (zelfde vriendenkring) en kunnen nu beter met elkaar overweg dan toen we getrouwd waren. Samen hebben we een dochter van 10 jaar. Nu willen mijn nieuwe vriend en ik gaan samenwonen in de meivakantie. Het zal in een plaatsje 15 minuten vanaf haar huidige woonplaats zijn maar hierdoor moet ze wel naar een nieuwe school. Hoe pak ik dit aan? Hebben jullie tips die ik kan gebruiken om de overstap voor mijn dochter zo goed en makkelijk mogelijk te maken? Ik vraag altijd advies aan volwassenen maar ik vind advies van kinderen ook wel fijn. Daar kan ik misschien zelfs nog wel meer mee.

Ik ben enkele jaren geleden gescheiden en mijn 2 kinderen wonen bij mij. Mijn kinderen worden uitgehoord door hun vader en door hun tante (over o.a. mijn nieuwe relatie). Dít uithoren is ruim 1,5 jaar geleden begonnen. Het ging eventjes goed. Sinds 3 maanden ongeveer wordt hij wéér bestookt met vragen. Hij zegt "ze stellen allemaal stomme vragen over ..." aanleiding is mogelijk het samenwonen van mijn partner en mij en de kinderen. Mijn zoon geeft mij heel duidelijk aan dat hij dit níet leuk vindt en dat het moet stoppen. Ik ben daarom in persoonlijk gesprek gegaan met zijn tante. Maar zij ontkent van alle kanten wat mijn zoon mij vertelt. Ik wil mijn zoon helpen, maar ik weet niet hoe. Voor mij zou het heel fijn zijn om te weten waarom een kind van gescheiden ouders niet over de huiselijke situatie wil praten. Wat het voor mijn kind zo vervelend kan maken, en... ik hoop dat jullie mij kunnen aangeven wat jullie mij als moeder adviseren hoe er mee om te gaan en hem kan helpen.

Vrienden maken in nieuwe stad. Mijn ex en ik zijn nu sinds een paar jaar uit elkaar en na de scheiding ben ik verhuist naar Breda. Dit is zo'n 100km van waar zij met hun moeder zijn blijven wonen. Op zich hoor ik de kinderen nooit echt klagen over de rij-afstand; ze zijn deze gewend. Maar nu ze wat ouder worden merken we dat ze het vervelend vinden dat ze hier in Breda weinig vrienden hebben. Als ik ze vraag waarom ze steeds maar op de tablet willen of op de bank hangen geven ze aan (vooral de jongste) dat dat is omdat ze hier geen vrienden hebben en dat hij dat jammer vindt. Ze voetballen soms wel met kinderen in de buurt, maar het komt verder niet echt van de grond (ook omdat de buurtkinderen wel fulltime in Breda zijn en mijn kinderen niet.) Ik gun het ze zo dat ze ook hier vriendjes krijgen. Is er niet een manier om er achter te komen waar nog meer kinderen van gescheiden ouders wonen, die ook om het weekend in Breda zijn. Of is dat uberhaupt een stom idee? Alvast bedankt voor de tips!

Ik lees al die verhalen van kinderen die verdrietig zijn, bang,zich onveilig voelen of niet eerlijk hun mening durven te uiten aan één van de ouders. Ik vind het niet normaal dat een kind tussen twee vuren zit en zelf niks te zeggen heeft in deze moeilijke situatie. Wordt het niet eens tijd dat er door hulpverleners en rechters meer naar de wensen van de kinderen luisteren. En niet op een leeftijd van 12 jaar. Er zijn kinderen die al veel eerder voelen of ze afgewezen worden door één van de ouders of zich niet veilig voelen. Of de liefde niet krijgen. Kunnen we niet eens bekijken wat er Anno 2018 hoogtijd veranderd moet worden. Ik zie op scholen de ongelukkige kinderen, daar gelaten natuurlijk waar de scheiding goed is verlopen. Hoelang duurt het nog dat er daadwerkelijk naar de kinderen aktief geluisterd wordt. villa pinedo is geweldig voor de kinderen nu de overheid nog

Hoi, Je bent 6, je ouders wonen niet meer bij elkaar. Je ziet je ouders in co-ouderschap. Je ouders communiceren zo goed mogelijk. Echter, je mist je moeder wanneer je bij je vader bent of andersom. Dit is niet meer zo af en toe maar veel vaker het geval. Wat helpt jou dan om met dit nare gevoel om te gaan? Samen met mijn dochtertje hebben we een ingang bedacht die haar minder verdrietig kan maken en dat zijn 3 pratende olifanten die avonturen meemaken die lijken op de situaties die zij en ik ook hebben. Door het luisteren durft ze vragen te stellen, die haar bezig houden. Wat helpt jou om met het nare gevoel om te gaan dat je je moeder of vader mist? Groetjes en succes! Richard