Ongeveer 4 jaar geleden ben ik gescheiden en een co-ouderschap. Nu heeft de vader al een tijdje een vriendin en dat gaat met de kinderen helemaal niet en de sfeer wordt er niet beter op bij hun. Gelukkig vertellen ze veel tegen mij, maar nu weet ik niet zo goed wat te doen. De middelste dochter ( 14 jaar) heeft een contract gemaakt dat ze een jaar de vriendin niet willen zien, dit hebben ze alle drie ondertekend. Ze heeft tegen haar gezegd dat ze een gruwelijke hekel aan haar heeft, hier schrok ik best van en vader is nu boos op haar en vraagt waarom ze zon kinderachtig briefje heeft geschreven. Kunnen jullie misschien tips geven wat we het beste kunnen doen? Alvast bedankt voor het lezen en de eventuele reacties.

Hoe doe ik het goed voor mijn kinderen?? Ik ben 3 jaar gescheiden. Het was een hel van een scheiding. Alles was leugen bedrog wat hij heeft gedaan. Ook financieel. Ik wist van niks. Vreselijk. Nadat we gingen scheidennis hij vertrokken naar 75 km hier vandaan. Om de week zijn de kinderen op papier bij hem maar dit gebeurt nooit. Hij komt of niet of houdt hele aal geen rekening met ze. De jongste is 11 jaar en wil nog wel eens mee en mist haar vader. Echt heel zielig. De oudste twee hebben al zo hun eigen legen dat ze niet gaan. Ze willen hun eigen sport en dingen blijven doen; leren chillen met vriendinnen etc. Nu is het zo dat mijn ex elke keer zijn eigen plan trekt en ze ( lees de jongste) ook in een keer dit weekend wil komen halen en als hij dan eenntijdje niet is geweest vind ik het fijn voor mijn dochtertje dat ze hem ziet. Zij wordt daar blij van. Maar ik wil weten waar ik aan toe ben en haat het dat hij maar doet wat hij wilt. Moeilijk. Moet ik me vasthouden aan de afspraak of haar naar hem laten gaan. Pfffff

Mijn man en ik gaan scheiden. Na 23 jaar is ‘de koek op’. We staan er beide 100% achter. We maken elkaar niet meer gelukkig. We zijn nu bezig met de verbouwing van ons huis. Ik ga daar met de kinderen wonen en mijn ex woont dan een straat achter ons, in ons oude huis. Mijn vraag is wanneer moeten we het de kinderen vertellen. Voor de verhuizing of daarna? Als we het voor de verhuizing vertellen zit onze dochter net in de Cito weken. Ze gaat in augustus naar de middelbare. Onze zoon is 9, erg gevoelig mannetje. Mijn man/ex en ik hebben al 20 jaar een goedlopend restaurant. We blijven het restaurant samen runnen omdat we perfecte zakenpartners zijn.

8 jaar geleden ben ik gescheiden van de vader van mijn 2 oudste zonen, nu 9 en 12. Ik ben hertrouwd en de jongens hebben een broertje van 4 en een lieve stiefvader. Mijn zoon van 12 wil niet meer naar zijn vader sinds een paar maanden. De afspraak is om het weekend 2 nachtjes. Hij vindt het huis waar zijn vader woont niet fijn en maakt veel ruzie met zijn broertje. Vanochtend vertelde hij dat hij het moeilijk vindt dat hij ziet dat zijn broertje meer band heeft met zijn vader dan hij en dat hij daardoor ruzie maakt. Wij hebben in overleg het nu zo aangepast dat hij een nachtje alleen gaat het andere weekend om zo meer tijd alleen met zijn vader door te brengen, maar het lijkt niet genoeg. Hij praat veel met mij en ik vind het soms lastig omdat ik niet weet hoe ik het kan uitleggen. Zijn vader is wie hij is en heeft het huis wat hij heeft en vindt het moeilijk een betere woning te vinden. Ik zou zo graag mijn zoon helpen, moet ik hem niet meer laten gaan? Of hem helpen het te bespreken met zijn vader, want dat wil hij echt niet zelf? We hebben prima contact, zijn vader en ik, al voel ik me niet de persoon hun relatie te bespreken. Ik heb mijn zoon gevraagd of hij er met iemand over wil praten, maar hij wil alleen met mij. Ik zou het zo fijn voor hem vinden als hij op deze site met iemand zou kunnen uitwisselen, toch kan ik het niet forceren, dat weet ik. Heeft iemand tips? Een tijdje niet gaan? Dat vindt zijn vader heel moeilijk ook.

Lieve mensen, 4 jaar geleden is de vader van mijn kinderen zeer plotseling vertrokken naar, bleek toen, zijn nieuwe liefde. Is ruim 55 km verderop samen gaan wonen met inmiddels zijn nieuwe vrouw. In het begin was er nog een omgangsregeling voor mijn jongste dochter toen 13 jaar. De oudste 2 kids mochten het zelf regelen. Nu is mijn dochter 17 jaar en ziet haar vader nauwelijks. Haar vader vraagt niet of ze komt en zij heeft haar leven in de omgeving waar wij wonen. Ze gaat 1x per jaar met hem op vakantie, gaat er heen voor haar verjaardag, kerst en hooguit nog 2 of 3 andere momenten. Als ze er dan een keer is dan blijkt dat hij altijd andere dingen te doen heeft waardoor ze alleen is. Ik snap haar wel dat de zin om er heen te gaan minder is. Maar ik vind het een zorgelijke situatie. Praten met mijn ex-man heeft geen zin. Dat is al meerdere malen gebeurd maar hij voelt zich aangevallen door mij. Hij vindt dat ze zelf mag bepalen wat ze wil. Daar ben ik t mee eens maar aandacht voor je dochter, vragen of ze komt, dingen met jaar ondernemen lijkt me niet meer dan normaal. Ik zou graag horen van jullie hoe ik me op moet stellen. Wat moet ik doen om het et contact te verbeteren zonder steeds uitgemaakt te worden voor een bemoeizuchtig persoon. Ze is momenteel bezig zich voor te bereiden op een juiste studiekeuze voor komend schooljaar. Ook daar us geen belangstelling voor van vader uit. Hij is nog naar geen enkele open dag of informatieavond mee geweest. Als ik met mijn dochter over bovenstaande wil praten wordt ze boos op mij en neemt ze het op voor haar vader. Ik probeer hem niet aan te vallen maar uit wel mijn zorgen. Hebben jullie tips voor mij hoe hier mee om te gaan en wat ik wel en niet moet doen? Alvast hartelijk dank, Margreet

De vader van mijn kinderen en ik zijn al 8 jaar uit elkaar. Hij heeft sinds een jaar of 4 een nieuwe vriendin. Sinds een jaar of 2 botert het tussen mijn kinderen en haar steeds slechter. Zij lijkt dominant aanwezig en bepaalt de regels terwijl de vader van mijn kinderen het maar zo laat. Hij gaat erin mee als zij er is, en als zij er niet is, is hij veel relaxter volgens de kinderen. Zij hebben steeds meer moeite met haar aanwezigheid. Gesprekken (tussen hem en mij, tussen de kinderen en hem en haar en tussen hem, mij en de kinderen) hebben tot nu toe weinig tot geen structurele verbetering opgeleverd. Mijn insteek is het behoud van de relatie tussen vader en kinderen. Hij wil zijn kinderen niet kwijt, maar is (volgens de kinderen) bang om zijn vriendin kwijt te raken als hij haar niet tevreden houdt. Graag jullie advies. Wat had jullie geholpen in zo'n zelfde soort situatie? Wat kan ik als moeder doen?

Mijn zoon (10) heeft zich aangemeld voor een buddy. Omdat hij bang was dat papa het onzin vindt, vroeg hij mij een bericht (wij communiceren helaas alleen via e-mail) naar papa te versturen. Ik heb dit gedaan. Papa geeft aan dat hij dit niet laat gebeuren en dat ik hem bij villa pinedo moet afmelden. Maar mijn zoon heeft het zelf geregeld, en er is toch geen toestemming van ouders nodig? Ik gun het mijn zoon zo, omdat hij er zelf om vraagt en dus de behoefte heeft. Wat is jullie ervaring met een Buddy of als Buddy? Misschien kunnen we zo vader overtuigen van de meerwaarde ervan.

Mijn dochter van 7 gaat eens per twee weken naar haar vader. Wij zijn uit elkaar gegaan toen zij nog een baby was en weet niet beter dan dat papa en mama apart wonen en beide een partner hebben. Jarenlang heb ik haar huilend en gillend afgezet bij haar vader, dit was immers wat de rechter van mij vroeg. Momenteel gaat ze redelijk goed naar haar vader en heb ik ook geen signalen dat ze het er niet leuk heeft. Echter wil vader nu de omgang voor een jaar lang vastleggen, dit gaat met name om vakanties en feestdagen want voor de rest hebben we al een prima regeling. Ze gaat nu dus eens per twee weken 2 nachten in de vakantie wil vader graag dat zij vier hele dagen en de daarbij horende drie nachten bij hem is. Ik vind dit wat veel gevraagd, met name omdat zij een hechtingsstoornis heeft en zodra zij terug komt van vader de overgang erg moeilijk is voor haar. Boos , gefrustreerd verdrietig etc. ( Ze krijgt overigens therapie voor de hechtingsstoornis) ik zie het graag zo, wil zij drie nachten blijven op het moment dat zij daar is? Prima. Met alle liefde mag ze bij hem zijn als zij dit zelf aangeeft. Vader vind echter dat zij niks te vertellen heeft en wij dit bepalen, en ja deels ben ik met hem eens dat kinderen niet alles kunnen bepalen maar gezien haar bewezen problemen en haar eigen mening neig ik er ook naar om haar daarin wel een soort van mee te laten beslissen. Is er iemand met ervaring hierin, wat is wijsheid. Negeer je de mening van het kind want de ouders beslissen of zoek je een midden weg ?

Hallo. Ik ben een moeder van 2 schatten van meiden, nu 5 jaar gescheiden en een omgangsregeling van een week bij mij een week bij hun vader. De communicatie met mijn ex, hun vader loopt uiterst stroef en bestaat eigenlijk alleen uit een overdrachtelijk elke maandag morgen. Hun vader woont sinds 3 jaar samen met zijn nieuwe vriendin die zelf ook twee meiden heeft. Onze jongste(10,11 jaar) zitten bij elkaar in de klas. Mijn jongste dochter wil heel graag op scouting dit is op zaterdag ochtend. Ik heb dit met haar vader gedeeld en gezegd dat ze een keertje ging kijken of ze het echt wel leuk vindt. JA!!! Ze vindt het echt leuk. Maar van pappa moet ze kiezen of blijven dansen (dinsdag middag) of naar de scouting. Aangezien ze al 6 jaar danst en nu in de selectie zit was haar keuze snel gemaakt. Dan maar naar scouting om de week als ze bij mij is. Scouting vindt het geen probleem en aangezien ik alle sportkosten moet betalen ligt daar ook geen probleem. So far so good. Nu heeft de nieuwe vriendin van pappa verzonnen dat scouting wel heel erg leuk is. Haar dochter gaat dus ook op scouting naast haar judo uurtje. En jawel gewoon elke week. Ik als moeder word hier heel boos en verdrietig van. Natuurlijk heeft mijn dochter aangegeven dat ze het naar vindt en het niet begrijpt. Dan krijgt ze als antwoord: Ik ben verantwoordelijk voor jou en nieuwe vriendin is verantwoordelijk voor haar kind. Wat kan ik hiermee of hebben jullie advies voor mijn dochter?

Lieve kinderen van gescheiden ouders, Zelf ben ik helaas voor mijn kinderen ook uit elkaar, maar gelukkig een hele lieve vriend ontmoet ook voor mijn kinderen. Mijn vraag gaat over hem. Hij is helaas met een vechtscheiding 8 jaar geleden uit elkaar gegaan en zijn ex weigerde de kinderen te geven op de afgesproken momenten. Via mediation en advocaten van alles geprobeerd om contact te kunne krijgen met zijn kinderen. Toen 5 en 11 jaar oud. De uiteindelijke oplossingen zouden dwangsommen en of de politie zijn. Hij wilde het zover niet laten komen in het belang van de kinderen. En heeft het contact met zijn ex gebroken na advies van de specialisten.Een paar keer per jaar zie ik zijn verdriet ( verjaardagen feestdagen en met mijn kinderen als we iets leuks doen), niet alleen voor hemzelf maar ook de familie die ze nog hebben. ( Opa 91 & Oma 88, ooms, tantes, nichten& neven en al achternichtjes en neven) een grote warme familie. Van zijn dochters (12 en 19 jaar) hij heeft geen contact gegevens maar wil al een heel jaar nadat zijn dochter 18 is geworden contact zoeken maar weet niet hoe. Het enige wat hij heeft is het werkadres van hun moeder en waar zijn oudste studeert. En i.v.m. de wet bescherming persoonsgegevens kan hij niets opvragen. Mijn vraag is hou zouden jullie benadert willen worden of is het wachten totdat ze zelf opzoek gaan naar hun vader. Het grootste cadeau voor hem zou zijn, zijn dochters weer zien en in zijn armen te sluiten en vooral ook voor hun Opa en Oma. Laat het me weten! Daniële