Een jaar geleden ben ik gescheiden van de vader van mijn kinderen. De kinderen wonen een halve week bij mij en dan een halve week bij hem. Vooral de jongste (4 jaar) heeft er moeite mee om steeds van huis te wisselen en dus ook van ouder. Afscheid nemen wordt steeds moeilijker voor haar. Hebben jullie tips hoe we haar hiermee kunnen helpen?

Ik ben twee en een half jaar uit elkaar gegaan met mijn destijds vrouw. We woonde in Engeland en hadden daar een zoon van 6 samen. Zij had tevens een zoon uit een andere relatie die 15 was destijds. Hij heeft tevens autisme. We hebben 7 en een half jaar samengewoond, maar uiteindelijk werkte dit niet meer. Ik heb besloten terug te keren naar Nederland gezien ik hier mijn familie en meer vrienden heb. Van vechtscheiding is geen sprake geweest en de relatie is nu veel beter dan wanneer we nog samen woonde. We hebben ook goede afspraken kunnen maken over financiën en wanneer ik mijn zoon zie. Hij woont nu nog in Engeland en komt elke schoolvakantie naar Nederland. Ongeveer elke 8 weken. Er komen nu wel meer berichten vanuit zijn school wat betreft slecht gedrag en pesten. Hij heeft zich nooit uitgesproken hoe hij zich voelt, en weet daarom niet goed wat er speelt en wil hem graag helpen. Hoe kan ik met mijn kind praten over zijn gevoelens?

Beste kinderen, wat fijn om jullie antwoorden te lezen die wij als ouders stellen, jullie helpen ons enorm daarmee! Bij ons thuis ( met 4 kinderen van 5 t/m 12 jaar) heeft mijn vrouw aangegeven van mij te willen scheiden, zij liep al jaren met deze gedachte zonder dat ik dat wist. Nu ze sinds enkele maanden hevig verliefd is geworden op een ander heeft zij besloten om mij te vertellen dat ons huwelijk 'op' is en dat ze alleen verder wilt. Dit weet ik nu een kleine 2 maanden en ik zit nog volop in een soort rouwfase om het te verwerken. Ik voel alle emoties van boosheid, verdriet en verslagenheid omdat ons huwelijk niet geslaagd is. We willen het de kinderen pas vertellen na de Cito's eind januari maar ik merk dat ik het steeds moeilijker vind om toneel te spelen voor iedereen en met name voor mijn kinderen en nabije familie en vrienden. Mijn vrouw wil niet dat naar buiten komt dat zij vreemd gaat omdat het volgens haar niet de hoofdreden van onze scheiding is. Maar beschadig ik onze kinderen niet als we daarover liegen op het moment dat we hun vertellen over de scheiding?

Mijn dochter (12) wil niet meer naar haar vader toe. (Er is sprake van een omgangsregeling) Ze hebben vaak heftige ruzie en mijn dochter heeft hier veel verdriet van en voelt zich gekwetst en onbegrepen. Hoe kan ik haar helpen? Ben ik wel de juiste persoon om haar te helpen? Een bezorgde, verdrietige ouder

Ik zit met een probleempje... Ik ben 5 jaar geleden gescheiden toen mn zoon 3 jaar oud was. Zn vader en ik hebben beide een nieuwe relatie en hebben voor onze zoon een co ouderschap.De band tussen mijn ex en mij is prima en ook de band tussen mijn ex en mijn nieuwe partner is goed.de band tussen mij zoon en mijn nieuwe partner is geweldig goed. Alleen de band tussen mij en de nieuwe partner van mij ex gaat niet goed. Zijn nieuwe vriendin probeert zichzelf boven mij als moeder te zetten tegen over mijn zoon ( nu bijna 8)ook als ik erbij ben. Om een voorbeeld te geven: we hebben wel eens wat met zn alle ondernomen ook met haar kinderen erbij, maar op zulke momenten gebeurt het dat als ik iets tegen mijn zoon zeg zij hier overheen gaat en mij eigenlijk terecht wijst waar de kinderen bij zijn. En vervolgens de rest van de middag me uitdaagt en expres tegen me aan gaat lopen en vervelende opmerkingen maakt. Al meerdere gesprekken gehad met zn 4e maar dit heeft niet het gewenste resultaat. Nu is het zover dat we elkaar niet eens gedag zeggen ook niet als het wissel dag is van mijn zoon. Ook mijn zoon reageert eigenlijk al van t begin af aan naar de vriendin van zn vader heel terug houdend dit is nu alleen maar erger geworden nu hij ziet dat wij samen niet door 1 deur kunnen. Hebben jullie adviezen voor mij hoe hier verder mee om te gaan of tips om dit te verbeteren?

3 jaar geleden leerde ik mijn ex kennen, ze had vanaf Mei een zoontje gekregen en zijn echte vader is vanaf de 1e week uit beeld verdwenen omdat hij geen kinderen wilde (achteraf heeft hij dat kenbaar gemaakt). In November dat jaar leerde ik haar dus kennen. Zij gaf aan dat ze wel iemand zocht die ook voor haar zoontje de vaderrol opzich wilde nemen. Aangezien we van plan waren verder te gaan ben ik vanaf de 1e dag direct een vader geworden en zo heb ik altijd gehandeld tot op de dag van vandaag, ik heb altijd gezegd dat ik hem als mijn echte zoon zie en dat ik altijd als een echte vader voor hem zal klaar staan. Afgelopen Juli is onze relatie beeindigd en werd direct een verwijt naar mij gemaakt dat mijn zoontje niet mijn echte zoon is en dit ook nooit zal worden, en dat ik hem dus ook niet meer mocht zien om afscheid, of iets dergelijks, te nemen. Ik heb onlangs aan mijn ex gevraagd of ik wel een cadeautje mocht kopen voor sinterklaas als zijnde een afscheid van mij uit, heb hier nog steeds geen afscheid van kunnen nemen. Als antwoord kreeg ik een ronduit brutaal en kwaad bericht terug, met de woorden: "ben je gek geworden", "godsamme" en "ben er klaar mee", dit zijn nog de netste woorden. Het vreet me vanbinnen helemaal op dat ik geen afscheid mag en kan nemen. De band die ik op die 3 jaar heb gekregen met mijn zoon is zo sterk dat ik dit niet zomaar "even" aan de kant zet. Nu mijn vraag. Met kerst wil ik wel een kaartje sturen naar hem alleen en weet dat hij dit niet zal krijgen te zien. Alleen er is zoveel dat ik wil schrijven en vertellen aan hem maar weet niet hoe. Wat kan ik in een kerstkaartje schrijven om te laten merken dat hij voor altijd in mijn hart zal blijven en ik hem nooit zal vergeten ?? Overigens als hij het kaartje zou krijgen, lezen kan hij nog niet, wordt pas 4 in Mei

Hallo, Mijn partner en ik hebben 2maanden geleden besloten te gaan scheiden. We vinden het beide erg verdrietig maar hopen er op beide weer ons geluk te vinden zonder elkaar en zo ook weer meer geluk door te kunnen geven aan onze dochters van 7 en 8. Onze dochter van 8 heeft mij 3 maand terug al eens gevraagd of we gaan scheiden, toen wisten we dat nog niet. Maar ze heeft me heel nadrukkelijk gevraagd om het haar direct te vertellen als het wel zo zijn en dat heb ik haar beloofd. Een belofte die ik heb moeten verbreken, we moesten eerst zelf alles op een rijtje krijgen en laten landen. Nu hebben we besloten het as zondag te vertellen, 23-12.. dus 2 dagen voor kerst. Met als reden dat ik en mijn man dan thuis zijn en zij vrij van school zodat ze thuis hun emoties kunnen uitten en vragen stellen. En voor kerst omdat ik bang ben dat ze zich anders bedrogen voelen dat kerst niet ‘echt’ was. Maar nu twijfel ik... zullen ze kerst dan voor de rest van hun leven associëren met de scheiding? Ik hoop dat jullie ons kunnen helpen. Bedankt!

Hoi ik ben Mark. Mijn vrouw en ik hebben 3 maanden geleden besloten om uit elkaar te gaan na een relatie van 32 jaar. We hebben 2 kinderen van 14 en bijna 13 en wonen ook al 3 maanden net meer bij elkaar. De kinderen wonen in hun "ouderlijk" huis bij hun moeder. Ik woon dicht in de buurt in een (veel) kleiner huisje dan waar we samen woonde. Tot op heden gaat alles redelijk on speaking terms en op de dagen dat mijn vrouw werkt ben ik in het oude huis om de zorg op me te nemen. Wij denken dat de tijd daar is dat ook de kinderen moeten gaan pendelen tussen hun oude huis en mijn nieuwe huis in plaats van dat ik dat doe. We willen hier allemaal geen druk op leggen, maar eigenlijk net besloten dat het niet anders kan. Ik loop er eigenlijk tegenaan dat ik degene ben die de scheiding heeft geïnitieerd omdat ik een andere vrouw heb leren kennen. Mijn vrouw en de kinderen zijn hier uiteraard niet blij mee dat daardoor het gezin uit elkaar valt . Mijn algemene vraag is eigenlijk dat of er algemeen advies is in de situatie waarin we nu zitten. Mijn vrouw en ik willen in pais en vree uit elkaar, maar dat is best moeilijk omdat emoties iedere keer naar boven komen. In hoeverre moet ik mijn kinderen de details vertellen over mijn nieuwe vriendin, ik houd dat nu (nog) bij ze vandaan... Ik ben op dit moment bang dat de kinderen zich tegen mij keren omdat ik " de schuldige " ben van de breuk....... Wat kan ik doen en juist niet? ieder tip is welkom...DANK

Lieve kinderen, Graag wil ik jullie om advies vragen over het volgende. Mijn kinderen zijn 5 en 6 jaar oud. Zij hebben bij mij aangegeven dat ze mij missen als ze bij hun vader zijn (er is een co-ouderschap). Ze vertellen dat ze dit ook tegen hun vader hebben gezegd en dat ze van hem niet mogen bellen, of dat hij aan hen beloofd dat ze op een later moment mogen bellen en dat dan niet gebeurd. Ze geven aan dat ze niet meer vragen of ze mij mogen bellen om de reden dat hun vader dan boos wordt. De kinderen vroegen mij of ik hen dan niet kon bellen wanneer zij bij hun vader zijn. Ik heb gezegd dat dat wel kan en sindsdien bel ik hen 1 keer op wanneer zij bij hun vader zijn. Dit telefoongesprek duurt niet langer dan 10 minuten. Ik heb dit niet van te voren met hun vader besproken, dat was niet handig van mij. Nu geeft hun vader mij te kennen dat ik de kinderen niet meer kan bellen, omdat ik bel vanuit mijn behoefte en het niet meer om de behoefte van de kinderen gaat. Ik heb hem verteld wat er bij mij thuis aan vooraf is gegaan. Vader blijft bij zijn mening, en vindt dat de kinderen zelf het contact t.a.v. mij moeten regelen wanneer zij bij hem zijn. Ik heb de kinderen nu niet telefonisch gesproken zoals ik beloofd heb. Vader neemt zijn telefoon niet meer op. Wat moet ik straks vertellen als de kinderen aan mij vragen waarom ik niet gebeld heb? Ik wil niks lelijks vertellen over hun vader... Hoe staan jullie hierin? Want ik weet nu even niet meer wat te doen. Ik wil dit graag goed oplossen voor de kinderen en zonder ruzie met hun vader. Bedankt voor het lezen van mijn vraag en alvast bedankt voor jouw advies.

Hoi, Sinds 3 jaar ben ik van mijn partner af. Daar ben ik zelf heel erg gelukkig mee. Ik heb eindelijk mijn leven weer terug . Echter heb ik achteraf wel heel duidelijk gemerkt dat mijn ex een narcist is. Omdat ik er niet meer ben, projecteert hij dit op onze dochter.Dingen die tussen ons niet goed gaan (omdat ik nu heel duidelijk een eigen mening heb en hier ook voor uit kom) legt hij bij haar neer. Ik heb hem al verzocht om daar mee te stoppen omdat hij haar er mee belast. In plaats van dit te doen, praat hij haar richting therapie. In principe heb ik niks tegen therapie, ben zelf ook regelmatig geweest. Ik heb er wel erg veel moeite mee, dat dit moet van hem en zij continu die kant op gepraat wordt. Ze heeft in eerste instantie ook aangegeven dit niet te willen. Nu begint ze er steeds meer op terug te komen. Mijn gevoel is dat er elke keer zo op haar inpraat word.Als wij onze issues voor ons houden en haar gewoon kind laten zijn, is het voor haar prima te behappen. Dat geeft ze bij mij dan ook zelf aan. Vandaag heb ik haar geintroduceert met Villa Pinedo en hoop dat ze op deze manier haar ei kwijt kan en duidelijk kan maken wat ze zelf wil. Heeft iemand dit ook al eens meegemaakt?