Hi, ik ben sinds (bijna) 3 jaar uit elkaar met de vader van mijn kinderen, mijn kinderen waren toen respectievelijk net 1 en 2,5 jaar. Mijn oudste zoontje van nu 5,5 heeft nog steeds van tijd tot tijd last van de scheiding en huilt dan omdat hij zijn vader mist. De kinderen zijn om het weekend bij papa (vader wil niet meer en heeft ze enkel van vrijdagmiddag tot dinsdagochtend), maar zelfs dan zet papa vaak een oppas in en gaat met zijn vriendin dingen doen, tot groot verdriet van beide kinderen. Ik weet niet goed hoe ik ze daarbij kan helpen. Ik heb natuurlijk geen invloed op wat vader doet in zijn eigen tijd en ben op zoek naar manieren om Max te helpen in zijn omgang en begrip van en voor de situatie. Is er een goede kinderspecialist/therapeut waar we contact mee kunnen opnemen? De juf op school is heeft ook opgemerkt dat mijn Max last heeft van de situatie en daar ga ik vanmiddag mee in gesprek over mogelijkheden om Max te helpen. Ook is er een mail naar de huisarts met de vraag om een (nieuwe) verwijsbrief (ik ben al eerder naar een kinderpsycholoog geweest, maar de vader werkte niet mee en dus liep alles spaak, want zonder zijn medewerking en toestemming kan de kinderpsycholoog niets). Wat kan ik doen om Max te helpen, buiten het zoeken naar een psycholoog en het verkrijgen van medewerking van zijn vader? Alvast ontzettend veel dank voor alle advies en hulp die jullie kunnen bieden. Groetjes, Cootje

Ik ben vader van twee heerlijke kindjes. Jongen (9) en meisje (11). We zijn al drie jaar gescheiden en co-ouderschap. de kinderen zijn momenteel op ma, di en wo ochtend bij mij, wo-middag, do en vrij bij hun moeder. Ene weekend bij de één, andere weekend bij de ander. Best even schakelen maar na de zomervakantie gaat het er iets anders uit zien. De oudste gaat naar de middelbare school en ik ga hierom ook verhuizen uit hun ouderlijk huis zodat met name het voor mijn dochter makkelijker wordt in de dagen dat ze bij mij is om van en naar school te kunnen (andere plaats, dichterbij school). Mijn zoontje moet ik de komende jaren nog ophalen op de BSO dus iets langer rijden maar hier verandert niet veel voor. Nu is de vraag gesteld door mijn dochter of de regeling niet anders kan. Namelijk een week op en een week af. Die snap ik wel aangezien het in de week meer rust geeft. Nu zit ik met het volgende dilemma. Wat is nu een goede wisseldag? Vrijdag einde dag (naar school van de één, uit school naar de ander), zondag (de ouder waar ze dan zijn brengt ze naar de ander. Of maandag (naar school van de één, uit school naar de ander). Voor mijn zoontje zou BSO (wat hij al 2 dagen in de week heeft) en hulp van zijn moeder in de week dat ze bij mij zijn opgelost kunnen worden. Extra spulletjes die heen en weer moeten hoeven de kinderen niet te doen. Dus daar hangt de wisseldag wat mij betreft niet vanaf. Nou heel verhaal weer zeg....

Hallo, Ik heb een vraag. Ik ben moeder van twee kinderen. Een dochter van 6 jaar oud en een zoon van 3 jaar oud. Ik ben onlangs gescheiden, en woon nu tijdelijk in bij mijn moeder samen met de kinderen. De kinderen zijn naar een andere school en opvang locatie gegaan. Nu heeft mijn dochter veel last van boze buien en heeft zij een hele grote mond. Ik voel dat er een bepaalde frustratie in haar zit, maar ik weet niet zo goed hoe ik ermee om moet gaan. Hebben jullie hier tips voor? Alvast bedankt.

Ik maak me al heel lang zorgen om mijn 2 bonuszoons. Ze zijn 17 en 14 en om de week bij mij en mijn man. De andere week bij hun moeder en haar man. Hun vader en ik zijn ruim 6 jaar bij elkaar. Sinds 2 jaar wonen we onder 1 dak. Mijn zorg ligt in het feit dat de jongens niet praten, niets vertellen, niets vragen. Ze kunnen niet goed uitleggen wat de reden daarvan is. Ik weet van ze dat ze het heel moeilijk vinden dat bio/stiefouders niet goed me elkaar overweg kunnen, ondanks meerdere pogingen van vader en mij om met elkaar in gesprek te gaan, evt met hulp erbij. Onlangs heeft oudste eindelijk ingestemd op ons advies om eens met iemand te gaan praten van stief&co, eindelijk denk ik dan. Helaas geeft moeder bij hem aan dat ze niet weet wat ze ervan moet denken. Ik zou zeggen, schat wat goed van je, ik hoop dat je er wat aan hebt. Maar ja, ik hoop iig dat hij er wat aan gaat hebben. Nu is gisteren mijn man aangevallen op zijn vaderschap door de stiefvader. Echt heel verwijtend, respectloos en vol aannames. Hij maakt zich daarnaast ernstige zorgen en vindt dat de jongens sociaal wenselijk gedrag laten zien bij ons omwille van de sfeer? Vind dat mijn man te weinig betrokken is? Ik zou willen dat ouders met elkaar in gesprek gaan met een hulpverlener oid erbij en evt daarna wij als stiefouders. Ik maak me echt zorgen hoe de jongens zichzelf bijna onzichtbaar maken, zich niet echt uiten...

Ik heb 2 kinderen (2 meiden van 11 en 16) en ben in 2014 gescheiden van hun vader. In 2018 ben ik getrouwd met een hele lieve man. Hij is gek op mijn kinderen. Zelf heeft hij 2 volwassen kinderen. Mijn oudste dochter heeft overgewicht. Zij is een echte lekkerbek en houdt van lekker eten. Thuis proberen wij altijd te koken en gezond te eten (een uitzondering daargelaten), ze neemt water mee naar school en gezonde voeding. Ze fietst elke dag 12 km heen en weer. De ene keer valt ze iets, andere keer komt ze iets bij. Maar het lukt niet om echt af te vallen. Binnenkort wil ze weer starten met een teamsport. Mijn nieuwe partner ziet ook dat ze echt een lekkerbek is en wil nog weleens een opmerking maken als ze bijv. iets eet waarvan hij weet dat het niet goed is. Hij zal echt nooit tegen haar zeggen dat ze dik/stevig is, maar wel van "zo is het wel genoeg". Ik merk aan mijn dochter dat dit haar enorm veel doet en de tranen staan dan in haar ogen. Dat wil ik absoluut niet en heb daar ook het nodige over gezegd tegen mijn partner. Maar hij wil voor haar zo graag dat het haar lukt om iets minder te weten ivm haar gezondheid. Ik vind dat hij daar niks over mag zeggen omdat het altijd verkeerd zal vallen. Ik kan er zelf wel met haar over praten. Hoe zien jullie dit? Hij is een fantastische lieve stiefvader die ontzettend veel met mijn kinderen doet en ze helpt als het nodig is. Laat ik dat voorop stellen. Gr. Tessa

Ik ben 9 jaar geleden gescheiden, mijn zoon toen 8. Ik ben getrouwd met de man waar ik toen verliefd op ben geworden. Onze exen hebben ook een relatie gekregen. We waren geen vriendjes maar over onze zoon altijd goed contact, zakelijk wel, maar alle ouderavonden en andere dingen die hem aan gingen wel samen gedaan. Ik belde mijn ex ook regelmatig. 2 jaar geleden werd mijn ex ziek. Longkanker met uitzaaiingen. Mijn ex vroeg of onze zoon doordeweeks bij hem mocht wonen de tijd die hem restte. Ik had daar geen moeite mee en gunde hem dat en heb hem.ook altijd vader laten zijn in tegenstelling tot de ex van mijn huidige man. Ze wonen ongeveer 50km van ons vandaan. Onze zoon is een werk en leren opleiding gaan doen en kwam vrijdagavond of zaterdag naar huis en maandagavond weer terug en heeft daar een leuke baan gevonden. Dus de rollen waren nu omgedraaid, prima. Hij is nu 17. Nu is mijn ex 2 weken geleden overleden. Mijn zoon is nu nog daar doordeweeks bij zijn stiefmoeder en de zoon van mijn man(wij hebben allebei 1 zoon). Ik ben nog op bezoek geweest bij hem. Maar ik (wens van mijn ex)en niemand van hier waren welkom op de uitvaart hij mocht 1 vriend uitnodigen en ook die ouders mochten niet binnen. Alleen mensen van daar. Ik heb nog geprobeerd of t kon maar nee. Zij is een dominante vrouw en wil om de wens van haar man(mijn ex)te vervullen mijn kind daar houden. Ik heb hier veel moeite mee en wil mijn zoon terug thuis. Mijn zoon wil ook daar blijven nog. Hoe pak ik dit aan

Beste forumleden. Ik wil graag het volgende aan jullie voorleggen, want ik weet inmiddels niet zo goed meer wat ik moet doen. Ik ben nu ruim een jaar gescheiden en moeder van 2 dochters waarvan 1 puberdochter. Mijn puberdochter is niet zo'n prater en hing altijd erg aan haar vader (die ze nu al een tijd niet heeft gezien vanwege zijn ziekte). Iedere keer als er een afspraak is met haar vader en die wordt afgezegd, is ze onhandelbaar. Inmiddels heb ik een nieuwe partner, waar ze ontzettend brutaal tegen kan doen. Mijn nieuwe partner hebben we op een rustige manier geïntroduceerd. Eerst is hij komen eten zonder dat ze wisten dat wij een relatie hadden en uiteindelijk wisten ze het en hebben ze hem vaker gezien. Gezien de afstand in woonplaatsen zien wij elkaar alleen in de weekenden. Echter zijn mijn dochters altijd bij mij, omdat hun vader momenteel niet voor hen kan zorgen. Dit stuit helaas op nogal wat weerstand van mijn puberdochter. Ze vindt mijn nieuwe partner wel aardig, maar ook weer niet en ze vindt dat we hem teveel zien. Wat kan ik nu het beste doen? Het liefst zie ik mijn nieuwe partner elk weekend. Is het nu beter om mijn dochter te zeggen dat dit is hoe het voortaan is of er in meegaan en niet elk weekend samen zijn? We hebben ook al de afspraak om maar 1 weekend in de maand bij hem te zijn, omdat zij daar niet wil zijn. Hij heeft ook kinderen, maar die zijn ouder en daar hoeven we geen rekening mee te houden. groeten Angelique

Ik heb een vraag over hoe ik om moet gaan met het drinkgedrag van mijn ex-man. Mijn zoon is om het weekend bij zijn vader. Mijn ex heeft geen grip op de mate van zijn alcoholinname bij gezelligheid in het weekend, waardoor mijn zoon geregeld alleen op de woonark slaapt met een vader die onder invloed is. Ik kan hier met mijn ex niet over praten ( ik moet me niet zo druk maken , het gaat tenslotte toch goed). De huisarts zegt dat ik bij twijfel de politie kan benaderen om hun dan ter plekke een alcoholtest te laten afnemen ( maar met welk trauma scheep ik mijn zoon dan op wanneer s avonds/ s nachts de politie ineens aan de deur staat?) Ik heb mn zoon al goed geïnstrueerd wie hij allemaal mag/moet/kan bellen wanneer er iets is met/bij papa. Ondertussen heb ik om het weekend veel zorgen of het allemaal weer goed gaat. Welk advies hebben jullie voor mij en/of voor mijn zoon ( die trouwens de ernst vd situatie niet zo ziet zoals ik hem zie) Ik wil eigenlijk niet langer meer wachten tot het wel echt een keer misgaat Mvg een machteloze moeder

Allereerst mijn complimenten voor deze site en de adviezen die het jeugdteam geeft. Ik ben een vader van 2 kinderen (9 en 7). Mijn ex-vrouw is in ons huwelijk 4 keer vreemd gegaan. En met de laatste man is ze verder gegaan en dus gescheiden van mij. Natuurlijk is mijn ex-vrouw ook deel van dit hele verhaal, maar ben ik toch vooral heel boos op haar nieuwe vriend, de man waarmee ze als laatste is vreemd gegaan. Want hij had gewoon weg moeten blijven bij een getrouwde vrouw met kinderen! Nu hoor ik inmiddels vaker zijn naam als de kinderen hier zijn. En dat raakt mij heel hard. Ik kan er eigenlijk niet mee omgaan. En kan dan ook nogal geïrriteerd reageren. Zo zijn er situaties dat ik 'nee' tegen de kinderen moet zeggen, omdat ik hem niet wil zien/tegenkomen/etc. Ik heb het gevoel dat ik mezelf daarmee in een kwaad daglicht plaats bij mijn kinderen. Want zij snappen niet waarom ik zo reageer op zaken die hem aangaan. Toen we vertelden dat we gingen scheiden, hebben we gezegd dat het een gezamenlijk beslissing was. Dat was niet zo, maar voor de kinderen toch maar gedaan. Mijn vraag is of ik aan de kinderen kan vertellen dat mama's vriend eigenlijk de reden is dat papa en mama niet meer samen zijn. En dat papa daarom heel boos is op hem. En dat ik het daarom niet fijn vind dat er veel over hem gesproken wordt. En dat ik daarom dus wel eens 'nee' zeg op dingen. Zodat ze mijn reacties kunnen begrijpen. Of moet ik het voor de kinderen 'inslikken' en proberen ermee om te gaan

Waar doen we goed aan? Ik ben bonusmoeder van twee kinderen in de puberleeftijd (heb zelf ook twee kinderen met mijn ex). Mijn man heeft een vechtscheiding achter de rug, zijn ex en hij praten niet meer met elkaar. Om de week wonen we met elkaar en dat vergt van iedereen wat aanpassing. Zo’n periode verloopt de ene keer makkelijker dan de andere keer. Er is een regeling afgesproken waarvan wij het idee krijgen dat ze het steeds lastiger gaan vinden. Heen en weer met spullen, weer wat vergeten en moeten ophalen, wennen, afscheid nemen en er speelt nogal wat loyaliteit richting hun moeder (de hoofdverzorger). • Is het beter de kinderen ondertussen vrij te laten in het wel of niet naar ons komen. Dat ze zelf mogen bepalen of en wanneer ze komen? • Moeder heeft elke dag contact met de kinderen als ze bij ons zijn via app, bellen of laat ze bij haar langskomen. Wat doet dit met kinderen? • Willen kinderen in een puberleeftijd één vaste plek hebben bv bij één van de ouders? Kan/moet je aangeven dat dat voor jou als ouder prima is wanneer het voor de kinderen beter voelt? • Willen kinderen in een puberleeftijd liever alleen opgevoed worden door de ouder waar ze het vaakst zijn als ouders geen afspraken kunnen maken over een gelijke opvoeding? De gespannen momenten willen we voor niemand. Iedereen zou zichzelf moeten kunnen zijn en niet te hoeven liegen/stiekem zijn vanuit loyaliteit. Hoe kunnen wij als vader en bonusmoeder hen ondersteunen/tegemoet komen?