Hallo allemaal, Mijn partner en ik hebben een vraag over wisselen. Sinds de scheiding moeten de kinderen wisselen. Dat vinden we voor hen vervelend genoeg. We proberen hier op een zo goed mogelijke manier mee om te gaan, en te luisteren naar wat de kinderen vinden. Nu hebben we een dilemma, die we graag aan jullie voorleggen: Mijn dochters (12, 11 en 8) wonen ongeveer 50/50 bij ons en bij mijn ex en haar partner. De oudste twee dochters fietsen zelf heen en weer, omdat zij uit voetbal komen. De jongste dochter wordt nog gebracht met de auto. Soms gebeurt het dat ze alledrie zelf kunnen fietsen. Dat is voor ons volwassenen stiekem wel relaxed. Het scheelt contact aan de voordeur en het scheelt tijd. Maar hoe vinden jullie dat? Vanaf welke leeftijd vinden jullie dat kinderen zelf moeten/zouden kunnen wisselen? Hoe belangrijk is het dat we als volwassenen meegaan, en alleen maar 'hoi' zeggen? (Het contact is prima, geen ruzies aan de deur ofzo, maar ook niet heel vriendschappelijk.) Daarnaast stelt mijn ex voor om via school te wisselen. Ik vind dat niks (omdat de schooldag dan een soort niemandsland dag wordt, en praktisch staan er dan de hele dag spullen op school). Maar - wat vinden jullie? Hopelijk lukt het om op alle vragen te reageren. Alvast hartelijk dank!

Hallo allemaal, Zijn er hier mensen die ervaring hebben met co-ouderschap van verdeeld in blokken van 2 weken? Onze pubers geven aan de wisselfrequentie (nu week op week af) te hoog te vinden. Contact tussen ons is goed, overdrachten gaan goed en alles verloopt in harmonie. Alvast bedankt voor jullie ervaringen.

Hoi! Ik ben de moeder van een 5 jarig jongetje en ik maak me ernstige zorgen. Ik zou graag advies willen om hem te helpen met ondersteunen in zijn situatie. Zijn vader en ik zijn al een aantal jaar uit elkaar. Het duurde niet lang voordat vriendin nummer 1 in zijn leven was. Alles ging heel snel. Vader kwam zijn zoon vaak te laat ophalen (of een paar dagen). Ging altijd op vakantie zonder hem. En na 2 maanden relatie sliep zij bij hen thuis. Mijn zoontje begon steeds meer driftbuien te krijgen en angsten. De relatie is uiteindelijk verbroken. Zoonlief was net aan har gewend. Twee weken later kwam vriendin 2 in het leven van mijn zoon. Zij heeft zelf een zoontje van 10. Nu gaat alles nog sneller. Vanaf de eerste kennismaking spenderen ze elk weekend samen met de kinderen. Ze slapen bij elkaar op de kamer wegens ruimtegebrek. Mijn zoontje trekt zich vaak terug en de laatste tijd gedraagt hij zich brutaal en luistert hij niet meer naar me. Als hij terugkomt van zijn vader herken ik hem niet meer. Na een dag trekt het meestal bij. Mijn zoontje heeft zelf aangegeven dat hij zijn vader mist en dat zijn vriendin zich als zijn moeder gedraagt. Dit vindt hij niet leuk. Zijn kamer, familie en alles delen vindt hij leuk tot op zekere hoogte. Zijn vader geeft helaas geen gehoor aan zijn hulpvraag om hem vaker te zien. Naar mij luistert hij ook niet. Binnenkort gaan ze samenwonen, gok ik. Wat kan ik doen om mijn zoontje te ondersteunen?

Hallo, mijn man en ik hebben een dilemma. Wij hebben pas besloten uit elkaar te gaan. We hebben 2 zoons, van 14 en 18 jaar. Ik zit vol verdriet. Enkele maanden geleden hebben we een familiereis geboekt, een georganiseerde reis naar Peru van 3 weken, waaraan ook andere gezinnen deelnemen die we nog niet kennen. Mijn man en ik willen de reis heel graag maken, ondanks de beslissing uit elkaar te gaan. We zien het als een mooie laatste reis met ons gezin. Ons dilemma: wanneer vertellen we onze kinderen dat we uit elkaar gaan? Voor de vakantie of erna? Mijn man opteert voor dat laatste, zodat we ons kunnen richten op de reis en onze ervaringen. Ik vind dat lastig. Het voelt voor mij ook als oneerlijk om ze niet tevoren op de hoogte te stellen. En bovendien heb ik mijn verdriet, ik weet niet of ik dat zou kunnen onderdrukken. Alvast heel veel dank voor jullie reacties!

Hallo allemaal. Wat fijn dat jullie er zijn om mee te denken! Bedankt. In juli krijg ik een nieuwe huurwoning en ga ik daar wonen en mijn dochters van 7 en 10 zijn dan wisselend bij hun vader of bij mij. Nu is de planning dat ze vanaf dinsdag na zijn werk naar hun vader toe gaan t/m do ochtend. ( hij is altijd op woensdag vrij) Op maandag, donderdag en vrijdag dan bij mij. Ik vraag me af; wat is nou het prettigste voor de meiden; de weekenden afwisselen of gewoon altijd op zaterdag pas naar hun vader? Anders zijn ze op donderdag na school bij mij en gaan ze vrijdag als hun vader klaar is met werken weer naar hem toe? En in het weekend dat de meiden bij mij zijn betekent het dat ze dan pas vanaf dinsdag avond bij hem zijn. Ik kom er echt niet uit wat nou het prettigste is voor de meiden. En in de weekenden gaan we samen naar de sporten toe en zien we elkaar en hun ook en vinden we allemaal fijn, lijkt ons alle 4. Maar hebben jullie advies? Week op en af valt niet te doen. Maar hoe klinkt dit voor jullie? Fijne dag

Beste lezers, mijn ex en ik hebben een meningsverschil waar we niet uit komen. Mijn weekend begint volgens het huidige ouderschapsplan op zaterdag ochtend om 8.30 uur. Ik heb haar gevraagd of de kinderen op vrijdagavond om 18.00 uur al mogen komen. Dit was in eerste instantie mondeling akkoord, echter wil ze het nieuwe ouderschapsplan nu niet tekenen met alle gevolgen van dien. Wat is raadzaam om te doen? Nogmaals in gesprek gaan, mediator betrekken? De verdeling is nu zo dat zij 65% van de tijd de kinderen heeft. Ik wil graag een meer evenredige verdeling door de vrijdag avond toe te voegen en met name om zo een volledig weekend te hebben met de kinderen (van vrijdag 18.00 uur tot en met maandag 8.30 uur)

Ex probeert steeds weer om.over de rug van de kinderen de omgangsregeling zonder tussenkomst van mediator of rechtbank te wijzigen naar co- ouderschap...jongste dochter wordt gemanipuleerd door haar vader en zij heeft nu ook besloten om zich niet meer te houden aan de afspraken in het ouderschapsplan...wat kan ik doen?

Hi, Mijn ex en ik zijn nu 3 jaar uit elkaar en we hebben 2 kinderen, een meisje van 7 en een jongetje van 4. Sinds anderhalf jaar geleden heeft zij een nieuwe vriend, die sinds een jaar ook bij haar woont. Sindsdien wil zij ook dat de kinderen hem 'papa *****' noemen. Vooral in het begin vond ik dit heel kwetsend, ook omdat ik precies evenveel tijd met ze heb als zij (de helft van de week) en dus niet een weekendvader ben of zo. Nu merk ik ook dat ik nog steeds geïrriteerd raak als de kinderen bij mij thuis over 'papa *****' spreken, ik vraag op dat moment: '***** bedoel je?' (zonder 'papa'), maar heb er daarna meteen spijt van, omdat het voelt alsof ik mijn kinderen tegen hem opstook, terwijl dat niet is wat ik wil. Ik heb altijd maar 1 vader gehad en kan me niet voorstellen hoe het moet zijn als je moeder op een dag zegt: 'hij is nu ook jouw papa'. Het voelt alsof ik iets afsta dat ik niet kwijt wil. Maar het voelt ook egoïstisch. Hoe kan ik hier het beste mee omgaan? Ik wil namelijk niet wrokkig of gefrustreerd overkomen op mijn kinderen, maar ik wil er ook niet in mee gaan dat er in mijn huis iemand anders dan ik de papa van mijn kinderen genoemd wordt.

Mijn ex man en ik zorgen gezamenlijk voor onze zoons van 15 en 10. Ik wil graag bij mijn vriend gaan wonen 70 km verderop. Dat wil ik over een jaar doen omdat de jongste dan klaar is met de basisschool en sowieso van school zal veranderen. Als hij naar een school gaat in een grotere plaats dichtbij de huidige woonplaats kunnen hij en zijn broer gewoon op sport enz blijven en op dezelfde manier beide ouders blijven zien. Het enige nadeel is dat hij dan een half uur met de bus naar zijn vader, of een half uur met de trein naar waar ik wil gaan wonen. Ik wil het beste voor mijn kinderen. Maar omdat ik een chronische spierziekte heb die helaas erger wordt kan ik het niet meer volhouden mij zelf te redden alleen thuis. Waar ik wil gaan wonen is waar mijn familie ook woont, zij kunnen mij dan ook helpen. Ben erg benieuwd wat de ervaring is van de jongeren in deze situatie.

Hallo team. Wat fijn dat ik mijn dilemma bij jullie neer mag leggen. Het is fijn als er vanuit het perspectief van een kind wordt meegedacht. Ik zit met het volgende. Mijn ex is nog maar heel kort geleden vertrokken naar zijn nieuwe vriendin (twee weken geleden)en haar kinderen. Er was spraken van overspel tijdens de relatie. Het gaat razendsnel en ex wil dat zoon meteen bij hem in de nieuwe situatie komt. Onze zoon is 13. Hij wil er nog helemaal niets van weten. Ex denkt hier anders over en vindt dat het nou eenmaal zo is. Hoe kan ik mijn kind hier het beste in begeleiden volgens jullie?