Zorgen om mijn zoons - . Ik kom uit een slechte erelatie, narcistische -boze- ex, die manipuleert, verdraait, liegt, wil alles bepalen en creeert problemen. Nu nog steeds, 4 jaar gescheiden, 6 jaar uit elkaar (foute belastingaangifte, aangifte bij UWV, spaarrekening opheffen van de kinderen en mijn handtekening vervalsen, zwartmakerij etcetcetc). Zelf veel hulp gehad, therapie om hier uit te komen. Steeds alles gedaan vanuit mezelf, dus niet terugsmijten met modder of kinderen ertussen zetten. Ik hoop dat het een keer stopt, misschien heeft iemand daar ervaring mee en tips voor? Ondertussen krijgen onze zoons er steeds meer last van, op verschillende manieren. Mijn ex heeft co-ouderschap afgedwongen, er is niet eens een ouderschapsplan - er zijn 4 wisselingen in 2 weken en vaak ook 6 als ze naar zijn nieuwe vriendin gaan, vermoeiend. Ook hen manipuleert hij en wil alles bepalen. Laatste tijd ook conflicten waarbij hij keihard schreeuwt, krijst tegen m'n jongste zoon (12) - die sluit zich op in de badkamer en belt mij dan, ik hoor hem schreeuwen. Voel me machteloos en herken de pijn. Inmiddels bij GGZ beland die niet zien wat er echt aan hand is en m'n zoon krijgt stempel autisme. Voorstel voor ouderbegeleiding weigert m'n ex. M'n zoon wil heel graag een lieve, veilige pappa, maar nu moet hij steeds zijn best doen en op z'n tenen lopen. Heeft iemand tips, herkenning, ideeën om hier mee om te gaan, voor mij en m'n zoon

Wij hebben co-ouderschap voor onze zoon van 14. Mijn zoon geeft iedere week bij de wisseling aan dat hij niet naar zijn vader wil, maar bij mij wil blijven. Gaat met veel tegenzin weg. We praten veel over waarom hij dat niet wil. Mijn ex verwijt me veel en is snel boos op dingen die ik vraag, zeg, doe en heeft veel commentaar op hoe ik met onze zoon, zijn school en opvoeding omga (veel negatieve mails). Ik kan het gesprek over aanpassen van co-ouderschap daarom niet met hem aangaan. Mijn ex denkt en vindt dan dat ik mijn zoon opstook. Dat is echt niet het geval! Ik heb het vaak met mijn zoon over dat het belangrijk is dat zijn vader ook in zijn leven blijft en vraag hem hoe hij dat dan zou zien/willen. Wat hem betreft ziet hij hem nooit meer. Mijn zoon heeft al een aantal keer geprobeerd het gesprek met zijn vader aan te gaan, maar het lukt hem niet om duidelijk te maken dat hij het anders wil. Hij vindt het eng en vindt dat zijn vader niet voor rede vatbaar is en ik citeer "toch alleen maar doet wat hij zelf wil". Wat raden jullie aan om hiermee te doen? Ik wil mijn ex het contact met zijn zoon niet ontzeggen, maar vind het ook vreselijk om te zien dat mijn zoon het niet zo wil. Ik heb hem al eens gewezen op jullie site, maar hij vindt het lastig om jullie te benaderen. Wat raden jullie aan om te doen?

Hallo allen. Even een vraag van mijn kant. Mijn dochter kent haar biologische vader niet ( ze is 5 jaar) Er is ook geen omgang of contact. Echter stuur ik ieder half jaar een email met een bericht hoe het met haar gaat. Het enige wat ik als respons van zijn kant krijg is of ik een foto wil sturen. Nu word er gezegd denk aan wat het beste is voor je kind. Maar op dit punt vind ik het heel moeilijk. Hij vraagt nooit naar haar, heeft geen gezag over haar heeft ook nooit geen alimentatie of iets dergelijks betaald. Maar hij wil wel een foto. Waarom dat wel, en geen contact? Maar dat even terzijde. Hoe is jullie gevoel hierover? En wat kan ik het beste doen? Mijn moeder gevoel zegt dat ze eerst contact moeten hebben voordat er foto's enz worden uitgewisseld. Mijn dochter weet niet eens wie hij is. ( hij is tijdens de zwangerschap al uit mijn leven ) Alvast bedankt voor jullie reacties

Mijn zoon wil zijn vader niet uitnodigen voor zijn eindmusical. Hij vind het namelijk erg lastig. Heb hem gezegd dat hij gewoon zijn vader mag en kan uitnodigen en dat dat nooit een probleem is. Dat hij weet dat het geen probleem is. Hij raakt hiervan in de stress en word boos als ik het erover heb. Ik zou heel graag advies willen hebben hierin. Het is zijn feestje en moet leuk zijn voor hem. Moet ik respect hebben voor zijn keuze? Of moet ik er toch op aansturen zijn vader wel uit te nodigen? ( ik denk namelijk dat zijn vader dit niet gaat waarderen als hij hem niet uitnodigd en dit op hem gaat verhalen). Hij gaf direct bij de uitnodiging aan dat hij mij zijn moeder en stiefvader en oma mee wil hebben...geen woord over vader. Ik zeg dan heb je nog 1 kaartje over..aan wie wil je die geven? Die geef ik dan wel aan iemand die graag iemand extra mee wil nemen.. Hoor graag zsm van jullie aangezien over een week de eindmusical al is. Liefs een bezorgde moeder

Ik ben moeder van 2 jongens 11 en 6 jaar Sinds twee jaar gescheiden De jongens wonen bij mij om het weekend bij papa Nou maak ik me zorgen om Mn oudste hij doet erg zn best op school ,wil alles voor mij doen ,hij wil te goed doen . Krijg het gevoel dat hij voor mij wil zorgen terwijl dat helemaal niet nodig nodig is We hebben het goed zo met zn drieën Hij gaat wel duidelijk verschil merken dat ik graag wil dat Mn jongens het goed hebben ,overleg wat hun leuk vinden om te doen Bij papa gebeurt dat niet papa en vriendin bepalen en jongens moeten mee Herkent iemand zich hier in ,het willen zorgen voor een ouder Bedankt

Dochter wil niet meer naar vader. Onze dochter van net 13 heeft een conflict met haar vader waarbij, naar ik begrijp van beiden (met beiden heb ik goed contact), van beiden kanten stevige woorden zijn gevallen. Onze dochter was en is hier behoorlijk van overstuur. Ze wil niet meer naar haar vader toe voordat het is uitgepraat, haar vader vindt dat er niets uit te praten valt ("zand erover en door") en dat ze dit niet in moet zetten om te manipuleren. Haar vader wil dat ik hem steun en mijn dochter wil nu niet meer naar hem toe. Ik kan beiden begrijpen maar ik weet niet wat ik nu moet doen. Ik vind eigenlijk dat ze in gesprek moeten zonder mij want beiden willen a.h.w. dat ik achter hen ga staan en dan ben ik dadelijk de boosdoener. Mijn dochter wil dat ik niets doe, dat het initiatief echt uit haar vader komt, uit zijn hart. In haar optiek zou hij anders alleen maar zeggen wat hij denkt dat ze wil horen. Haar vader vindt dat ik me als mede-ouder achter hem moet scharen. Hebben jullie adviezen voor mij?

Ik ben al geruime tijd gescheiden, 5 jaar om precies te zijn. De omgangsregeling is altijd geweest dat onze 2 kinderen 1x in de 14 dagen een weekend naar hun vader gaan en de rest van de tijd bij mij zijn vanwege zijn werk. Nu wil ik gaan verhuizen en stelt hun vader voor daarmee de omgangsregeling te herzien. Hij wil graag naar co-ouderschap, de ene week bij hem en de andere week bij mij omdat hij denkt dat dit beter is voor de kinderen. Hij heeft dit nog niet gevraagd aan de kinderen want hij wil graag dat wij als ouders vooraf een standpunt innemen en dit als mededeling brengen. De kinderen zijn 12 en 14 jaar. Toen een verhuizing ter sprake kwam bij mij, kwamen de kinderen zelf met de vraag of de omgangsregeling dan zou veranderen. De oudste geeft aan nog niet te weten hoe ze de omgangsregeling dan wil, de jongste geeft aan dat ze het zo wil houden zoals het nu is. Ik zou graag met zijn vieren om de tafel gaan en open het gesprek met elkaar aangaan. Vader wil dit echter niet, vindt dat ze (en zeker de jongste) te jong zijn zelf daarover te beslissen, zoals gezegd, hij wil dat we het mededelen. Voor mij voelt dat alsof ik voorbij ga aan mijn kinderen die in mijn ogen juist wel de leeftijd hebben gehoord en serieus genomen te worden in hun wensen. Ik voel een enorme spagaat en zou graag jullie adviezen horen.

Hi, Ik ben moeder van twee jongens van 8 en 10 jaar. Ben 3,5 jaar gescheiden van hun vader. Contact tussen vader en mij verloopt goed. Ene week zijn de jongens bij mij en ander week bij hun vader. Ik heb sinds 8 maanden nieuwe relatie en wij vinden het heel gezellig met z'n allen. Huis is gevuld met liefde. Oudste zoon wilt alleen niet meer naar zijn vader toe. Geeft aan leuker en fijner te voelen bij mij. Hij laat dit ook merken aan zijn vader wat heel pijnijk is voor ons allemaal. Wat is jullie advies hoe ik dit beste aan kan pakken?

Hallo, Ik ben bijna 2 jaar alleen nadat mijn man me plotseling heeft verlaten voor een andere vrouw. Mijn jongste dochter was toen 6 weken. Alles lijkt nu wel op orde, ik ben verhuisd, school kon zelfde blijven en ex en ik wonen bij elkaar om de hoek. Mijn middelste dochter van nu 5,5 jaar is de laatste weken vaak verdrietig. Komt ‘s avonds huilend haar bed uit en zegt dan dat ze wil dat papa terugkomt. Daarnaast is ze met andere dingen ook snel verdrietig, bv zwemles, als iets niet lukt, etc. Ik troost haar maar weet me even geen raad. Wat moet ik doen? Hulp zoeken. Voel me nu zo alleen en wil haar zo graag helpen maar ik begrijp haar niet. Ze praat niet veel over papa. Ze zei laatst wel dat ze bij papa niet huilt. Papa woont samen en er zijn naast haar eigen 2 zus(je) nog 2 kids. Dus vaak druk. Iemand tips?

Al ruim een jaar in scheiding nadat de vader van mijn dochter voor hem heel plotseling is vertrokken. Mijn dochter is 11 en heeft er erg veel moeite mee. Te meer omdat vader erg boos en impulsief heeft gehandeld bij halen en brengen tijdens de weekenden. Een tijd leekhet beter te gaan totdat er een nieuwe partner in het spel kwam. Mijn dochter is daar per toeval achter gekomen en is daar vreselijk van overstuur geraakt. Haar vader heeft geen enkel gevoel voor haar en vindt dat zij er maar aan moet wennen. Gevolg mijn dochter weigert nog langer naar hem toe te gaan. I.p.v. dat vader zijn vriendin tijdelijk iets naar de achtergrond schuift “ kiest “ hij steeds voor haar wat de situatie niet ten goede komt. Hij zag zijn dochter om de 2 weken een wekend. Ook verschijnt hij zonder aankondiging met haar tijdens een sportevenement. Mijn dochter weigert ook dan contact en is naderhand erg overstuur. Wat nu?