Hallo, Ik ben nu sinds 1,5 jaar gescheiden. Heb altijd mezelf flink weggecijferd om het voor de kinderen na deze omstandigheden zo fijn mogelijk te laten zijn . Vaak gaf ik toe aan mn ex, de vader van mn dochters nu 9 en 7 jaar. Sinds 2 maanden heb ik een lieve vriend. Sinds die tijd probeert mn ex negatief te praten over mij en mn vriend. De kinderen komen achter bepaalde leugens die hij verteld. Nu gaf de oudste aan dat papa vaak negatief praat over ons. Papa vertelde dat de kinderen niet vaak bij hem mogen zijn terwijl we hem toch een aantal keren gevraagd hebben of hij de meiden een weekendje extra wilt of zelfs nu dat de scholen dicht zijn een weekje extra. Dit wil hij niet en krijgt hij niet geregeld. Dit zegt hij niet tegen de meiden. We hebben hen dat vanavond wel verteld en de feiten besproken met hun zonder papa zwart te maken. De oudste gaf aan het fijn te vinden als ze daarvan op de hoogte gehouden wordt. Os dit ook zo? Of is het beter om dit soort dingen niet met hun te bespreken en het te accepteren dat de waarheid verdraaid wordt en dat wij zwart gemaakt worden.

Lieve allemaal, 6 maanden geleden is onze zoon geboren. Zijn vader heeft twee schatten van kinderen (13&16) uit een eerder huwelijk. Het contact tussen ons en hun moeder is gelukkig heel goed! Nu zitten wij met het "probleem" dat wij niet genoeg slaapkamers hebben, onze zoon slaapt daarom op onze kamer nog (Wat heerlijk was in het begin maar nu vooral zorgt voor korte nachten;)). Graag zouden wij hem daarom een eigen kamertje geven. De oudste kinderen van mijn vriend komen eigenlijk nooit tegelijk naar ons en ook niet wekelijks (er is geen regeling maar ze mogen zelf kiezen waar ze wanneer zijn). Vaker gaan wij hun kant op om af te spreken en samen te eten of een wedstrijd van ze te kijken. Nu willen wij hen zéker nooit het idee geven dat ze niet welkom zijn of plek moeten maken voor hun nieuwe broertje door dan een kamer te moeten delen. Wij twijfelen dus heel erg hoe we dit en of we dit moeten aanpakken. Gaan we het gesprek überhaupt aan of laten we het nog even voor wat het is? Wat hadden jullie fijn gevonden? Heel erg bedankt voor jullie hulp kanjers! Liefs

Wat is als kind van gescheiden ouders belangrijk hoe ouders reageren als zij vanuit hun zelf aangeven iets met de ene ouder te willen ondernemen op een dag als ze bij de andere ouder zijn. Mijn dochter heeft haar vader gevraagd om in zijn weekeind met mij naar een activiteit van haar sport te gaan. Haar vader heeft als antwoord gegeven dat het zijn weekeind is en dus met haar heen gaat. Mijn dochter is hierover verdrietig.

Eerder heb ik al een vraag gesteld over de lastige situatie waar ik, mijn ex en mijn zoontje nu inzitten. Ik heb afgelopen zondag een gesprek met mijn ex gevoerd, zonder aanwezigheid van ons kind. Mijn ex ging helemaal uit zijn dak, schreeuwen, zich groot maken. Ik heb het gesprek afgebroken en ben gegaan. In overleg ben ik met onze zoon van 6 wel weer thuisgekomen, op de voorwaarde dat mijn ex rustig bleef. Mijn ex was net een week op skivakantie geweest. Bij het naar bed gaan, had mijn zoontje en huilbui van 20 minuten. Ik vermoed een uiting van de spanning die voelbaar aanwezig was. Ik voelde een matras voor mezelf op zolder gelegd, maar voelde me de hele nacht onveilig door de ongeremde reacties van het gesprek die middag. In overleg met veilig thuis logeren we nu even bij mijn ouders. Mijn zoontje heeft nog geen vragen gesteld waarom we niet naar huis gaan en ook niet naar zijn vader gevraagd. Maar ik weet ook eerlijk gezegd niet waar ik goed aan doe om te vertellen. Moet ik m uitleggen dat papa en mama boos zijn op elkaar en dat we daarom bij opa en oma logeren? Ik weet het even niet, dus alle tips en adviezen zijn welkom

Mijn partner heeft de relatie verbroken en is vrijwel direct (binnen een week) een relatie aangegaan met mijn beste vriendin die 30 meter verderop woont. Mijn 5 jarige dochter is klasgenootje van haar 5 jarige zoon en ook vriendjes met zijn 7 jarige broer. Mijn dochter ziet zijn auto dagelijks voor hun deur staan. Mijn ex haalt nu ook samen met haar, haar kinderen op en neemt onze dochter dan niet mee. Dit onder het mom van...ik heb nu eenmaal een nieuwe relatie en daar hoort dit bij. En dan te bedenken dat hij dat bij zijn dochter max 2x gedaan heeft. Ik weet niet hoe ik mijn dochter kan begeleiden in deze nieuwe situatie en hoe kan ik haar geestelijk bijstaan dat papa niet meer bij ons gezin hoort en dat hij "leuke" dingen met haar vriendjes doet zonder haar. Hoe kan ik mijn dochter aan deze nieuwe situatie laten wennen en waar trek ik de grens in haar belang?

Ik heb een zoon van 12 jaar die niet meer naar zijn vader wil. Zijn vader woont 125 km bij ons vandaan ,omdat zijn vriendin hier woont. Onze zoon word nu gedwongen vrijwilligerswerk te gaan doen de weekenden als hij bij zijn vader is. Onze zoon heeft aangegeven dat hij het daar niet leuk vind geen eigen kamer en niet mogen doen wat hij leuk vind. Ik heb hier over gepraat met ex man maar doet er niks mee en luistert niet naar zijn kind. Nu wil hij niet meer naar zijn vader wat moet ik nu? Dit speelt al 2 jaar namelijk...

Hoi, Ik zit op dit moment in een moeilijke situatie met mijn ex. We zijn uit elkaar, maar wonen nog wel in 1 huis omdat hij nog niets anders heeft. Hij is nu op vakantie en over de app gaan er hele nare berichtjes mijn kant op waar ik niet, duidelijk of neutraal op reageer. Ik voel me heel onprettig bij het idee om nog in 1 huis samen te wonen en vind de bijbehorende spanningen voor mijn zoontje van 6 niet goed. Daarnaast vind ik het gedrag van mijn ex nogal onvoorspelbaar. Mijn zoontje is nu, tijdens de vakantie van zijn vader, veel rustiger en vrolijker. Ik zit erover te denken om komend weekend ergens te gaan logeren, om zo niet met mijn ex in 1 huis te hoeven zijn wanneer hij thuiskomt van vakantie. Maar wat kan ik dan het beste aan mijn zoontje vertellen, zonder mijn ex af te vallen? Ik kan m niet vertellen dat ik bang ben voor zijn onvoorspelbare gedrag.... of dat papa heel boos is op mama. Wie heeft er tips? Mijn zoontje is 6 jaar.

Mijn ex man manipuleert de kinderen (10&12) dusdanig dat ze daar nooit durven te vertellen wat ze van dingen vinden en hoe ze zich bij dingen voelen. Het leidt tot een steeds groter loyaliteitsconflict voor de kinderen. Het is zelfs zo erg dat ze beiden vaak aangeven het leven niet meer te zien zitten zoals het nu is. Ex is van mening dat dit onzin is en gaat steeds verder. Hoe krijg ik de juiste hulp voor mijn kinderen? Ik zie ze steeds verder afglijden in hun ongeluk en sta gevoelsmatig echt met mijn rug tegen de muur. Hoe kan ik desnoods zorgen dat ik zorgen wegneem? Overigens geloven de kinderen zelfs hun eigen gevoelens niet meer, omdat het volgens papa niet zo zou zijn... Dank voor jullie input alvast!

Mijn zoon wil mijn nieuwe partner niet ontmoeten. Dat betekent dat ze ook niet in staat zijn om een relatie op te bouwen. Hoe ga ik daar het beste mee om? Mijn nieuwe partner en ik hebben elkaar van de zomer tijdens de vakantie met de kinderen ontmoet. Toen hadden ze een heel goed contact. Dat we een relatie hebben maakt dat mijn zoon mijn nieuwe partner niet wil ontmoeten. Ik vermoed dat het te maken heeft met loyaliteit naar zijn vader. We organiseren leuke activiteiten, maar mijn zoon weigert mee te gaan en zelfs om hem gedag te zeggen. Hij vlucht dan naar boven of naar zijn vader.

Ik ben moeder van 2 kindjes van 2 en 3. In augustus ben ik uit elkaar gegaan. Nu wil ik terug verhuizen naar mijn oude dorp, 10 minuten vandaan bij het huis van mijn ex. Hij vind mij egoïstisch en vind dat ik niet aan de kinderen denk. Omdat ze dan gaan opgroeien in 2 aparte omgevingen. Ik wil heel graag een nieuwe start maken en ik heb niet het gevoel dat ik dat in het zelfde dorp kan. Ontneem ik nu iets van de kinderen?