Mijn ouders zijn sinds vorig jaar uit elkaar. Ze hebben inmiddels allebei een ander. Onze zoon van 5 jaar heeft t daar wel moeilijk mee. Sinds afgelopen zomer komt erbij dat het zusje van mijn man ongeneeslijk ziek is. Ze heeft kanker met uitzaaiingen en de chemo slaat tot op heden niet aan. Onze zoon heeft veel woede aanvallen en angstaanvallen. Hoe kunnen we hier mee omgaan?

Mijn ex zou graag de kinderen meer willen zien (nu is dat 2x 5 dgn), mijn oudste zoon is 12 jaar en heeft in het dorp waar hij bij zijn moeder woont zijn voetbal en zijn vrienden. Mag hij zelf de keus maken wat hij zou willen?

Mijn dochter is 19 en woont sinds 2 jaar permanent bij haar vader. Zeer tegen mijn wens in. Zij wilde dit graag en ik heb dat geaccepteerd. Na een half jaar bij haar vader te hebben gewoond wilde ze helemaal geen contact meer omdat zij aangaf het niet met mijn nieuwe partner te kunnen vinden. Waarom zij hem niets vond, kon ze niet aangeven. Ze wilde mij ook niet meer zien, daar had ze geen behoefte aan. Inmiddels is er een baby bijgekomen, ze heeft deze baby nooit geaccepteerd of gezien. Uiteraard heb ik talloze keren geprobeerd met haar in contact te komen. Maar zij geeft aan daar geen behoefte aan te hebben. Ik heb mijn ex partner gevraagd te bemiddelen. Die geeft niet thuis en verspreid allerlei nare verhalen over mij tegen mijn en zijn familie. Ik ben bang dat mijn ex partner mijn dochter zo heeft gemanipuleerd dat zij niets meer van mij wilt weten. Wat kan ik nu het beste doen? Naar haar luisteren en haar niet meer benaderen, of toch volhouden en blijven proberen om in contact te komen?

Het is nu bijna 4 weken geleden dat mijn partner bij zijn vriendin is gaan wonen. In eerste instantie had ik gevraagd tijdelijk ergens anders te gaan wonen, maar dit lijkt nu definitief. Onze dochters, 15 en 20, wisten tot dan toe niet wat er speelde, wel dat er iets was. Toen hij weg was heb ik hen verteld waarom: vreemdgegaan, contact met haar willen houden, haar een spermadonatie te hebben gegeven terwijl ik dat niet wilde. Zo heftig allemaal, hun papa kon niet volledig voor ons kiezen. Ze zijn vooral erg boos en willen hem nog niet zien. De jongste heeft wel wat appcontact. Hun vader wil ze graag weer zien en lijkt dat te willen afdwingen. Ik geef ze de ruimte om contact te hebben, zelf heb ik dat ook. Hoe hiermee om te gaan?

Ik ben nu bijna een jaar gescheiden en heb een dochter van 15. Zij woont bij mij en gaat om het weekend een weekend naar haar vader. Behalve als zijn nieuwe vriendin daar is; dan wil ze er niet heen. Nu heb ik inmiddels ook weer een vriend en die wil ze ook niet zien. Als ik er met haar over praat, wordt ze boos en ze kan niet goed aangeven, waarom ze geen kennis wil maken met onze nieuwe partners. Nu heb ik daar wel begrip voor en wil haar ook de tijd geven, maar ik heb nu een beetje t gevoel, dat zij bepaalt wat er gebeurt. Zo zie ik mijn vriend maar 1 a 2 x per week een paar uurtjes. Ik heb voorgesteld hem eerst eens op de koffie te vragen; dat wil ze niet. Toen voorgesteld buitenshuis ergens iets te gaan drinken met elkaar; wil ze ook niet. Als ik haar vraag waarom? Heeft ze geen antwoord, alleen ik wil t gewoon niet. Ik zit er best mee in mn maag. Mijn ex heeft er niet zo'n last van, want hij kan zijn vriendin gewoon zien. Alleen ziet hij dan zijn dochter niet, maar dat schijnt hij niet erg te vinden. Kortom: wie heeft raad voor mij?

Mijn ex en ik zijn al ruim 13 jaar uit elkaar. Samen hebben we een zoon van 15. Het contact tussen hen is minimaal. De laatste jaren is dat afgebouwd van eens per 2 weken een weekend, waarin ex vaak afwezig was vanwege zijn werk en mijn zoon dus het volledige weekend alleen was met zijn stiefmoeder, naar sporadisch. In 2018 heeft mijn zoon zijn vader 3 keer gezien, op zijn initiatief. Op kerstavond kreeg hij een app dat hij niet kon komen 2e kerstdag, iets wat al jaren een duidelijke afspraak was, 1e kerstdag bij mij en 2e bij zijn vader. In heel 2019 geen contact, op de verplichte apps met een verjaardag na. Zoon is in december jarig en pa vroeg wat hij op zijn verlanglijstje had staan. Dus bij zoon de verwachting geschept dat hij dit mss met kerst wel zou krijgen. Inmiddels zijn we 2e kerstdag en er is nog niks vernomen van pa. Geen app, geen kaart, geen telefoontje, niks. Hij gaat zoon dus ook dit jaar niet ophalen. Als moeder ben ik woest, wil hem bellen en zeggen hoe ik er over denk en wat een waardeloze vader ik het vind. Van zoon echter mag ik me er niet mee bemoeien. Hij wil graag naar zijn vader maar dan op pa's initiatief, niet omdat wij hem dat voorstellen. Wat kan ik doen om het contact te herstellen als ik de belofte heb gedaan om pa niet te bellen. Pa moet toch weten dat zoon oa door deze afwijzingen elke keer inmiddels een depressie heeft, dat het zijn weerslag heeft op school etc. Pa heeft duidelijk andere prioriteiten, helaas

Ik ben nu 3,5 jaar gescheiden van mijn ex-man. Samen hebben wij twee kinderen. De keuze om te gaan scheiden, was echt niet gemakkelijk. Omdat ik bang was, dat hij zijn narcistische gedrag over zou brengen op de kinderen. Mijn grootste angst kwam uit. Nu al twee jaar geven mijn kinderen, ernstige dingen aan. Mijn kinderen lijden onder het narcistische gedrag van hun vader. Ik heb vader diverse keren erop aangesproken maar hij ontkent alles. Ik heb alles ingeschakeld wat je maar kan benoemen, zelfs een rechtzaak. We hebben bijeenkomsten gevolgd, curcussen, begeleidingsgesprekken, Melding gemaakt.. Mijn kinderen hebben met begeleiders gepraat. En nog blijft hij door gaan en alles wordt ontkent door vader. Hij zegt zelf dat de kinderen liegen. Mijn kinderen worden in twijfel gebracht, omdat de kinderen anders zijn als ze met vader naar de gesprekken gaan, als ze dan met mij gaan. De kinderen geven alles aan in de gesprekken als ze met mij gaan. Mijn kinderen geven ook aan dat ze bang zijn! En dan krijg ik te horen, Jullie situatie past bij vechtscheiding!! Nee het gaat hier om geestelijke en lichamelijke mishandeling van mijn kinderen. Omdat ik geen bewijzen heb en het alleen van de kinderen hoor, kan ik helemaal niks. Wat zijn de verdere stappen die ik kan nemen als ouder zodat mijn kinderen gehoord worden?

Hoi, mn zoon v 12 komt wekelijks bij mij en geeft aan dat hij liever volledig permanent bij mij wil wonen ipv co ouderschap met zijn beide ouders. Ik wil dit voorzichtig aanpakken, maar wel naar hem luisteren. Wat zijn jullie tips of aanpak, waarop te letten? Thankyou

Ik ben bijna 6 jaar gescheiden en mijn zoon is woont bij vader , was zijn eigen keuze toen. Mijn dochter woont bij ons. Ik ben inmiddels zover dat ik kan accepteren dat bij papa zijn regels zijn en bij mij mijn regels. Helaas kan mijn ex dat niet en als ik nee zeg, zegt hij ja. Voorbeeld : mijn dochter word deze zomer 16 en wil met haar vriendje en nog stel vrienden naar ***, dat vind ik behoorlijk ver weg. Dan vraagt ze eerst haar vader die zegt gelijk ja en een paar dagen later vraagt ze mij en ik zei direct nee. Ik wist niet dat ze haar vader gevraagd had en hij zegt ook niet tegen haar dat hij dat eerst wil overleggen met mij, want dat wil hij niet. Het moet op zijn manier. Dat vind mijn dochter leuk , daar mag alles en bij ons zijn regels. Dat doet pijn, want zo speelt ze ons tegen elkaar uit of hij probeert mij te kwetsen over haar rug. Ik ben een slechte moeder met mijn regels en ze mag niks. Zegt hij tegen mij. Dat is niet waar, ze mag genoeg, maar er moeten ook grenzen zijn. Mijn zoon mag alles, behalve als het zijn vader beter uitkomt niet. Maar zijn huis, zijn regels en daar bemoei ik me dan niet mee. Mijn zoon weet precies hoe hij dingen voor elkaar moet krijgen op deze manier. Ik baal zo enorm, want op deze manier zet hun vader mijn dochter tegen mij op. Soms denk ik weleens, dan ga je daar toch wonen, kijken hoe lang je het leuk vind om alles te mogen. Word hier erg verdrietig en boos van. Waarom kan / wil hij niet gewoon overleggen.

De moeder van de kinderen van mijn partner houdt de twee zoons bij hun vader weg. Hier zal ik verder niet te lang op in gaan. Moeder mailt van alles en nog wat in negatieve zin wat de zoons zouden zeggen over hun vader. Dit past helemaal niet bij het gedrag dat de jongens vertonen als ze bij pappa zijn. Nu weet ik een beetje hoe loyaliteit werkt en dat kinderen altijd van allebei hun ouders houden. Volgens mij willen de jongens het voor beide ouders goed doen en dat betekent mogelijk dat ze bij de ene ouder iets anders zeggen dan bij de andere ouder. Hier heb ik absoluut begrip voor, maar hoe kan ik/de pappa het beste met de jongens omgaan? Moeten zij weten wat het gevolg is van hun gedrag of dat ze mogelijk gebruikt worden en helemaal niet zulke lelijke dingen zeggen? Wat zou er in de jongens omgaan nu ze pappa niet zien of maar een beetje? Help!