Mijn dochter van 15jaar heeft moeite met het wonen in huis van vriendin van haar vader. Haar vader kiest er vaak voor om daar te blijven in week dat mijn dochter bij hem is ipv in zijn eigen huis. Mijn dochter wil in dit eigen huis, omdat ze daar haar eigen kamer heeft. In huis vriendin slaapt ze in de nagelsalon ruimte. Eigen kamer is niet mogelijk. En ze vind het huis niet fijn ruiken, wordt er zelfs misselijk van. Nu steeds ruzie tussen mijn dochter en haar vader. Band tussen mij en mijn ex is te slecht om dit met hem te bespreken. Zou de situatie ws alleen maar erger maken. Welke tips hebben jullie? Moet mijn dochter misschien toch ook meer meebewegen met haar vader en daar dan ook wonen. Wij hebben co- ouderschap, week om week. Dank voor eventuele reacties

Ik ben moeder van 2 kids van 10 en 12 jaar. Ik ben 4 jaar geleden gescheiden van mijn ex partner, een nare scheiding en communicatie is bijna niet mogelijk, afspraken maken ook niet. Ik wil mijn kinderen zo goed mogelijk voorbereiden en helpen met de overstap naar het voortgezet onderwijs. Het lastige is dat er bij papa geen huiswerk gemaakt wordt. Ze hebben er geen huiswerkplek geen hulp en geen motivatie of aansturing. Ik heb al van alles geprobeert om dit te stimulerenen ondersteunen maar niks helpt. Er zijn al vele hulpverleningsinstanties betrokken geweest, met weinig tot geen positieve uitkomst voor de kinderen. Mijn vraag is: wat helpt mijn kinderen om een goede overstap te maken naar het v.o. Wat kan ik als moeder voor hen doen. Wat zijn praktische tips voor de komende jaren. Hoe zorg je ervoor dat je al je schoolwerk bij elkaar houdt. Hoe kun je toch je huiswerk in beide huizen maken. Alle tips zijn welkom!

Hoi, ik ben Tamara mama van S (5 jaar) en J (3 jaar). Mijn ex-man en ik zijn gescheiden (nu 1,5 jaar) en gaan nog goed met elkaar om. We hebben co-ouderschap en doen ongeveer 1 x per maand nog iets met het originele gezin. Denk hierbij aan: gezamenlijk frietjes eten, naar een pannenkoekenhuis of samen winkelen voor de kinderen. S heeft soms weleens moeite met het tonen van zijn emoties als hij zijn papa of mama mist. Hij probeert zijn tranen weg te slikken en zich groot voor te doen. Wij stimuleren heel erg dat hij mag praten over zijn gevoelens en mag huilen. Ook doen we soms een check up en vragen we of S al gewend is dat papa en mama allebei een huisje hebben. Zijn er verder nog tips die jullie hebben hoe hier goed mee om te gaan? Alvast bedankt

Hallo, Wij staan op het punt om te gaan scheiden. Er zijn geen ruzies en we gaan vriendelijk met elkaar om. Maar hoe kunnen we dit onze kinderen (15, 13,11) het beste vertellen? Hebben jullie tips? Dank Groeten Hettie

Ik hou niet meer van mijn partner als geliefde. Ik ben heel erg bang om uit elkaar te gaan voor mijn kinderen ookal denk ik dat ik dan gelukkiger ben. We verschillen erg van elkaar en groeien niet meer samen. Ik ben al heel lang hiermee aan het worstelen en probeer open eerlijk te zijn naar mijn partner. Mijn zoons zijn 11 en 9 en zitten in groep 8 en 6. Ik ben zo bang om hen pijn te doen. Ik zou graag ervaringen willen horen of tips. Dankjewel

Beste kindervaringsdeskundigen, Ik ben de stiefmoeder van een 11-jarig meisje dat sinds afgelopen zomer het slachtoffer lijkt van ouderverstoting richting mijn man. Niet alleen hij wordt inmiddels verstoten, maar ook ikzelf en - wat ik erger vind - mijn eigen kinderen (van 11, 13 en 16), met wie ze altijd een heel goede band had. Haar moeder beweert dat het meisje bang is voor haar vader (ze heeft een keer gehoord dat hij boos was op mijn oudste zoon (16)) en dat ze door mijn kinderen gepest zou worden. Mijn stiefdochter reageert niet op berichtjes van mijn man en opent berichten van mij niet eens (ik heb haar een berichtje gestuurd i.v.m. de viering van Sinterklaas). Nu lees en hoor ik overal dat je het kind niet mag aanrekenen dat het zich laat manipuleren door de andere ouder. Maar ik kan hier niet goed mee uit de voeten. Het voelt voor mij ronduit onrespectvol dat ze mij en mijn kinderen compleet negeert. Mijn gedachte is dat ze toch op haar leeftijd al wel beseft dat het bot is om mensen te negeren, dus dat ze bewust onrespectvol is. Ik maak me zorgen over hoe ik met haar om moet gaan zodra ze noodgedwongen toch weer naar ons komt. Mijn man is namelijk bezig met het starten van een kortgeding om de contactregeling te herstellen. Adviezen die ik lees (meestal gericht aan de eigen ouder) houden meestal in dat je niet kritisch mag zijn op het kind en vooral met open armen klaar moet staan. Maar zou ik dan helemaal niet mogen aangeven dat ik haar gedrag geen stijl vind?

Mijn ex en ik hebben co-ouderschap over onze dochter. De laatste weken geeft mijn dochter aan dat ze vaker bij mij wil zijn en ziet ze op om naar haar vader te gaan. Zij geeft zelf aan niet te weten wat er is en het breekt mijn hart dat ze het moeilijk heeft. Wat kan ik doen om mijn dochter hierin het best te ondersteunen?

Hallo, Mijn kinderen gaan niet meer naar hun vader. Het contact tussen vader en kinderen loopt niet soepel. Vader wil wel graag contact, maar door alles wat er gebeurt is, staan de kinderen hier nog niet open voor. Met hulp van speltherapie is er even gezorgd voor geen omgang. Naast dat ik thuis nooit slecht praat over vader, of ze tegen hou om te gaan, wil ik ze ook niet meer dwingen. Wat is hierin wijsheid en hebben jullie nog tips?

Ik ben nu 2 jaar gescheiden van mijn man. Ik heb 2 dochters, die destijds 6 en 4 waren. We hebben co-ouderschap. De verstandhouding met mijn ex is helaas slecht. Hij zegt mij geen gedag (ook niet waar de kinderen bij zijn) en het contact is vijandig. (niet waar de kinderen bij zijn) Mijn oudste dochter gaat nu echt wel goed. Ze gaat met plezier naar papa en naar mij weer terug. Dit heeft een tijd geduurd, maar gaat nu gelukkig echt goed. Mijn jongste dochter heeft eigenlijk sinds een jaar er opeens heel erg last van. Ik denk dat ze voorheen te klein was om te beseffen wat er aan de hand was en het nu binnenkomt. Ze vindt de overgangen van mij naar papa en andersom heel erg moeilijk. Ze moet hard huilen bij t besef dat ze naar hem toe gaat. Als ik haar breng houdt ze mn hand vast en vertraagd dr pas. Ik probeer t luchtig te houden, maar soms moet ze hard huilen. Dat breekt mn hart. Ik weet dat ze bij papa mama mist en bij mij mist ze papa regelmatig en moet dan ook huilen. Ik probeer haar te troosten en te vertellen wanneer ze weer naar papa gaat als ze papa mist. En ze mag uiteraard bellen of appen (bij dr papa mag dit niet geloof ik....) Alleen als ze al in bed ligt mag het niet, omdat ze dan lekker moet slapen. Bij de overdracht probeer ik luchtig te doen, geef haar uiteraard knuffels en kusjes en spoor haar dan aan lekker naar binnen te gaan naar papa. Hoe kan ik het beste reageren op haar huilen? En heeft ze misschien meer hulp nodig?

Ik ga scheiden en heb 2 kinderen van 17 en 19 jaar. Zij begrijpen al veel en uitleg geven is daarom misschien wel makkelijker dan toen ze jong waren. Ik weet alleen niet goed of het voor mijn kinderen goed is dat ik laat zien dat ik boos, verdrietig en moe ben. Ik wil ze niet het gevoel geven dat ze een kant moeten kiezen. Maar wil ook niet alles verbergen. Hebben jullie hierin advies ?