Hallo, Ik heb een vraag en hoop dat iemand goed advies heeft. Mijn partner heeft een dochter van 11 jaar. Ik noem haar Nina. Nina heeft altijd goed contact gehad met haar vader en zijn familie. Ook is het contact tussen Nina en mij leuk en ongedwongen. Nina kwam tot verkort om het weekend en elke dinsdag bij haar vader. Dit waren fijne momenten. Helaas heeft Nina 2 weken geleden besloten niet meer op dinsdag te willen komen. Haar vader en ik vinden dit jammer maar respecteren haar keuze. Liefdevol loslaten noemen wij dat. Nu lijkt de situatie weer te veranderen. Van de moeder van Nina horen we dat ze niet meer de school vakantie regeling wil nakomen en dat ze ook twijfelt of ze de weekenden nog wel wil komen. Zoals elke keer gaan de vader en moeder van Nina netjes in gesprek met Nina er bij. Nina lijkt dan dicht te klappen. Later horen wij (Nina haar vader en ik) dat Nina met allerlei gevoelens zit die ze niet wil delen met haar vader. Maar het bijzondere is dat haar vader en ik dit totaal niet herkennen. Wij zien een meisje dat vrolijk is,vriendelijk, zich makkelijk aanpast en veel van haar vader en familie houd. En andersom Hoe kan dit zo ineens veranderen? Nina haar vader en ik hebben het gevoel/ vermoeden dat we in een situatie zitten waarin ouder verstoting plaats vind. Nina haar moeder kent haar eigen vader ook niet omdat haar moeder ook voor afstand heeft gezorgd. Het lijkt een patroon te zijn. Wij zitten klem. Wat moeten we doen? Tips?

Mijn ex heeft kort geleden onze relatie verbroken en is meteen uit huis vertrokken. We hebben nu een co-ouderschapsregeling maar ik heb het gevoel dat mijn zoontje van 7 jaar zich in ons oude 'gezinshuis' minder fijn voelt door de leegte die zijn vader heeft achtergelaten. Hoe kan ik het in dit huis weer fijn maken voor hem?

Mijn zoon (12 jaar) heeft het er heel moeilijk mee dat hij zijn vader niet kan zien. Hij ziet zijn vader nu al 11 maanden niet meer omdat vader geen begeleide omgang wil terwijl de gezinsvoogd dit wel nodig acht. Vader heeft psychische problematiek en zoon heeft cptss. Mijn zoon heeft het gevoel dat hij de enige is en wil eigenlijk niet verder leven zo. Hoe kan ik mijn zoon het beste steunen? Hij heeft een Ambulant begeleider, maar volwassenen vertrouwen is heel moeilijk voor hem. Hulp vanuit een therapeut hebben we ook al geprobeerd, maar zoon vertrouwt therapeut niet. Mijn zoon gaat er aan onderdoor als hij zijn vader niet ziet, maar ook als hij zijn vader wel ziet. Hoe kunnen wij hem helpen om te accepteren dat zijn vader niet zal veranderen en dat het nu even is zoals het is?

Als je als kind van gescheiden ouders bij opa en oma op bezoek gaat en je wil je vader (voorlopig) niet meer zien. Hoe vind je het dan als er bij opa en oma foto’s hangen van papa met zijn nieuwe vrouw? Mogen de foto’s daar hangen tijdens je bezoek of doet dat teveel verdriet?

Mijn ex kan heel snel heel boos worden (vaak om niks) en daar worden mijn drie (puber) dochters nu vaak de dupe van. Ik krijg de indruk dat hij soms moeite heeft om alle ballen in de lucht te houden. De boosheid reageert hij af op hen, gelukkig alleen met woorden, maar dat kan net zo schadelijk zijn voor mijn lieve, zachtaardige dochters. Wat kan ik hieraan doen? Hoe kan ik hen helpen hier beter mee om te gaan? Of hoe kan ik dit bespreekbaar maken? Want als ik dit zeg tegen mijn ex, dan wordt hij boos omdat ze dit met mij bespreken. Ik heb aangegeven dat ze dit zelf moeten bespreken met hun vader, maar dat vinden ze heel moeilijk en ook zijn ze bang dat hij dan weer boos wordt. Ik hoop dat iemand een goede tip heeft....

Goedenavond, Mijn zoon van 13 heeft net tegen mij gezegd dat hij liever niet meer naar zijn vader gaat, omdat die zo snel boos wordt. Ik herken dat gedrag wel. Er is verder totaal geen angst van mij dat mijn kinderen iets overkomt wanneer ze bij mijn ex zijn. Maar ik weet echt niet wat ik nu moet met deze opmerking. Ik wil zeker voor mijn zoon opkomen en ook als ouders samen op blijven voeden. Heeft iemand de tip voor me?

Mijn zoon is 11 jaar oud, sinds zijn 1e zijn zijn vader en ik niet meer samen. Als ouders kunnen we goed met elkaar opschieten en praten, we hebben geen ruzie. De kinderfeestjes en schoolbezoeken doen wij samen met onze zoon. Hij woont 50/50 bij ons en zijn vader. De laatste tijd verteld hij steeds meer over conflicten die hij heeft met zijn vader en stiefmoeder. Hij heeft het idee dat zijn halfzusjes anders behandeld worden dan hij en krijgt veel straf. Hij wordt ook steeds brutaler tegen zijn vader en stiefmoeder. Hij durft daar geen vriendjes uit te nodigen omdat hij zich schaamt voor de regels daar. Vandaag vertelde hij dat hij er gestrest van wordt. Afgelopen week voelde hij zich slecht en heeft alleen zitten huilen op zijn kamer. Hij wilt niet dat ik deze signalen met zijn vader bespreek omdat hij bang is voor de reactie. Toch ben ik bang dat het een keer explodeert. Daarnaast ben ik bang dat dit mijn zoon beschadigd en de band tussen hem en zijn vader en stiefmoeder. Ik weet me hiermee geen raad, hebben jullie tips?

Na een venijnig laatste stuk van de relatie en een complexe scheiding heb ik na anderhalf jaar een nieuwe partner gevonden waar ik veel plezier mee heb. Mijn oudste kind, bijna volwassen, is helemaal oké met hem. Mijn jongste kind, net een tiener, was in het begin heel enthousiast, maar vindt hem de laatste weken het ene moment leuk en gezellig, en het volgende moment is er geen vertrouwen in hem. Vandaag na een spontane knuffel aan hem bij het afscheid zei mijn kind 's avonds dat ik het uit moest maken: hij kan niet vertrouwd worden, mijn kind heeft er een naar gevoel bij. 'Dat is altijd al zo geweest.' Ik weet niet wat ik moet doen: mijn familie en vrienden kijken mee of deze man niet dezelfde trekjes heeft als mijn ex-partner, iedereen inclusief ikzelf en mijn oudste kind, is mega-alert en niemand kan iets ontdekken wat alarmerend is. Mijn kinderen staan op nummer 1, maar wat moet ik als de één voor en de ander tegen is en ik echt veel lol heb met hem en we gek zijn op elkaar?

Ik ben een moeder van 32 jaar. Mijn zoontje is bijna 6. Zijn vader en ik zijn gescheiden sinds hij 3 is. Het contact tussen mij en zijn vader is goed. We hebben co-ouderschap: mijn zoontje is dus één week bij mij en één week bij hem. De belangrijke momenten zoals verjaardagen en zwemdiploma's, vieren we samen. We wonen dichtbij elkaar in de buurt. Inmiddels zijn er ook alweer nieuwe partners in zowel mijn leven als in het leven van zijn vader. Bij mij was die partner er al vrij snel: dus mijn zoontje is heel erg gewend en gesteld op mijn nieuwe partner. Soms denk ik er samen met mijn nieuwe partner over na om een tweede kindje te krijgen. Ik vind dit een erg lastig vraagstuk: ik vraag me namelijk af hoe dat voor mijn zoontje zou zijn. Er zou dan een tweede kindje zijn dat altijd bij mij is en hij is er maar om de week. Bij zijn vader komt er zeker weten een tweede kindje bij (nu nog niet maar binnen nu en twee jaar verwacht ik wel). Ik voel me al snel schuldig en ik wil mijn zoon niet tekort doen. Ik wil mijn zoontje vooral het gevoel geven dat er héél veel van hem gehouden wordt en dat er áltijd een veilige haven bij mij voor hem is, ongeacht of er een tweede kindje komt. Zijn er mensen hier waarbij er een tweede kindje is gekomen nadat de ouders zijn gescheiden? Hoe is/was dat voor jou? Of hoe zou je het vinden?

Hallo, Ik zou graag wat ervaringen willen horen over hoe jullie het hebben ervaren als papa en mama iets verder uit elkaar wonen. Mijn ex en ik wonen op 7 autominuten van elkaar maar doordat ik een woning kan kopen zou dat straks misschien 15 minuten worden. Voor nu is dat geen probleem, onze dochter is 7, zit op school in het dorp waar haar vader woont en ik rij met liefde heen en weer als ze daar bij een vriendinnetje wil spelen. Maar kleine meisjes worden groot en straks zal ze het misschien fijner vinden om zelfstandig heen en weer te gaan. Ik ben bang dat de afstand dan te groot wordt. Vanuit waar we nu wonen zou ze er 20-25 minuten over doen met de fiets en als ik zou verhuizen zou dat 45-50minuten worden. Het huis waar ik nu woon is vrije sector en aangezien de huurprijs steeds verder omhoog gaat zou ik graag willen kopen. In het dorp van haar vader zijn de huizenprijzen te hoog maar verdien ik weer teveel voor een sociale huurwoning. En in de stad waar ik nu woon liggen de betaalbare woningen ook niet voor het oprapen dus nu ik de mogelijkheid heb zou ik het wel heel fijn vinden. Alleen wil ik voor mijn dochter dat ze zonder al teveel obstakels straks ook naar haar vader kan als ze daar behoefte aan heeft of weer naar mij. Graag hoor ik hoe jullie dat hebben ervaren. Uiteraard wil ik haar ook als ze ouder is heen en weer rijden maar ik snap dat je daar als puber ook niet heel blij van wordt! Groetjes, Laura