Hallo, Wij staan op het punt om te gaan scheiden. Er zijn geen ruzies en we gaan vriendelijk met elkaar om. Maar hoe kunnen we dit onze kinderen (15, 13,11) het beste vertellen? Hebben jullie tips? Dank Groeten Hettie

Ik hou niet meer van mijn partner als geliefde. Ik ben heel erg bang om uit elkaar te gaan voor mijn kinderen ookal denk ik dat ik dan gelukkiger ben. We verschillen erg van elkaar en groeien niet meer samen. Ik ben al heel lang hiermee aan het worstelen en probeer open eerlijk te zijn naar mijn partner. Mijn zoons zijn 11 en 9 en zitten in groep 8 en 6. Ik ben zo bang om hen pijn te doen. Ik zou graag ervaringen willen horen of tips. Dankjewel

Beste kindervaringsdeskundigen, Ik ben de stiefmoeder van een 11-jarig meisje dat sinds afgelopen zomer het slachtoffer lijkt van ouderverstoting richting mijn man. Niet alleen hij wordt inmiddels verstoten, maar ook ikzelf en - wat ik erger vind - mijn eigen kinderen (van 11, 13 en 16), met wie ze altijd een heel goede band had. Haar moeder beweert dat het meisje bang is voor haar vader (ze heeft een keer gehoord dat hij boos was op mijn oudste zoon (16)) en dat ze door mijn kinderen gepest zou worden. Mijn stiefdochter reageert niet op berichtjes van mijn man en opent berichten van mij niet eens (ik heb haar een berichtje gestuurd i.v.m. de viering van Sinterklaas). Nu lees en hoor ik overal dat je het kind niet mag aanrekenen dat het zich laat manipuleren door de andere ouder. Maar ik kan hier niet goed mee uit de voeten. Het voelt voor mij ronduit onrespectvol dat ze mij en mijn kinderen compleet negeert. Mijn gedachte is dat ze toch op haar leeftijd al wel beseft dat het bot is om mensen te negeren, dus dat ze bewust onrespectvol is. Ik maak me zorgen over hoe ik met haar om moet gaan zodra ze noodgedwongen toch weer naar ons komt. Mijn man is namelijk bezig met het starten van een kortgeding om de contactregeling te herstellen. Adviezen die ik lees (meestal gericht aan de eigen ouder) houden meestal in dat je niet kritisch mag zijn op het kind en vooral met open armen klaar moet staan. Maar zou ik dan helemaal niet mogen aangeven dat ik haar gedrag geen stijl vind?

Mijn ex en ik hebben co-ouderschap over onze dochter. De laatste weken geeft mijn dochter aan dat ze vaker bij mij wil zijn en ziet ze op om naar haar vader te gaan. Zij geeft zelf aan niet te weten wat er is en het breekt mijn hart dat ze het moeilijk heeft. Wat kan ik doen om mijn dochter hierin het best te ondersteunen?

Hallo, Mijn kinderen gaan niet meer naar hun vader. Het contact tussen vader en kinderen loopt niet soepel. Vader wil wel graag contact, maar door alles wat er gebeurt is, staan de kinderen hier nog niet open voor. Met hulp van speltherapie is er even gezorgd voor geen omgang. Naast dat ik thuis nooit slecht praat over vader, of ze tegen hou om te gaan, wil ik ze ook niet meer dwingen. Wat is hierin wijsheid en hebben jullie nog tips?

Ik ben nu 2 jaar gescheiden van mijn man. Ik heb 2 dochters, die destijds 6 en 4 waren. We hebben co-ouderschap. De verstandhouding met mijn ex is helaas slecht. Hij zegt mij geen gedag (ook niet waar de kinderen bij zijn) en het contact is vijandig. (niet waar de kinderen bij zijn) Mijn oudste dochter gaat nu echt wel goed. Ze gaat met plezier naar papa en naar mij weer terug. Dit heeft een tijd geduurd, maar gaat nu gelukkig echt goed. Mijn jongste dochter heeft eigenlijk sinds een jaar er opeens heel erg last van. Ik denk dat ze voorheen te klein was om te beseffen wat er aan de hand was en het nu binnenkomt. Ze vindt de overgangen van mij naar papa en andersom heel erg moeilijk. Ze moet hard huilen bij t besef dat ze naar hem toe gaat. Als ik haar breng houdt ze mn hand vast en vertraagd dr pas. Ik probeer t luchtig te houden, maar soms moet ze hard huilen. Dat breekt mn hart. Ik weet dat ze bij papa mama mist en bij mij mist ze papa regelmatig en moet dan ook huilen. Ik probeer haar te troosten en te vertellen wanneer ze weer naar papa gaat als ze papa mist. En ze mag uiteraard bellen of appen (bij dr papa mag dit niet geloof ik....) Alleen als ze al in bed ligt mag het niet, omdat ze dan lekker moet slapen. Bij de overdracht probeer ik luchtig te doen, geef haar uiteraard knuffels en kusjes en spoor haar dan aan lekker naar binnen te gaan naar papa. Hoe kan ik het beste reageren op haar huilen? En heeft ze misschien meer hulp nodig?

Ik ga scheiden en heb 2 kinderen van 17 en 19 jaar. Zij begrijpen al veel en uitleg geven is daarom misschien wel makkelijker dan toen ze jong waren. Ik weet alleen niet goed of het voor mijn kinderen goed is dat ik laat zien dat ik boos, verdrietig en moe ben. Ik wil ze niet het gevoel geven dat ze een kant moeten kiezen. Maar wil ook niet alles verbergen. Hebben jullie hierin advies ?

Ik ben weg gegaan bij mijn partner/vader van mijn dochter wegens huiselijk geweld, drugs en alcohol. Dit weet mijn dochter niet en kan ik haar ook niet vertellen, ze is 10! Maar hoe ga ik hiermee om en kan ik subtiel laten weten dat dit niet oké is en daarom mijn dochter grootste gedeelte van de week bij mij zal moeten zijn, ondanks dat haar vader het daar niet mee eens is

Goedemiddag Onlangs ben ik gescheiden. Samen hebben we 3 kinderen (van 13,17 en 19 jaar). In mijn huwelijk is er dikwijls sprake geweest van huiselijk geweld, en vaak in de vorm van verbale en passieve agressie door mijn ex-man. Nu we zijn gescheiden zet hij dit gedrag voort op mijn kinderen. En dan vooral mijn dochter van 13 jaar. Graag zou ik advies willen en hulp hoe ik om kan gaan met mijn kinderen? Op welke manier kan ik hen het beste bijstaan? Dit agressieve gedrag van mijn. ex zie ik namelijk escaleren, zodanig dat mijn dochter niet meer naar haar vader wil gaan (Zoals deze week maar 2 daagjes en de rest van die week en de week erop is ze bij mij.

Hoi daar. Bedankt voor je tijd :) Ik ben Zuza, mama van 4jarige Nina en met haar papa zijn wij nu 2 jaar gescheiden. Ik ben diegene die de beslissing nam om te gaan scheiden en papa van Nina heeft het er nog steeds moeilijk mee. Hij neemt het mij nog steeds erg kwalijk. Wij hebben de afspraken dat Nina bij beide ouders 50/50 is en 1x in de 2weken wordt Nina door papa bij mama thuis opgehaald. Nina is een grote meid die meer naar mama neigt. Dus soms komt het er voor dat ze niet met papa mee wilt. En dat is voor ons alle 3 heel naar. Ook heeft ze het bij papa erg naar dr zin, ze wil op dat moment geen afscheid nemen van mama. En dat snap ik. Ik vraag mij af of jij wat tips hebt wat betreft alles. De situatie door Nina haar ogen te zien, andere manier van aanpak wat de overgang voor haar minder lastig maakt. Ook is er laatst tussen de ouders een behoorlijke ruzie gebeurt tijdens het overdragen, wat wij graag willen voorkomen. Komende tijd denk ik zelf aan z min mogelijk contact maar wel communiceren over Nina. Een soort logboek waar wij belangrijke informatie kunnen uitwisselen en het niet over hoeven te hebben waar Nina bij is. Zoiets. Het liefst houd ik het allemaal vriendelijk en zo gezellig mogelijk. Mijn uitgangspunt is dat ook houden wij niet meer van elkaar(ouders) kunnen wij het vriendelijk houden. De vader is er niet altijd voor in staat omdat hij nog onverwerkte emoties heeft van de scheiding. En dat maakt het op de momenten van de overdracht erg lastig.Bedankt, liefs