Hallo, Wij hebben een dochtertje van 3 jaar oud en zijn ruim 2 jaar geleden gescheiden. De onderlinge verhouding is prima en constructief, maar we hebben een verschil van inzicht over de woonsituatie. Hiervoor vragen wij graag jullie advies! Mijn ex partner woont op ongeveer 20 minuten rijden van mijn huis in een ander dorp. Onze dochter is 80% van de tijd bij haar en 20% van de tijd bij mij. Ze gaat in Januari 2015 naar school. Vraag: Is het voor ons dochtertje beter als we in hetzelfde dorp (of stad) gaan wonen? We willen jullie vragen naar jullie mening en argumenten. Argumenten voor: - voor dochter prettig dat het niet uit maakt of ze bij vader of moeder is, ze kan altijd afspreken met haar vrienden/vriendinnen. - praktisch handig bij verjaardagen/sporten/school etc. Minder reistijd tussen de locaties, dus meer quality time en een rustiger/overzichtelijker leven voor haar. - vader of moeder zijn beide beschikbaar, indien oud genoeg kan ze gemakkelijker de andere ouder opzoeken als ze daar behoefte aan heeft. - grote betrokkenheid beide ouders bij haar sociale leven/leefomgeving. Argumenten tegen: - potentieel een loyaliteitsconflict voor haar om te kiezen, omdat er keuze is.... Bedankt voor jullie hulp en inzichten!

Beste Forum leden. Als kind van gescheiden ouders en nu sinds 3 jaar zelf ook gescheiden wil ik het volgende met jullie delen. Ik was vandaag bij de psycholoog omdat mijn dochterje last heeft van een loyaliteitsconflict. Niet omdat mijn ex en ik elkaar de tent uit vechten, integendeel. Ik las hier op een prikbord de openbrief aan alle gescheiden ouders. Ik werd er door geraakt. Zo mooi beschreven hoe kinderen worstelen met dit onderwerp. Heel herkenbaar ook en een mooi moment voor in reflectie naar mijn eigen jeugd en dat van mijn kinderen. Als zorgzame vader wil ik dat mijn dochters de ruimte voelen, warmte ontvangen en mogen genieten van het feit dat ze liefhebbende ouders hebben, ook al zijn die niet meer bij elkaar. Echter om deze wens realiteit te laten worden heb je twee mensen nodig, Dit lukt lang niet altijd. Ik wens alle kinderen, jongeren en ouders heel veel wijsheid toe en vind dit een geweldige website die mij als ouder helpt met te verplaatsen in de denkwereld van mijn kinderen. Dank hiervoor.

Beste lezers, Mijn vriend en ik zijn 9 maanden geleden uit elkaar gegaan maar woonden nog steeds in het zelfde huis om de rust voor de kinderen te bewaren. Vanaf 1 april gaat hij naar zijn eigen huis dat dan (grotendeels) klaar is. De kinderen gaan voor 60% bij mij en 40% bij hem wonen. Nu is het moment gekomen van het verdelen van de spullen. Mijn vraag aan jullie is of wij de kinderen (3 en 6 jaar) moeten betrekken bij het verdelen of niet? Gaan zij mee bepalen welk speelgoed in welk huis komt of lossen wij dat zelf op? Praktisch is het handiger zonder de kinderen te doen. Maar misschien is het voor het proces beter dat ze hier in mee bepalen. Wat denken jullie?

Reageer alsjeblieft eerlijk als je kinderen 'nare' dingen zeggen (in jouw nadeel). Ik heb een paar weken veel minder voor mijn kinderen kunnen zorgen (overspannen vanwege de scheiding, werkdruk, bijna volledige zorg voor de kinderen ), ze zijn opgevangen door hun vader (en zijn nieuwe vriendin). Toen ze weer bij mij kwamen kreeg ik allerlei opmerkingen als" "we vinden onze stiefmoeder veel leuker" "we willen weer naar pappa" "hier is het niet leuk mamma, we zijn niet meer gewend" "het huis is daar veel mooier" "jij bent veel te streng" etc... Vreselijk om te horen, uiteraard... Maar wat ik eigenlijk hoorde: "we hebben je gemist mamma, waar was je al die tijd?" "we hebben het goed bij pappa en stiefmoeder, we hebben het naar ons zin en we worden heel liefdevol verzorgd" "we hebben deze tijd kunnen benutten om te wennen aan het nieuwe (2e) huis en we zijn daar nu veilig en vertrouwd" "we missen pappa als we niet bij hem zijn, want we houden zoveel van hem" Ik heb de kinderen beiden gezegd dat ik snap als ze boos op mij zijn, ik was immers zolang 'ziek' en er niet voor hen. Dan mag je als kind best boos zijn, want je moeder moet er gewoon voor je zijn. Hierop keken ze wat verbaasd, maar het klopte wel (dat hadden ze nog niet durven voelen) en de spanning zakte meteen weg. Ook zei ik dat ik zo blij voor hen was dat ze alles durfden te zeggen en ook dat ik blij was dat ze het zooo fijn bij pappa en en zijn vriendin hebben. En dat het me speet dat ik zo lang ziek ben, maar dat ik echt mn best doe om zo snel mogelijk weer beter te worden en .. uiteraard... dat ik ontzettend veel van hen hou en dat ze prachtige eerlijke kinderen zijn, die graag altijd eerlijk blijven, ookal zijn ze bang dat ik het niet leuk vind om te horen. De hele situatie is namelijk helemaal niet leuk. maar we hebben het er wel mee te doen. Tot zover.. ik hoop dat inspirerend kan zijn voor andere ouders. (en geloof me.... mijn achterliggende verhaal is niet mals..... ik ga het niet niet schrijven, maar als je het zou weten....het is ongelooflijk)

Beste ... Ik ben 2 maanden geleden in een scheiding beland, een maand geleden hebben we onze kinderen (6, 9 en 11 jaar) erover verteld. Na de eerste schok hebben ze tot nu toe rustig gereageerd op de situatie, maar er is dan ook nog niet veel veranderd in het dagelijkse leven, we wonen nog steeds met z'n vijven in 1 huis. Mijn vrouw en ik zijn het erover eens dat voor het ouderschapsplan het belang van de kinderen op nummer één staat, maar we hebben grote onenigheid wat dat belang dan is, met name wat betreft de toekomstige woonplek(ken). Daarover gaan mijn vragen. Voor mijn gevoel zou het het beste zijn voor de kinderen als ze blijven wonen in het huis waarin ze zijn opgegroeid en dat wij ouders ons leven daar omheen organiseren. Ik heb het gevoel dat het voor kinderen erg onrustig is om steeds te moeten wisselen tussen 2 woonplekken, en helemaal als de tijd tussen beide plekken (erg) ongelijk verdeeld is. Mijn vrouw en de mediator doen daar heel verbaasd over en zeggen eigenlijk dat dat onzin is, dat kinderen er wel aan wennen en dat kinderen flexibel genoeg zijn om daarmee om te gaan. Ik heb daar mijn twijfel over, en sowieso leg je dan de grote verandering bij de kinderen neer, in plaats van dat je ervoor probeert te zorgen dat de verandering in dagelijks leven minimaal is. Ik weet wel dat het meestal zo geregeld wordt, maar ik denk dat het veel extra druk met zich meebrengt en dat het niet zo gemakkelijk is om ermee te dealen als wordt gesteld. Hier zijn mijn twee vragen: 1) is het inderdaad zo dat ik me overdreven zorgen maak over de onrust die wisselen van woonplek voor kinderen met zich meebrengt? Wat kan ik/kunnen we eraan doen om de onrust/spanning zo klein mogelijk te maken (sorry, dat zijn 2 vragen in 1)? 2) zou het inderdaad (veel) beter voor de kinderen (zeker in de leeftijd 6, 9 en 11) zijn om te blijven wonen in het huis waarin ze zijn opgegroeid en dat de ouders daar een zorgstructuur omheen organiseren waarin ze toch niet allebei tegelijk in het huis hoeven te zijn? Alvast veel dank voor jullie reactie(s)!

mijn ex wil stoppen met het laten komen van de kinderen bij mij. ouderschap verstoting hoe kan ik jullie het beste introduceren bij de kinderen.

Ook ik zit midden in een scheiding, en dat duurt nu eigenlijk al veel te lang. Bij de 1e rechtszaak is de keus van onze zoon ( 17 ) bekend geworden, en hij wou bij zijn vader blijven. Ik heb daar natuurlijk veel verdriet van gehad, maar respecteerde zijn keus, en heb er verder geen problemen over gemaakt. Nu, ruim een half jaar later heb ik hem niet meer gehoord en gezien, en dat is onverdraaglijk geworden. We waren altijd zo close, en deden heel veel dingen samen, daarom is het voor mij ook niet te bevatten. Ons 1 ste kindje, een meisje is vlak na de bevalling overleden, en daarna heb ik 2x een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gehad. En mijn zoon is na 2 I.V.F pogingen geboren . Moeder zijn van 2 mooie kinderen en er geen eentje meer hebben !!! Ik begrijp dat mijn zoon misschien kwaad op me is omdat ik zijn veilige en onbezorgd leventje op z'n kop heb gezet, maar om mij dan maar helemaal uit je leven te schrappen is wel heel erg drastisch. Ik zou graag met hem willen praten waarom het zo ver heeft moeten komen, maar ik krijg geen kans. Krijg geen medewerking van zijn school, niet van zijn sportvereniging , niet van verdere familie, zelfs niet van zijn beste vrienden. Ik ben dus ook ontzettend bang dat hij nu net zo gemanipuleerd wordt als ik 25 jaar lang.

Ik lig in scheiding en heb twee meisjes van 7 en 11. Hun vader is bij z'n nieuwe vriendin ingetrokken - 30 km verderop. Nu zijn we bezig met het ouderschapsplan. Ze zijn 4 nachten per 2 weken bij hun vader en de vakanties worden 50/50 verdeeld. Ik heb de wens na een vakantie de kinderen zondagmiddag thuis te krijgen (ook als het dan een papaweekend zou zijn) omdat ik dénk dat het fijn voor ze is om nog even te 'aarden/wennen' voordat school weer begint. Bovendien vind ik een eerste schooldag na de vakantie altijd 'bijzonder' en wens hen ook daarom zélf naar school te kunnen brengen. Hun vader vindt het onzin, als het zijn weekend is wil hij ze zélf naar school brengen. Ik vind het heel moeilijk om het de kinderen zelf te vragen omdat ik ze niet met een loyaliteitsprobleem wil opzadelen. Maar tegelijkertijd wil ik graag dat ze wel mee mogen denken over de 'verdeling'. Ik ben erg benieuwd of jullie ervaring hebben met die dat gevoel van thuis 'aarden', vooral in combinatie met de eerste schooldag na een vakantie..? Bij voorbaat hartelijk dank voor jullie reaktie(s).

Beste ervaringsdeskundigen, Ik wil ene vraag stellen aan kinderen die gescheiden ouders hebben, en waar de situatie in de co-ouderregeling zo moeizaam ging, dat Bureau Jeugdzorg betrokken moest worden. Ik wil graag weten wat jullie ervaringen werd, als er een OTS (onder toezicht stelling) kwam, een gezinsvoogd die vader en moeder moest helpen te overleggen zonder gedoe en beslissingen kon nemen over jullie als je ouders er niet uitkwamen. Helpt dat , als er een gezinsvoogd komt? Wordt het dan rustiger voor jullie als kinderen, fijner? Komt er alleen maar meer gedoe en meer strijd van? Als je kon kiezen, koos je dan voor een gezinsvoogd of toch maar niet? En, wat raad je de ouders aan te doen (of juist niet te doen) als er een gezinsvoogd komt? Dat is iets waar jullie mij, en vooral mijn 3 kinderen, veel mee zouden kunnen helpen als jullie je ervaringen met mij wilt delen. Dankjewel,

Hallo allemaal, Hierbij een radeloze oma, mijn kleinkind ( 7 jaar) gaat eens in de 2 weken een weekend naar zijn vader, hij vindt het daar vreselijk met stiefmoeder en haar 2 kinderen! Vanaf dat hij 6 maanden was woont hij alleen met zijn moeder, omdat mijn dochter zelf uit een gescheiden gezin komt ( ik heb met mijn exman, tot volle tevredenheid van onze 2 kinderen altijd een Co.-ouderschap regeling gehad) had (heeft) zij de intentie gehad om via een mediator toch een omgangsregeling met de vader van haar kind te kunnen volbrengen! Vader keek in eerste instantie nooit naar hem om. Het contact met de vader is opgebouwd met 1 uur contact per 2 dagen ( in het bijzijn van een hulpverlener) en daarna verder uitgebouwd tot zoals het nu is 1 x in de 2 weken een weekend! In het begin ging het redelijk en kon mijn dochter de dingen in het belang van hun zoon redelijk overleggen. De vader van mijn kleinzoon woonde de eerste 5 jaar van mijn kleinzoons leven weer bij zijn ouders en Opa en Oma namen de nodige dingen die vader niet uitvoerde voor hun rekening. Vader denkt alleen maar aan zichzelf is altijd moe en steekt absoluut geen energie in de behoeften van zijn zoon. Nu sinds anderhalf jaar heeft vader een vriendin met 2 jongere kinderen van haarzelf. Vader trok gelijk bij haar in, terwijl hij de belofte aan zijn zoon had gegeven dat ze eerst een huis voor hun tweetjes zouden betrekken. Ons kleinkind vond dat niet te rechtvaarden, hij is een heel eerlijk kind. Daarbij komt ook dat hij uit zijn vertrouwde omgeving werdt weggetrokken en anderhalf uur verderop ging wonen. Onze kleinzoon geeft aan dat hij heel veel straf heeft en dat hij het binnen het gezin met 2 jongere meisjes altijd heeft gedaan, hij vindt het allemaal onterecht. Sinds de nieuwe relatie van zijn vader wil vader ineens totaal geen contact/ overleg meer met de biologische moeder. Hij heeft in het bijzijn van zijn zoon de moeder voor de meest vreselijke dingen uitgescholden, daar is ons kleinkind zo intens verdrietig om en je merkt dat hij van week tot week onzekerder wordt! Het gaat ons allemaal door merg en been als ik hem de vrijdag dat hij naar zijn vader gaat ons aangeeft dat hij eigenlijk niet naar papa wil, hij voelt zich in de steek gelaten en zegt ook duidelijk in papa's ogen doe ik nooit iets goeds. De laatste keren kwam hij heel timide en bijna apathisch daar vandaan, wil niets vertellen, heel erg verdrietig! Wij inclusief zijn moeder, zeggen nooit iets negatiefs over zijn vader en proberen het allemaal positief te benaderen (wij hebben nl 18 jaar een co - ouderschap goed doorlopen) De kerstvakantie zou hij voor het eerst ( had hier nog nooit eerder om gevraagd) een week naar zijn vader, ze zouden een weekje weg met het nieuwe gezin en opa en oma zouden meegaan, alleen op die voorwaarde wou ons kleinkind mee. Het weekje weg bleek niet door te gaan en was 2 weken voor kerst al een beetje aangegeven bij mijn kleinzoon dat ze geen huisje konden vinden. Ons kleinkind gaf aan bij zijn moeder dat hij niet 1 week bij zijn vader en nieuw gezin wou verblijven, als opa en oma er niet zouden zijn? dat hij net als anders dan 2 nachtjes wou blijven. Mijn dochter heeft contact gezocht met stiefmoeder ( hierdoor is enigszins overleg mogelijk) dat heeft dochterlief geaccepteerd. Met de vraag mag ik jullie vakantieadres? Kon ze nog niet geven want ze wisten het nog niet. 2 dagen voor vertrek, kleinzoon was erg nerveus en verdrietig gaf steeds aan ik wil echt maar 2 nachtjes en mama dat ga ikzelf vertellen tegen papa, punt uit. (Hij vindt het vreselijk dat zijn vader niet met zijn moeder wil praten) Dochter weer contact via de app opgenomen met vriendin en ze hadden nog geen idee, dochterlief gaf aan,kan vader, zoonlief even bellen want voor hem is het belangrijk om te weten waar hij aan toe is. Eerst belde vriendin, kleinzoon gaf aan als wij niet weggaan wil ik maar 2 nachten bij jullie slapen. Uiteindelijk kwam vader aan de telefoon en durfde hij het niet te zeggen dat hij maar 2 nachtjes wou blijven, kinderen zijn altijd loyaal aan hun ouders! Vaders antwoord is dat moet je zeggen van mama en dat is mamma's idee, absoluut niet waar. Hij was zo verdrietig toen hij toch een week moest gaan, dochterlief wil geen conflicten. Haar omgeving vindt het mooi genoeg geweest, dit gaat ten koste van het kind, ze heeft er altijd alles aan gedaan om het allemaal in goede banen te leiden, hij is degene die niet met haar wil communiceren, ook niet hoe hun kind er emotioneel en psychisch voorstaat. Dan hebben we het überhaupt nog niet over dat hij geen alimentatie betaald voor ons kleinkind. Heeft iemand een suggestie hoe wij dit allemaal toch tot een positieve oplossing kunnen brengen in het belang van het kind! Wij hebben als grootouders ook al contact opgenomen met de ouders van vaders kant (met goedkeuring van dochter) helaas wil hij ook niet met hun in gesprek. Bedankt voor dat ik dit verdrietige verhaal even kwijt kon. Een heel verdrietige oma