Het lijkt zo mooi, scheiden met een Kindercoach, scheidingsbemiddeling, convenant en ouderschapsplan. De vraag is of beide exen daar ook werkelijk toe in staat zijn. Mijn ervaring na vijf jaar vechtscheiding met een ex die een persoonlijkheidsstoornis heeft (asperger), is dat het bijna onvermijdelijk blijkt om de kinderen in een onmogelijke positie te vinden. Ik ben zo langzamerhand ten einde raad. Het brengt een machteloosheid en daarmee woede naar boven, waar niemand beter van wordt. Heeft iemand een goed idee?