Lieve ervaringsdeskundigen, Ik ben Debby en mijn kinderen zijn 6 en 10 jaar. Mijn ex-man wil verhuizen en bij zijn vriendin gaan wonen, maar dat is een half uur rijden naar school met de auto. De kinderen geven aan (nog) niet te willen verhuizen, maar hij gaat het toch doen. Is het voor de kinderen beter om doordeweeks bij mij te blijven zodat ze makkelijker naar school kunnen of is elke dag een uur heen en weer (3/4 dagen in de week) ook oké voor ze? Ik wil ze niet weghouden bij hun vader, maar wil wel dat ze rust krijgen als ze naar school moeten. Hebben jullie daar ervaring mee?

Wij zitten helaas middenin een scheiding en onze zoon is 4,5 jaar. Ik lees veel over wonen in twee huizen en vroeg mij af wat zou je ons adviseren bij een jongetje van 4,5 jaar? We kunnen helaas niet in hetzelfde huis blijven wonen. We kunnen wel in dezelfde stad blijven maar dan is er weinig ruimte om lekker buiten te spelen. Zelf had ik bedacht om 1 hoofdhuis te maken waar onze zoon kan wonen met mij als mama zijn spullen etc. heeft en kan logeren bij de andere ouder ( papa) die dan een appartement in de buurt heeft. Als onze zoon dan ouder wordt geeft hij aan wat hij wil. Zodat we ook rekening houden met z’n leeftijd. Z’n papa en mama gaan in hetzelfde dorp wonen zodat hij makkelijk ons beide kan zien. En een leven kan opbouwen met vriendjes en sport en school. Ik ben heel benieuwd naar jullie ervaringen tips en andere adviezen. Dank je wel alvast, we leren graag van jullie en we kunnen nu nog het verschil maken in onze keuzes.

Hoi, mijn vraag is hoe ik mijn dochter kan helpen. Sinds april 2024 wonen wij apart van vader, samen met nog een broer en zus. Al heel snel gaf ze aan dat ze niet naar haar vader wilde, ze voelde zich daar niet op haar gemak. Ik als moeder heb haar steeds gestimuleerd om toch te gaan, tot het moment dat ik haar letterlijk uit bed moest halen...dat was half november. Eerder ging ze om het weekend en de maandagavond. Sinds november alleen nog maar de maandag, dat wil ze het liefste ook stoppen. Ik vind het lastig om het met haar te bespeken, ze zegt dat ze liever helemaal niet gaat. Papa doet helaas weinig moeite richting haar om het contact te herstellen. Wat kan ik zeggen of doen om haar te helpen?? Het hebben van een vader is zo belangrijk, maar ze voelt zich niet gehoord door hem. Hoe kan ik haar steunen, dingen bespreken? Of moet ik het juist laten en er niet teveel bovenop zitten? Sinds ze bijna niet meer naar papa gaat heeft ze amper nog buikpijn en is ze ook rustiger. Mijn dochter is 11 en zit in groep 8.

Hallo, mijn man heeft 2 kinderen met zijn ex-vrouw (24 en 20). De jongste, een dochter is nu in transitie. Er is geen contact met vader; moeder reageert nergens op (mail, app, telefoon wordt niet opgenomen). Mijn man heeft altijd contact willen hebben met zijn kinderen. Er is helaas sprake van ouderverstoting. Hij weet niet waar zijn kinderen wonen, kaartje sturen kan dus niet. Hij had zo graag zijn dochter willen steunen in haar wens om van geslacht te veranderen. Hij heeft deze situatie 'per ongeluk' vernomen. Hoe denken jullie hierover?

Hallo, ik heb 2 kinderen (6 en 9 jaar) en ben sinds 1,5 jaar gescheiden. Het contact is inmiddels goed. Heel af en toe doen we iets met z'n vieren of komt het zo uit dat we even met z'n vieren bij elkaar zijn. De kinderen vinden dat heel fijn en genieten daarvan. De jongste heeft het er nadien zichtbaar moeilijk mee, is dan erg verdrietig en mist de ouder die dan weer weg is heel erg. Meer dan bij een regulier wisselmoment. Ik worstel met waar ik goed aan doe, wel of niet van dit soort momenten. Maken we het haar in haar verwerking moeilijker zo en moeten we het even laten, of blijft dit gewoon een lastig iets voor een kind en is het ook een afweging met wat het oplevert (bij elkaar zijn en genieten)? Ik ben benieuwd naar eigen ervaringen. Dank jullie wel! Groet, Sandra

Beste lezer, Mijn partner heeft aangegeven te willen scheiden. We hebben 3 kinderen van 3, 5 en 6. Omdat er geen strijd is tussen ons en we denken dat de kinderen happy zijn in de huidige omgeving (school, vriendjes etc) willen we living together apart nastreven. Kinderen in het huis. De ouders een verdeling wie wanneer thuis is en bijv. 2 dagen samen. Zodat zij dan beide ouders ter beschikking hebben. Hebben jullie hier ervaring mee en denken jullie dat dit werkt op de langere termijn? Groetjes

Beste lezer, Mijn vriend heeft twee lieve kinderen van 10 en 7 jaar oud. Ik ben 2,5 jaar samen met mijn vriend en nu 1,5 jaar in het leven van de kinderen. Sinds afgelopen januari wonen we samen met z'n vieren (dus nog maar kort). Het gaat heel goed met ons: de band is sterk. Afgelopen jaar heeft de oudste aangegeven te willen stoppen met een bepaalde sport. Hun moeder is trainer in deze betreffende sport en werkt daar dan ook 4 of soms 5 dagen in de week. Gedurende het jaar heeft de oudste dit al een paar keer aangegeven (stoppen en wat anders doen), maar er wordt niet geluisterd door beide ouders. Die indruk krijg ik erbij althans. Ik hou mij buiten de beslissingen van hun ouders en probeer alleen maar te ondersteunen en een klankbord te zijn (voor zowel mijn vriend als de kinderen) wanneer daar behoefte aan is. Mijn vraag is als volgt: Doe ik er goed aan om alleen te luisteren? Kan ik nog op een andere manier de oudste ondersteunen? De oudste gaf aan dat een keertje tennissen wel leuk zou zijn, zou het dan fijn zijn als ik dat faciliteer (in overleg met hun ouders natuurlijk) of dat alles via hun ouders loopt? Hebben jullie wel eens zo'n situatie gehad? Wat had je toen gewild? Alvast bedankt voor het lezen in ieder geval! Vriendelijke groet, Lies

Hoi hoi, als kind van gescheiden ouders èn gescheiden moeder (d13 en meerv geh z11) ben ik erg zoekende naar wat het beste is voor de kinderen. De afgelopen jaren lukte het me, oa na intensieve traumatherapie, steeds beter om het contact met de vader van mijn kinderen weer te hebben, we konden zelfs samen koffie drinken en hij is hier afgelopen zomer zelfs met zn 2e vrouw en hun zoontje een keer een broodje wezen eten na het thuisbrengen van onze dochter. Een aantal weken geleden is er weer een behoorlijk trauma opengetrokken, wat is ontstaan in onze verkeringstijd, nu ruim 15 jaar geleden. Hierdoor reageert mijn lichaam momenteel weer heel fysiek met duizeligheid, kotsmisselijk worden (ben toen in de situatie flauw gevallen vd pijn) etc. Ik wil graag dat de contacten weer normaal kunnen verlopen maar momenteel is dat dus weer heel moeilijk. Komende maandag is er weer een fysiek gesprek op school waar we als ouders én kind en mentor met elkaar in gesprek gaan over de vervolgkeuzes voor haar 3e leerjaar maar de paniek slaat eigenlijk weer toe om fysiek met hem in 1 ruimte te zijn, toen ik hem vd week over de telefoon hoorde moest ik letterlijk weglopen omdat ik begon te kokhalzen... ik wil dit niet voor mijn dochter, absoluut niet, maar het lukt momenteel echt niet... mn dochter weet van het trauma, maar niet dat het door haar vader komt... hebben jullie tips/adviezen voor maandag? Traumatherapie weer oppakken wordt aan gewerkt... En tips /advies wat wel en niet vertellen?

Hoi, ik zit met iets waarvoor jullie misschien een advies kunnen geven. Hoe en wanneer vertel ik mijn 2 kinderen (leeftijd 9-11) dat ik een huis koop met mijn nieuwe vriendin, waarin we met haar 2 kinderen (leeftijd 9-11) en mijn kinderen gaan wonen? De kinderen kennen elkaar en ons natuurlijk wel al.

Mijn ex en ik zijn uit elkaar toen onze dochter nog een baby was, de omgangsregeling is toen vastgesteld dat ze bij mij woont en om het weekend naar haar vader gaat. Toen mijn dochter 11 was begon ze aan te geven niet meer elke keer om het weekend daarheen te willen. Ze had last van dingen die daar gebeurde (slaan door stiefkind bijv) of juist niet gebeurde (beloftes werden niet nagekomen, vader kwam vaak te laat). Ze is hier met haar vader in gesprek over gegaan en ook aangegeven meer 1 op 1 momenten te willen. Ik heb haar hierin ondersteunt en als ze niet wilde dan heb ik hem binnen gelaten zodat ze konden praten en afspraken konden maken en ik probeerde haar ook altijd te motiveren. Totdat hij haar verjaardag vergat, toen lukte dit niet meer en gaf ze aan gewoon af en toe met hem af te willen spreken. Ik als moeder heb mij flexibel opgesteld en gezegd dat ze altijd kunnen afspreken als het uitkomt, ook op andere momenten dan de vastgestelde omgang. Helaas heeft vader moeite met maken van afspraken, vraagt het last-minute en is eigenlijk buiten de omgangs weekend niet beschikbaar. Uiteindelijk is er iets gebeurd (ik weet niet precies wat) waardoor mijn dochter voelde dat ze daar moest zijn en in opstand kwam tegen mij, heel onverwachts. Ze is weggelopen naar hem en wil nu niet meer naar huis. Vader motiveert haar niet terug naar huis en houdt haar daar. Wat kan ik als ouder doen? Ik mis haar