Hallo, Ik ben een moeder van 3 pubers, gescheiden en vol respect richting hun vader. Hij echter doet er alles aan om ze bij mij weg te halen, dit terwijl ik er altijd alles aan gedaan heb om te zorgen dat hij ze vaak zag en ze alle ruimte tot contact te geven. Ik zie bij de oudste 2 die al grotendeels bij hem wonen al een negatieve houding ten opzichte van mij. Wat kan ik als moeder zijnde doen. Moet ik liefdevol blijven en hopen dat als ze volwassen zijn het weer goed komt of moet ik hulp zoeken in de vorm van jeugdzorg ed. Echter ik ben bang dat dat de situatie alleen maar erger maakt, zij zien het niet!

Hallo Villa Pinedo, Al 12 jaar zijn de vader van mijn zoon en ik uit elkaar. En nog zijn er ruzies. Mijn zoon is nu 12 jaar en heeft aangegeven dat hij weer bij mij wil wonen. Vijf jaar geleden moest hij van de rechter tijdelijk bij zijn vader wonen, ivm zijn gedragsproblemen. Hier was ik het niet mee eens maar heb uiteindelijk binnen mediation toestemming gegeven dat hij bij zijn vader blijft, als de ruzies maar zouden stoppen. Ondertussen is er veel gebeurd. Middels een kort geding is de omgang met mij en mijn zoon hersteld nadat vader had besloten dat wij elkaar niet meer mochten zien, eind vorig jaar. Toevallig liep dat gelijk met de brief die mijn zoon naar de rechter had gestuurd met zijn wens weer bij mij te wonen. Mijn zoon heeft een bijzonder curator toegewezen gekregen om te onderzoeken of het wel echt zijn wens is. Vader twijfelde hieraan en ondertussen blijkt uit het rapport dat het wel degelijk zijn wens is en is het advies dat mijn zoon bij mij zou moeten wonen. Zijn vader is het hier niet mee eens. Mijn zoon voelt zich totaal niet gehoord en gezien door zijn vader en lijdt hieronder. Er zijn heel veel ruzies en belangrijke zaken als schoolkeuze voortgezetonderwijs kunnen niet gemaakt worden. Het enige wat mijn zoon wil is een rustig bestaan opbouwen bij, zonder alle ruzies en pesterijen waar hij nu mee te maken heeft. Hebben jullie tips en/of advies voor mij.......

beste lezer, Mijn zoon wil zijn vader niet meer zien. dat vind ik moeilijk (ik vind dat een kind recht heeft op zijn vader) maar wil zijn wens wel respecteren. nu wil zijn vader dat ik ga bemiddelen tussen hen maar hij heeft zelf een aantal keer het contact verbroken en de laatste keer was 2 jaar geleden waarna een therapeut heeft bemiddeld en mijn zoon (11 jaar) alleen samen met mij naar hem toe wilde. zijn vader is verhuisd naar 3 uur rijden bij ons vandaan. Ik ga nu proberen of de therapeut wil bemiddelen. als mijn zoon niet meer wil dan gaat de vader van mijn zoon instanties inschakelen omdat hij vindt dat hij recht heeft om zijn kind te zien. wil je advies geven? hoe kan ik mijn kind het beste helpen? groetjes van nel

Beste Kinderen, Ik hoop dat Jullie een fijne ouder / vaderdag gehad hebben. Weet iemand hoe je weer gewoon contact kan maken met je kind na bijna twee jaar zonder bang te zijn dat je iets verkeerd doet? Gewoon even babbelen, gezellig samen zijn, je weet wel, kon je maar duidelijk maken dat je nog altijd van je kind(eren) houd.. Misschien denk ik wel te moeilijk, enfin ik hoor t graag

Ik ben een beetje bang voor de vraag van mijn dochter die nu bijna 7 is: " Waarom zijn jullie uit elkaar?" Ik wil namelijk liever helemaal niks lelijks over haar vader zeggen. Haar vader en ik gaan prima met elkaar om! Maar ik wil ook niet liegen. Ik realiseer me ook dat deze vraag vaker gesteld kan gaan worden en het antwoord dat je nu geeft zal vast anders zijn dan het antwoord dat je geeft als ze 14 is.

Ik heb drie maanden geleden te horen gekregen dat ze wilde scheiden. Ik heb het hier heel moeilijk mee aangezien er ook een derde in het spel is wellis waar niet definitief (denk ik) maar toch. Ik moet bijna alles zelf regelen terwijl ik het zelf niet wil. Zij doet er weinig of niets aan en leeft gewoon door alleen apart. Ik vind het moeilijk mij soms groot te houden bij de kinderen en moet dan huilen. Mijn oudste zoon van 7 (heb er ook een van 4) zegt dan, jij wilt helemaal niet scheiden he papa. Dat is erg moeilijk. Ik kan moeilijk rustig blijven bij de wissels, ik probeer het wel maar elke keer als iets niet verloopt als gepland vind ik het moeilijk. Meestal blijf ik heel kort om situaties te vermijden al vind ik dat ook niet goed. Waar doe ik goed aan heb veel liefdes verdriet en baal ervan vooral voor de kids. Als ik ergens voor ga wil ik het afmaken en niet na 14 jaar stoppen. Nu hebben we een regeling van halve weken maar ik wil week op week af. Naar mijn mening rustiger voor iedereen. Mijn ex wil dit dit ivm haar werk en zij vindt het te lang. Hoe ervaren kinderen dat. Ik wil ze heel de week meemaken niet alleen woensdag avond t/m zaterdag.

Hallo jij, Een jaar geleden heb ik de knoop doorgehakt, na heeel lang aarzelen en wachten en heb ik besloten te scheiden van mijn man. We hebben drie kids, van 10,10 en 11. De scheiding is sinds een halfjaar ineens een vechtscheiding geworden, vanuit mijn man. Hij is erg boos op me, terwijl ik een hele goede reden had om weg te gaan en het echt echt verschrikkelijk vond voor de kids. Nu zet hij de kinderen tegen mij op, dat vind ik zo ontzettend verdrietig (vooral voor hen) en ook onbegrijpelijk. En Ik merk dat hun houding ten opzichte van mij verandert! M'n dochter trekt meer naar mij toe, maar m'n oudste zoon (één van een tweeling) doet heel afstandelijk. Terwijl hij juist altijd het moederskind was en zo lekker met me knuffelde. M'n jongste zoon voelt zich verscheurd tussen papa en mama ... Ik wil niet het voorbeeld van mijn bijna ex volgen en de kinderen tegen hem opzetten. Ik zeg ze altijd 'papa en mama houden allebei van jullie en willen het beste'. Soms kan ik wel janken als ik merk hoe ze bij mij komen, na een week 'papa'. Maar hoe kan ik hier het beste mee omgaan?

Lieve kinderen van Villa Penedo, Ik heb jullie advies nodig. Ik heb twee kinderen en pas besloten te gaan scheiden. Dit wordt absoluut geen vechtscheiding en wij zetten de kids op de eerste plaats. Maar wat ik mij nu afvroeg, wij willen alles samen doen en zoek nu naar de allerbeste omgangsregeling. Wat vinden jullie het prettigst? Co-ouderschap klinkt logisch, maar lijkt mij ook weer lastig als je continu heen en weer moet. Omgangsregeling van om het weekend vind ik weer veel te weinig. Hoe zien jullie nu de perfecte regeling om beide ouders te kunnen zien? Ik wil overigens mijn best doen om zo dicht bij elkaar te blijven wonen als mogelijk. Alvast bedankt!

Alweer meer dan een jaar geleden zijn wij gescheiden en sinds die tijd staat ook ons huis te koop. Tot het huis verkocht is wisselen wij om de week (Co ouderschap) van verblijfplaats en blijven de kinderen (11 en 4) in het huis wonen. Dat is op zich erg fijn voor de kinderen omdat er zo erg weinig voor ze is veranderd qua school, clubjes etc. Echter als het huis verkocht is wil mijn ex verhuizen naar een andere stad. Voorheen dacht ik okay prima het is niet anders en ik verhuis wel mee. Nu begint dat hele verhuizen mij persoonlijk steeds meer tegen te staan. Voor de kinderen heb ik het eigenlijk nooit gewild maar mijn ex wil het echt heel graag. Nu denk ik echt moeten wij dat verhuizen wel doen? Puur vanuit de kinderen bekeken zeg ik "Nee, niet doen!". Laat ze lekker bij hun vriendjes, clubjes in de buurt en vergeet dat verhuizen want eigenlijk is/was de enige die het écht wilde mij ex. Maar of dit in goede aarde valt... Wat is wijsheid?

Hoe denken jullie hierover: Mijn zoon van 10 heeft autisme en zit momenteel op een school met een ernstige spraak-/taalstoornis, echter de school vind dat hij het zo goed doet dat hij naar de "normale" basisischool kan, echter zijn moeder staat ingeschreven voor een huurwoning, wachttijd kleine 2 jaar, dit zou dus inhouden dat mocht zij geluk hebben en eerder een huurwoning vinden dat mijn zoon mogelijk in 2 jaar tijd 3 verschillende scholen kan krijgen, dat lijkt mij niet in zijn belang. Wat denken jullie doe ik er verstandig aan om geen toestemming te verlenen ?