Beste kinderen, Ik heb een vraagje waar ik al een tijdje mee zit. Afgelopen december zijn mijn man en ik uit elkaar gegaan. Wij hebben samen twee dochters, een van 3.5 en een van 7.5 jaar, twee hele lieve meiden. In het begin was het uiteraard lastig om de nieuwe omgang met mijn ex-man vorm te laten krijgen. Maar het gaat goed. We maken geen ruzie met elkaar, de gesprekken met betrekking tot de scheiding worden gevoerd bij de mediator en niet thuis of in aanwezigheid van de kinderen. De meisjes zijn ieder weekend bij hun vader en op woensdagavond komt hij bij ons eten. Nu hebben we nog geen eigen huisje, de vader en ik wisselen in ons oude huis en de meisjes blijven daar dus gewoon zitten. Waarschijnlijk heb ik op korte termijn wel zicht op een andere woning. Mijn dochters lijken geen probleem te hebben met de nieuwe situatie. Soms wel een traan en natuurlijk missen ze papa als hij niet bij ons is en mama als ik weg ben. Ik vraag ,vooral de oudste dochter, wel hoe ze zich voelt, of ze papa mist en als dat zo is praten we daar even over. Geef ik aan dat dat mag en dat ze altijd mag bellen met papa als ze dat graag wil. Maar verder geeft ze aan dat het goed gaat, ze niet verdrietig of boos is en dat ze zich goed voelt, ook als ze bij papa is. Ik merk ook geen enkel verschil in haar gedrag met voor de scheiding, behalve dan de opluchting dat er geen ruzies meer zijn. Maar voelt ze zich nu ook echt zo, moet ik me zorgen maken om haar (en haar zusje), zijn er gesprekken die ik met ze moet voeren, of moet ik ze zelf aan laten geven als er iets is. Ik vind dit zo moeilijk, je hoort alleen maar kinderen die heel veel last hebben van de scheiding of juist gedrag vertonen dat ze heel lief gaan doen enz. Ik merk gewoon geen enkel verschil, soms zijn ze boos, soms luisteren ze niet, soms zijn ze verdrietig. Net zoals ieder ander kind van 3 of 7. Wellicht hebben jullie wat tips voor mij. Zodat ik de meisjes kan helpen daar waar nodig of kan ingrijpen als er toch echt iets aan de hand blijkt te zijn. Groetjes Anouck

Hallo, ik zou graag advies willen. Ik ben al weer een aantal jaren geleden gescheiden. Mijn ex-man heeft me jaren lang gemanipuleerd en geestelijk mishandeld. Een psycholoog en een psychiater hebben hem eens onderzocht. Uit dat onderzoek kwamen wat rare eigenschappen naar voren en het advies aan hem was dat hij zich nader moest laten onderzoeken. Hij vond het onderzoek onzin en heeft er nooit wat mee gedaan. Ik denk dat het advies wel klopte omdat er meerdere mensen in zijn familie dit soort kwalen heeft maar omdat hij niet nader onderzocht is is het dus niet zeker dat hij een geestelijke stoornis heeft. Gelukkig heb ik de moed gevonden om uit deze relatie te stappen en te scheiden. Nu heb ik ook een dochter en zij heeft me gevraagd waarom wij gescheiden zijn. Ik vind het heel moeilijk om daar een antwoord op te geven. Ik wil geen kwaad spreken over haar vader en ik wil ook niet vertellen dat ik denk dat hij misschien een geestelijk stoornis heeft. Wat zouden jullie doen? Wat wel en niet vertellen? Dank alvast voor jullie reacties.

Ik heb 2 dochters van 17 en 15 jaar. Wij hebben co ouderschap en de omgangsregeling is vastgelegd in ouderschapsplan. Echter er staan wat onduidelijkheden in deze regeling en mijn ex "pakt" deze uren gewoon door tegen de kinderen te zeggen dat ze dan bij hem moeten zijn, zonder enig overleg met mij. Aangezien ze heel loyaal zijn naar hem toe luisteren ze naar hem. Een voorbeeld: in de omgangsregeling staat dat ze op vrijdags "na school" naar mama gaan. Echter zegt mijn ex dat als ze vrij zijn of eerder uit school dat ze dan pas om 17 uur naar mama mogen gaan. Ik heb hun gevraagd hoe ze dit zelf graag willen doen op de vrijdag en dit heb ik hem voorgelegd maar hij blijft zich vasthouden aan zijn eigen plan. Hoe kan ik dit op een goede manier oplossen zodat de kinderen geen last hebben van dit conflict?

Goedendag, Mijn dochter is nu 17 woont geheel bij mij sinds twee jaar. Ik ontvang allimentatie. De vader heeft aangegeven dat als zijn dochter 18 wordt hij de allimentatie aan haar gaat betalen en gaat dit ook anders benoemen. Ik heb aangegeven dat hij haar dan ook moet begeleiden in het financieele gedeelte. Nu vraagt hij mij hoeveel kostgeld zij dan hiervan aan mij moet betalen omdat zij geheel bij mij woont. Zij gaat nu haar Havo examenjaar in en ik vind het ook belastend voor haar om haar hiermee nu te confronteren om het financieele erbij te gaan doen. Maar hij gaat dit doen. Zelf heb ik geen ruim salaris helaas anders kon ik haar financieel ook steunen in alle onkosten die er gaan komen. Wie weet hoeveel kostgeld gemiddeld is voor inwonend kind die Havo doet. Verder zal de kinderbijslag en kinderkorting komen te vervallen. Iw heeft hier ervaring mee. Ik ken niemand waarvan de vader dit heeft besloten en de allimentatie aan het kind gaat betalen. Wie heeft er tips of waar moet ik verder aan denken. Adviezen zijn van harte welkom.

hallo gescheiden ouders, ik ben sinds 3 jaar gescheiden en heb de kinderen meer dan 40% bij mij. elke donderdag komen ze eten/slapen en om het weekend zijn ze er, schoolvakanties worden 50-50 verdeeld. ik heb altijd meer verdiend dan mijn ex-man, ik droeg 2/3 bij en hij 1/3. is het terecht dat ik de volledige kinderalimentatie aan hem moet betalen, want ze zijn bijna voor de helft bij mij? circa 275 euro per kind. bedankt voor jullie adviezen!

Hallo, mijn zoon is 18 jaar,heeft een niet al te goede relatie met zijn vader. Ze. Maken ruzie per telefoon,kunnen niet lang in elkaars gezelschap zijn zonder onenigheid. Al eerder hebben vader en zoon elkaar een pesticide niet gezien,ik heb daarin hulp gezocht voor beide omdat ik vind dat een kind een relatie moet hebben met zijn vader. ( en andersom) Mijn zoon is menig maal weggelopen bij zijn vader. Mijn zoon wil niet naar zijn vader,ik probeer hem te stimuleren maar kan hem moeilijk aan zijn haren er heen slepen.... Ik maak me zorgen over mijn zoon over het feit wat afwijzing van zijn vader doet met een kind. Hij doet er heel luchtig over maar er moet binnenin meer aan de hand zijn lijkt mij. Ik maak me zorgen over bijkomende problemen die zijn ontstaan..bv roken,vrienden die hem beïnvloeden. Ik ben bezig om hulp te zoeken voor hem,ik wil niet dat dit zijn leven later op een of andere manier beïnvloed. Mijn relatie met mijn ex is ook slecht,alles wat ik " bespreek" met hem per mail komt verkeerd aan. Ik schijn alles verkeerd te doen en ben een echte bitch.( wij zijn 11 jr uitelkaar) Ik word hier zo moe van.... Wat kan ik nog meer doen?

Hallo, Mijn ouders zijn nooit gescheiden, maar dat wil niet zeggen dat ik een veilige, gelukkige jeugd had. Helemaal niet. Er gebeurden afschuwelijke dingen. Gelukkig heb ik toen ik thuis weg was dingen ontdekt die me hielpen om toch gelukkig te worden. Een daarvan is de vier vragen van Byron Katie, je kunt deze gratis downloaden via haar website (helemaal links onderaan op deze pagina): http://www.thework.com/nederlands/ Je hebt er alleen pen en papier voor nodig en een rustig hoekje. Je kunt het ook samen doen en elkaar helpen, maar niet voorzeggen (!). Volgens mij maakt het niet zoveel uit wat je precies meemaakt maar wel wat het met je doet. Vroeger dacht ik ook dat erover praten zou helpen maar inmiddels heb ik geleerd dat dit maar heel eventjes oplucht. Als je er ongelukkig, onzeker, bang, verdrietig, kwaad, radeloos van bent kun je met The Work jezelf bevrijden van deze heftige emoties. Je kunt je verleden niet veranderen maar gelukkig wel het NU en je toekomst. Ik hoop echt dat jullie hier ook veeeel gelukkiger van worden. Mijn brandende vraag is: kunnen jullie hier wat mee? Heel veel liefs van mij voor jullie allemaal, Judith

Hoe vertel ik het mijn kinderen? We gaan uit elkaar, dat is misschien tijdelijk, maar onze kinderen 12, 9 en 4 verdienen het absoluut niet beschadigd te worden. Is dat mogelijk? Hoe moeten we het zeggen?

Sinds enige tijd ben ik ontzettend gelukkig met mijn nieuwe partner, ben ook met hem getrouwd en woon sinds een week of 2 met hem samen. Mijn zoon, uit mijn vorige relatie, woont bij mij en zijn band met zijn eigen vader is niet echt heel goed. Maar goed, waar het om gaat. Er ligt, na bijna 3 jaar nog geen getekend ouderschapsplan, en nu wil mijn ex partner, gezien mijn huidige situatie, de kinderalimentatie gaan verlagen voor zijn eigen zoon. Hij heeft hiervoor al een verzoek toe ingediend bij de Rechtbank. Mijn eerste reactie is... Zo weinig geef je dus om je eigen zoon. Ik vraag me af hoe jullie hierin staan en of het terecht is dat dit kan. Mijn zoon is nu nog 9, maar wil ook graag verder studeren en zijn sporten beoefenen.

Hallo, Ik zit met een dilemma en zou graag advies willen. Ik ben eind 2012 gescheiden. Onze zoon van toen 12 had het er erg moeilijk mee. Doordat het contact tussen vader en zoon erg slecht was gaf dat veel verdriet, boosheid en onmacht. In het begin deden ze af en toe wat samen maar doordat mijn ex man het steeds liet afweten is er een verwijdering ontstaan met zelfs 2 periodes van langdurige afstand. Er is een omgangsregeling maar die loopt dus niet. Vang vanaf eind 2012 tot nu 24/7 alles alleen op. Zoon loopt al ruim een jaar bij kinderpsycholoog en is inmiddels ruim 13. Er is sinds deze week weer voorzichtig contact en daar ben ik oprecht blij mee. Heb dit ook al die tijd gestimuleerd. Ook mooi om te zien hoe loyaliteit en onvoorwaardelijk liefde werkt. Ik ben inmiddels wel zo leeg en moe van dit alles. Heb nog geen dag voor mezelf gehad en die behoefte wordt sterker en sterker. Mijn zoon zegt dat hij het voorzichtig aan wil doen en zeker niet bij vader wil slapen of langer aanwezig wil zijn (het is nu vakantie) Hij heeft nu de regie (geleerd bij psych) Als ik voor mezelf kies om ruimte te creeren zou ik moeten pushen, grenzen/eisen stellen. Dit is tevens mijn valkuil. Ik kan dat niet. Mijn zoon heeft al zoveel op zijn bordje gehad gehad en ik wil hem niet nog meer pijn doen. Wat zouden jullie doen?