Hallo, heel graag wil ik jullie advies, meningen en ervaringen over hetvolgende: Mijn ex en ik hebben twee dochters, van 4 jaar en 1 jaar. De oudste zit dus net op school. Mijn ex en ik wonen nu nog op 5 kilometer van elkaar. Dit gaat veranderen. Hij wil gaan samen wonen op een afstand van ong. drie kwartier rijden van hier. (zijn vriendin heeft ook een kindje, dus ze willen op de tussenweg gaan wonen). De kinderen zijn om het weekend, en iedere maandag en dinsdag bij hun vader. Dus betekend dit dat ze op maandag en dinsdag altijd minstens drie kwartier in de auto moeten om naar school te gaan. Ook zullen ze om de school heen waarschijnlijk hun sociale leven opbouwen, terwijl ze ook een aantal dagen veel verderweg zullen wonen. Mijn vraag is, doen we hier goed aan of niet? Ik wil mijn kinderen en ex man zeker niet belemmeren in het elkaar vaak zien, maar voorop staat nog altijd de kinderen. Het moet niet ten koste van hun gaan. Heel graag tips hierover! Groetjes een moeder

hallo, ik en de vader van mijn kinderen zijn nu ongeveer 4 jaar geleden gescheiden. Dat is ongeveer de helft van mijn dochter haar leven... ze is acht. haar vader en ik wonen in dezelfde gemeente en doen aan co-ouderschap. Ik heb een nieuwe man intussen, mijn ex is alleen. Al jaren hangt mijn dochter soms huilend soms niet, aan haar vader zijn been als ik ze kom halen. Eerst zichtbaar uit het feit dat ze het ouderlijke huis niet wilde achterlaten (ik ben degene die verhuisde), nu lijkt het dat ze het enkel nog doet uit "gewoonte". Papa lijkt niet gelukkig, zei ze me onlangs... Als haat vader ze bij ons komt afhalen loopt ze zonder tranen of gedoe mee met hem. Ik denk dat ze het doet uit schuldgevoel en loyaliteit, mijn ex ziet het als een signaal dat ze eigenlijk niet bij mij wil zijn... ik zit er wel wat mee, ik wil mijn kind begrijpen... zodat ik ze kan helpen.

Hoi. Mijn zoon is twaalf jaar nu, en zo'n zeven jaar geleden is de scheiding uitgesproken. Zowel zijn vader als ikzelf zijn opnieuw getrouwd. Je zou denken dat het dan langzaam wat beter zou gaan w.b. de omgang met elkaar die om onze zoon draait. Maar niets is minder waar. De vader van mijn zoon blijkt een idee te hebben dat hij met mij geen contact meer hoeft te hebben nu onze zoon twaalf is. Hij speelt dan ook allerlei zaken via hem en mailt niet (terwijl juist hij dit in het convenant ooit heeft gezet). Ik mail weleens om hem erop te wijzen dat wij nog altijd gewoon verantwoordelijk zijn voor N. (zoon) en dus logistieke zaken alsook nieuwe banen en dergelijk (die voor een andere tijdsindeling zorgen) moeten communiceren met elkaar. Resultaat is, als altijd, maar telkens harder, dat ik mailtjes ontvang die me erg pijn doen: ik ben verschrikkelijk, de wereld is beter af zonder mij, etc. Ik laat de mailtjes door mijn man lezen, ik kan ze niet aan zonder te huilen en dagen van slag af te zijn. Ondertussen heeft N.'s vader wel een baan aangenomen en een bedrijf gestart waardoor N. alle vakanties en alle weekenden bij ons is, op twee dagen per maand na. Een voorbeeld van wat er nu weer aankomt: op 5 december houden ze daar pakjesavond. Dat is echter een dag dat N. in de planning bij ons is. Een mailtje blijft uit, met als gevolg dat straks de pijn voor N. is -al houd ik dit jaar echt vast aan mijn eis dat vader mailt bij een wijziging van plannen. Ik zou hem jullie boek willen laten lezen, namelijk dat een fatsoenlijke omgang tussen hem en mij (hen en ons) voor N. alleen maar goed is. Maar ik laat het wel uit mijn hoofd, want de honden lusten geen brood van de mails die hij me toestuurt. Wat is wijsheid? M.

De dochter van mijn vriend word deze maand 18 jaar. Nu is het zo dat er een verandering kan zijn van het bedrag van de kinderalimentatie. De dochter werkt dus heeft mijn vriend een loonstrook gevraagd om te gaan berekenen wat het bedrag zal zijn na haar verjaardag. Maar ze weigert om haar loonstrook in te leveren. Dit moeten we volgens haar maar regelen via de rechter. Maar overal waar je leest moet de ouder dit regelen met het kind. Kunt u mij advies geven? Of misschien een tip welke instantie ons verder kan helpen. Dank u wel.

Kinderen aangewaaid of van jezelf Jullie zijn altijd welkom Vertel de dingen duidelijk Vertel je gevoel, wat je denkt en voelt Maar met respect Zoals wij jullie respect geven Communiceren is belangrijk Op de manier, zodat ook wij niet gekwetst raken Onze hand is altijd uitgereikt Om jullie verder te helpen Wij kunnen niet altijd raden Geef ons jullie gevoel Wat jullie ook beslissen? Een beslissing neem jezelf Al denken wij er anders over Wij blijven jullie de hand toe reiken Zodat jullie die hand kunnen pakken En met meer plezier kunnen terug kijken Die hand nemen jullie aan of niet De keus is voor jullie Wij staan klaar!

Mijn man en ik liggen in scheiding en qua mediation loopt het aardig vast. Onze dochter (14) wil haar vader (zeker voorlopig) absoluut niet meer zien, ongeacht wat wij als omgangsregeling gaan afspreken. Zij zal sowieso geen gehoor geven aan welke omgangsregeling dan ook. Ik vind dat je een 14-jarige op dit punt uiteindelijk niet kunt dwingen. Mijn (ex)man wil door haar standpunt niet verder met de mediation/scheiding, waardoor het hele proces stagneert. Ikzelf wil graag in ieders belang zo vlug en zo harmonieus mogelijk scheiden, maar zit nu tussen de wensen van onze dochter en mijn (ex) man in. Een pad-stelling dus, wat nu?

Hallo, ik wil een vraag voorleggen waar ik al een lange periode mee rond loop. 10 jaar geleden ben ik gescheiden van de moeder van onze zoon. Tot 2,5 jaar geleden ging de omgangsregeling redelijk goed. Strubbelingetjes hier en daar maar over-all goed. De laatste 8 jaar is de communicatie met mijn ex verslechtert. ik heb altijd het gevoel gehad dat onze zoon werd opgejut. uiteraard kan ik dat niet bewijzen. wel zijn er uitspraken gedaan door mijn zoon waaruit ik kan opmaken dat er niet positief over mij en mijn situatie werd gesproken. 2,5 jaar geleden is de bom gebarsten. Mijn zoon, nu 15 jaar, wil niet meer naar mij toekomen. direct heb ik gevraagd om de omgang te herstellen en laten heb ik dat ook via de rechter geeist. Ondertussen is de raad voor kinderbescherming, bureau jeugdzorg er aan te pas gekomen. Mijn zoon vertoont verschillende reacties waaruit op gemaakt kan worden dat hij klem zit. Feit dat RvK en BJZ erbij betrokken zijn geeft al aan dat het een enorme toestand is geworden. De rechter heeft op enig moment uitgesproken dat we mediation moeten gaan volgen. Nu, 2 jaar verder en 4 mediatoren verder staan we nog steeds op hetzelfde punt. Communicatie staat op nul. Omgang met mijn zoon is er niet. 1 keer heb ik hem in een 'zwaar geregiseerd' gesprek gezien. uiteraard ben ik er van overtuigd dat mijn zoon wordt 'bespeeld' ik denk zelf aan een PAS syndroom. Deze veronderstelling wordt niet gedeeld door BJZ. Al met al een drama. Nu las ik in een bijlage van de Volkskrant een artikel waarin de kreet, een vechtscheiding is kindermishandeling, gebruikt. En ja, ik moet dat onderschrijven. Nu mijn vraag; hoe stoppen we dit. ik wil dit niet meer. Ik kan wel roepen; ik heb dit nooit gewild. Maar hoe stop ik dit. Mijn zoon zit duidelijk klem!! helpt het als ik 'weg' ga? dan is de klem weg. Wellicht kan iemand mij helpen.

Hoi allemaal, Ik ben Maureen en moeder van Tibbe. Tibbe is 9 jaar en woont de helft van de tijd bij mij (en mijn vriendin en 2 andere kinderen) en de andere helft van de tijd bij zijn vader en stiefmoeder. De laatste tijd gaat het niet zo goed met Tibbe, op school gaat het slecht en hij is vaak heel boos, of juist heel erg verdrietig. Met de vader van Tibbe had ik altijd een goede band, we vierden verjaardagen samen, kinderfeestjes en als hij Tibbe kwam ophalen dronken we altijd even koffie. Nu wil hij dat niet meer, hij wil dat Tibbe klaarstaat met zijn jas en schoenen aan zodat hij meteen mee kan. Ik zie dat dit voor Tibbe erg moeilijk is, maar ik snap ook dat ik mijn ex niet kan dwingen om gezellig koffie te drinken. Er zijn nog meer van dit soort voorbeelden (hij wil bijvoorbeeld alleen nog maar mailen, niet meer bellen of appen) en zijn stiefmoeder smeet de deur voor mijn neus dicht toen ik Tibbe daar had gebracht. Ik heb al een paar keer gevraagd wat er aan de hand is (misschien heb ik iets verkeerd gezegd?) maar daar willen ze helaas niets over zeggen. Gisteren haalde ik Tibbe op uit school (hij was 5 dagen bij zijn vader geweest) en zei hij heel serieus dat hij met me wilde praten. En dat het heel verdrietig zou zijn. Thuis vertelde hij dat hij bang is bij mij, dat er spoken zijn op zijn kamer, maar dat hij bang is dat hij me nooit meer zou zien als hij bij zijn vader zou gaan wonen. Ik zei dat ik juist blij was dat hij me dit vertelde en vroeg hoe ik hem kon helpen. Ik zei ook dat, wat er ook gebeurt, ik zijn moeder ben en dat hij zowel mij als zijn vader nooit hoeft te missen. Tibbe antwoordde dat een Lego-kamer wel de oplossing zou zijn. Ik vroeg of dat echt alles was en hij zei "ja". Ik wilde er ook niet te veel op doorzagen dus ik gaf hem een knuffel en zei dat het goed zou komen. 's Avonds ging hij, net als altijd, meteen slapen. Daarvoor was hij nog wel weer even heel verdrietig en zei hij huilend: 'jij zegt altijd wel dat papa en jij voor mij moeten zorgen, maar van papa moet ik voor mezelf zorgen.' Ik merk dat ik steeds bozer wordt op mijn ex, maar dat ik geen idee meer heb wat ik kan doen. Heeft een van jullie wel eens zoiets meegemaakt, ouders die (misschien door de komst van een stiefmoeder of -vader) opeens meer afstand nam? En hoe ging je daarmee om? Wat heb je dan nodig als kind? De vader van Tibbe wilde niet naar een mediator om te praten, of alleen als ik het zou betalen. Dat ga ik nu maar doen, maar ik zoek naar tips van kinderen om Tibbe nu zo goed als mogelijk te helpen. Dankjewel alvast!

Hallo Mijn zoon heeft een tijdje zijn vader niet gezien. Zijn vader haalde hem later niet op van school, hier was onze zoon erg door van slag, boos verdrietig etc. Nu ziet hij sinds kort zijn vader weer. Alles lijkt goed te gaan, zet zijn vader op een voetstuk, alle spullen die hij bij hem krijgt vind hij fantastisch. Zelf leven we van een bijstandsuitkering. Wij als ouders gaan tijdens de haal en brengmomenten respectvol met elkaar om, alleen gaat het thuis niet goed met mijn zoon en mij. Hij heeft hele erge driftbuien die met de dag erger worden. Wekelijks. Is moeilijk bereikbaar op die momenten. Ik voel me uitgeput. Denk nu dat hij beter af is als hij bij zijn vader gaat wonen. Hij geeft soms ook aan bij zijn vader te willen wonen. De explosies van mijn zoon gaan o.a. om geen klusjes willen doen (want dat hoeft hij ook niet bij vader die hij 1 keer in de 2 weken ziet), groot willen zijn, zelf alles willen bepalen. Hij komt zeer ontvreden/ondankbaar over, verward misschien, maar ik zie vooral boosheid in ons huis. Bij zijn vader lijkt er geen vuiltje aan de lucht. Ik ben radeloos. De spanningen zijn te veel voor me. Hulverlening is beperkt, volgens vaste structuren/protocollen. Het werkte niet voldoende. Ik voel me heel verdrietig en alleen bij deze situatie. Mijn zoon is net 10 jaar oud. En doet nu weer alsof er niets aan de hand is, maar het is een masker. Van frustratie wordt ik af en toe boos, voel dat ik me de laatste tijd niet meer kan opladen. Hoe kan ik mijn zoon bereiken? Het beste helpen (met weinig energie)? Straks moet hij uit huis worden geplaatst, dat zou ik heel erg triest vinden. Zijn vader en ik wonen niet bij elkaar in de buurt. Hebben jullie adviezen? Groetjes

Hallo allemaal, Ik ben een vader van 27 jaar oud. Heb een dochtertje van bijna 3 jaar. Ik zie haar helaas niet meer, omdat haar moeder dit niet wil. Maar toch wil ik mijn dochtertje ook bij mij hebben. Ik kan opnieuw een omgangsregeling proberen te krijgen, en dan eventueel haar ophalen met politie erbij. Ikzelf ben hier niet bekend mee, en ben bang dat dit niet goed is voor mijn dochtertje. Maar met een hoop ruzie en gezeur haar ophalen is geen optie voor mij! Maar ik vraag me af als ik niks doe, wat voor indruk dat weer later geeft tegen over mijn dochtertje... Kortom ik weet niet wat ik moet doen, en hoop dat jullie mij kunnen helpen. Groetjes,