Beste Villa, Ik ben een vader van 48 jaar en heb een dochter van 10 jaar. Ik lig met mijn vrouw in een scheiding en mijn vrouw woont nu met mijn dochter bij haar ouders. Nou krijg ik mijn dochter extreem weinig te zien of te horen. Rechter heeft in Oktober 2014 beslist dat het contact zo snel mogelijk weer normaal hersteld moet worden ! Maar elke keer als mijn dochter bij mij is merk ik veel angst en onrust. Zij is inmiddels zo beinvloed, door haar moeder en mijn schoonouders, dat ik dus slecht ben en dat ze verplicht bij mij moet zijn anders wordt de rechter boos.......enz ( dit weet ik van de verhalen van mijn dochter en is een feit ) Voordat mijn vrouw en dochter het huis uit gingen Januari 2014, haalde en bracht ik mijn dochter 3 dagen in de week naar school, gaf ik 3 keer in de week hockey training en ging elke zaterdag mee naar de hockey wedstrijden. Kortom mijn contact met mijn dochter was zeer goed !! Wat moet ik doen, de handdoek in de ring gooien en mijn dochter vrij laten, of de bezoekregelingen doorzetten ?? Ik hoop dat er iemand is die mij advies kan geven, want ik mis mijn dochter extreem veel !! !! Met groet, Kees.

Hoe kan ik mijn dochter helpen? Ik ben moeder van twee meisjes 9 en 10 jaar mijn man en ik zijn 5 jaar uit elkaar, en hebben co ouderschap. De communicatie tussen ons als ouders is goed en ook met de nieuwe partners aan beide kanten voeld het goed. Mijn oudste dochter heeft since een half jaar steeds meer moeite met de wissel. drie dagen voor een wissel huilt zij savonds dat zij niet wilt wisselen. Zij geeft aan dat zij het bij papa en mama even fijn vind, maar heeft veel verdriet als zij afscheid moet nemen. Aanvangs was het eventjes huilen maar het wordt steeds erger en soms kan zij nachten niet slapen. Van mama's kant naar papa's kant is erger, maar ook andersom heeft zij soms verdriet. Wij praten veel en zij was nu 4 x bij een kindertherapeut, maar zij heeft nog steeds veel verdriet. Hoe kan ik haar nog meer helpen?

Hallo, ik heb een vraag. Kunnen jullie mij vertellen waarom een kind twee of meerdere verhalen of zelfs verhalen verzinnen/fantaseren naar ouders gescheiden ouders toe? Als ouder ga je er vanuit dat je kind de waarheid spreekt, want dit is wat ik mijn kinderen leer. Doordat mijn kind verschillende verhalen verteld over gebeurtenissen die zij mee maakt thuis bij beide ouders, nog erger dit wordt besproken met buren, vrienden, familieleden en opa's en oma's. Waar ik nu erg mee zit is dat ik mijn kind wil vertrouwen, maar keer op keer kom ik er achter dat mijn kind niet de waarheid spreekt. Je merkt duidelijk dat het kind aan het uitspelen is. Door dat er onwaarheden worden verteld door mijn kind, brengt dit de communicatie alleen maar moeilijkheden op met de andere ouder. terwijl BJZ er steeds op hamert dat je moet communiceren met de andere ouder. Dus mijn kind verergert de situatie alleen maar. Beide ouders vertrouwen elkaar nu niet meer en de andere partijen doen hier ook nog een groot deel aan mee. hierdoor kunnen ouders ook nauwelijks communiceren met elkaar.

Hoi, Ik heb een vraag, niet voor mezelf maar voor de kinderen van een vriendin van mij. Ze is eind september bij haar ex weggegaan, begin november heeft ze een nieuwe man leren kennen die ze na 2 weken heeft voorgesteld aan de kinderen, en deze week trekt ze samen met de kinderen bij hem in. Ik weet natuurlijk heel goed dat dit voor de kinderen (en voor haar waarschijnlijk ook) veel te snel en niet goed is. Ik heb veel met haar gepraat en alle bekende argumenten gegeven. Ze wil er echter niet naar luisteren. Ze zegt dat het goed gaat met de kinderen en dat die geen last hebben van deze situatie. De band met de ex is (zoals jullie je kunnen voorstellen) helemaal niet goed. Maar ook de kinderen gaan steeds meer in opstand tegen de vader. Wat kan ik doen om de kinderen te helpen door deze periode heen te komen? Wat kunnen de gevolgen zijn voor de kinderen van deze hele situatie? Hoe kan ik haar duidelijk maken dat dit niet goed is, en wat kan ik haar meegeven waar ze op moet letten bij de kinderen? Waarom denken zoveel mensen dat "de andere ouder" ineens onbelangrijk is geworden en dat de kinderen er geen last van zullen hebben om hun vader bijna niet meer te zien. Hebben jullie ervaringen hoe het is om ineens bij iemand anders te moeten gaan wonen die je eigenlijk niet kent? De kinderen doen zo verschrikkelijk enthousiast over deze man dat ik me gewoon niet voor kan stellen dat ze zich echt zo voelen. Het zijn veel vragen, maar ik hoor graag van jullie hoe jullie deze situatie hebben beleefd. Groeten

Hallo, ik zou graag advies krijgen over mijn situatie. Mijn man en ik hebben drie jongens 11,13 en 15 jaar. Voor mij was de liefde over en na jaren lang zoeken om het weer goed te krijgen zijn we twee jaar geleden toch uit elkaar gegaan. We hebben altijd alles in goede harmonie kunnen doen dus veel ruzies en een vechtscheiding is zeker niet aan de orde, gelukkig. Eigenlijk het tegendeel, loslaten blijkt toch wel erg lastig. Ook zijn er geen andere partners in het spel. Nu is het zo dat we sinds twee maanden weer aan het kijken zijn of we toch niet verder met elkaar kunnen. Tot nu toe heb ik de kinderen daar niet in willen betrekken maar ook zij zijn niet gek en zien uiteraard dat we meer bij elkaar over de vloer komen of samen afspreken. Mijn vraag is dus, is het wel of niet verstandig het met ze te delen dat we aan het kijken zijn of we toch een toekomst samen zien. Het laatste wat ik wil is ze nog meer pijn aan doen en verwarring geven. Maar ik geloof dat het op dit moment ook soms wel wat vreemd voor ze is. Wat zeggen we wel tegen ze en wat niet? Alvast heel erg bedankt! Groeten Marijke

Voor alle kids van Villa Pinedo die (hopelijk tijdelijk) geen contact hebben met 1 van beide ouders Bloedband Langzaam maar zonder aarzeling strooit de tijd Zout in die grote gapende wond Daar waar we ooit samen verbonden waren wrijft hij elke dag met een vreselijke lach het gemis in. Dieper en dieper ….... En ik sta hier, verwonderd door het waarom, verlamd door de pijn veranderd door de twijfel over wat ik niet goed heb gedaan. Ik fantaseer hoe het met je gaat, Jij in de fast lane hunkerend naar wat er voor je ligt ontdekken, groeien, bloeien, leven Ik weet, elke dag wordt je mooier en mooier zo zie ik je voor me. En vraag mij af, ben ik daar nog ergens? Daar …. zo diep ergens van binnen? Dat binnenste binnen waar ik je zo graag mee naar toe zou nemen waar de echo van jouw wortels ligt diep weggestopt, onzichtbaar, in oorverdovende stilte En ik? Ik kan alleen roepen, hier ben ik! Ik sta hier, alleen gewoon jouw papa te zijn, verlangend naar weer gemist te worden ik, ik, that's all of me waarmee ik voor je sta zie je me nog? Waar ik ga volg jij mijn echo reist met jou mee, is zichtbaar op je gezicht Uit mijn verleden kon jouw heden ontstaan Kon je bouwen aan wie je bent. Beweeg, beweeg, misschien ben je bang, maar jij bent sterk kan meer dan je denkt Op die weg die nu onbegaanbaar lijkt maar die ooit, niet meer zal zijn dan een stap Daar vind je mij, kwetsbaar naakt, alleen maar ik wachtend op jou Vol van jou, trots, liefde wachtend wachtend wachtend ..... liefs papa

Beste lezer, Mijn kindje is net 2 jaar en vanaf de zwangerschap hebben de vader en ik een lastige verhouding. Wegens financiële problemen kon ik niet eerder bij hem weg, maar nu ben ik hard op zoek naar een plek waar ik een rustige en stabiele omgeving kan creëren voor mijn kind. Ik woon op 200 km afstand van al mijn vrienden en familie, omdat de vader hier zijn werk heeft. Verder kennen we hier (nog) niemand. Als ik echt ziek ben, is er niemand die voor mijn kind of mij kan zorgen. De vader neemt hier geen vrij voor. Sinds een paar maanden 'doet' hij pas wat met ons kind, maar dan vooral spelen en niet echt opvoeden. Ik zorg iedere dag en nacht alleen voor mijn kind. Al 2 jaar lang bijna geen nacht doorgeslapen en in combinatie met de ruzies en voortdurende spanning zit ik er aardig doorheen. Maar ik heb geen oppas of opa en oma waar ons kind even heen kan. Alleen op 3,5 uur reizen dus. Vanaf volgende maand gaat ons kind naar het kinderdagverblijf voor een dag in de week, zodat ik heel even wat tijd voor mezelf heb. Ik heb het Centrum Jeugd en Gezin om advies gevraagd in mijn situatie. Zij hebben geadviseerd dicht in de buurt van mijn netwerk te gaan wonen, zodat zowel mijn kind als ik zelf ondersteund kan worden. Daarnaast zien zij mij als enige opvoedende ouder en zou ik in 'mijn' tijd met ons kind weer recht moeten trekken wat vader krom heeft aangeleerd. Hoe vaak ik hem ook een nieuwe kans geef, hij zorgt niet echt voor zijn kind. Vergeet te verschonen, medicatie te geven etc. Maar ik twijfel heel erg of ik hem door een verre verhuizing en beperkte omgangsregeling zijn vader ontneem. Eigenlijk wil ik het liefst dat hij op zijn fietsje tussen papa heen en weer kan rijden. Ik heb (vrijwillig) een ouderschapsplan opgesteld met ieder weekend papa en 3x per week papa aan de avondmaaltijd bij ons thuis, zodat de band goed kan ontwikkelen. Tegelijk weet ik dat als er echt wat is, bv migraine-aanval ik 3,5 uur moet wachten op hulp van familie of vrienden. En het verder nog steeds vrijwel fulltime alleen moet doen. Dat is best heftig. Wat zouden jullie vanuit jullie ervaringen adviseren?

Beste gescheiden ouders, Sinds eind 2011 zijn mijn ex en ik uit elkaar heel vervelend voor ons maar nog vervelender voor ons kind. Ik heb me niet als voorbeeldig ex-partner gedragen maar als vader wel. Ik heb lang gezocht naar hulp en adviezen. Maar niks gevonden totdat ik villa pinedo vond en mei van dit jaar heb ik ook de online cursus gevolgd. Wat een geweldige ervaring en eye opener. Je gaat dingen heel anders bekijken waar je eerst niet over na zou denken. Ik heb er heel veel van opgestoken en van het boek "aan alle gescheiden ouders" ook.Dus als je het ff niet meer weet of niet zie zitten dan raad ik je jullie aan om net als mij de online cursus te volgen en het boek te lezen het geeft zoveel rust en energie. Veel succes en plezier als jullie de cursus gaan doen.

Hoe lang moet je als stiefmoeder energie blijven stoppen in het contact met een stiefdochter? Stiefdochter heeft te kennen gegeven mij niet uit te kunnen staan en draait alles om wat ik goed bedoel. Stiefdochter is inmiddels 21 en ik ben als 9 jaar samen met haar vader waarvan 4 jaar getrouwd.

Jongelui, Als vader van een geweldige dochter (net negen geworden) heb ik jullie hulp en advies nodig! Gisteren zijn wij (voornamelijk mijn partner) tot de conclusie gekomen dat het niet veel zin heeft om bij elkaar te blijven. We hadden/hebben geen noemenswaardige ruzies oid. Het was meer van "uit elkaar gegroeid" en niet genoeg aandacht aan elkaar geven. Die aandacht bleek ze ook al buitenshuis gevonden te hebben. Het is niet mijn bedoeling om hier een schuldige te gaan aanwijzen, ik hou, ondanks de pijn die ze me aan doet nog steeds heel veel van haar. Waar het me eigenlijk om gaat is mijn dochter! Ik ben me nu al de hele dag suf aan het lezen over (langdurige) gevolgen van een echtscheiding op een kind, en moet tot mijn schrik constateren dat dat er niet al te rooskleurig uit ziet. Ongeveer een half jaar geleden is ADD gediagnosticeerd. Waarbij duidelijk aangegeven werd dat structuur en weinig verandering het beste voor haar zijn. Ik hoop dat jullie mij kunnen adviseren in de volgende zaken. - Hoe en wanneer het haar vertellen? (rekening houden met kerst en oud & nieuw?). - Moeten we de reden van de scheiding benoemen? - Wanneer begin je over "bij wie te wonen"? - Hoe kan ik (we) haar leed verzachten? - Hoe voorkom je (in het heetst van de strijd) onenigheid? Ook ontvang ik graag ander tips en praktische zaken. Ik begrijp dat voor sommigen (zeker de jongsten) onder jullie bepaalde vragen erg lastig zullen zijn. Sorry daarvoor. Wat voorop staat is het geluk van mijn dochter!! Bedankt voor jullie reacties, Een bezorgde vader P.S. Geloven jullie in "Het bij elkaar blijven voor de kinderen"?