Hallo allemaal, ik ben sinds een half jaar gescheiden en heb dochter van nu 4,5 jaar. Mijn dochter heeft altijd een sterke voorkeur gehad voor mij. En nu echt verlatingsangst. Papa werkt onregelmatig en weet volgens mij niet zo goed wat hij met haar moet. Hij legde haar bijvoorbeeld nooit op bed, deed haar nooit in bad en ook als ze in de nacht wakker werd ging hij er niet uit. Eigenlijk kwam het grootste deel op mij neer. Ik klaag niet want ik deed het met liefde en dat doe ik nog. Ik wil ook geen kwaad spreken over hem want hij is wel dol op onze dochter. Maar nu wil ze al sinds we uit elkaar zijn niet naar hem toe en maakt er een drama van als ik haar breng. Slapen doet ze er bij hoge uitzondering en alleen als het echt moet. Hij belt standaard op dat ik haar maar moet halen. Dit gaat regelmatig samen met stemverheffing en tranen aan zijn kant. Wat er vooraf gebeurd is weet ik nooit. Mijn dochter is dan echt van slag en een aantal dagen heel lastig. Ze slaat en schopt me en zegt dat ze me niet meer lief vindt. Normaal ken ik haar absoluut niet zo. De dag er na kan ze me ook aankijken en zacht vragen of ze niet naar papa hoeft. Nu wil ze ineens ook niet meer naar zijn ouders en die mogen haar ook niet uit school halen. Ik weet niet wat ik moet doen want ik wil zo graag dat ze gelukkig is en graag naar haar papa gaat. Ik weet zeker dat hij haar nooit van zijn leven kwaad zou doen. Misschien kunnen jullie helpen?

Beste mede ouders, Afgelopen week heb ik besloten bij mijn man weg te gaan. Ik kon niet meer tegen de spanningen thuis en alles wat er gebeurd was. Ik zag ook niet meer een einde dat goed afliep. Afijn vrijdag hebben we dus dat gesprek gehad en gisteren avond weer een gesprek hoe we het gaan doen betreft het huis, de kindjes (5 en 2 jaar oud) en het financiële gedeelte. Echter geeft mijn man aan, enkele maanden geleden en nu nog steeds dat over is over en hij de kinderen niet meer wil zien daarna. Nu blijft mijn zoontje van 5 vragen waar papa is (papa is wel vaker op zakenreis dus hij denkt dat papa dat nu ook is). Mijn man wil het niet samen vertellen, ook niet als ik uitleg dat het voor ons zoontje wel beter is (mijn man heeft zelf als kind mee gemaakt dat zijn vader weg ging en geen contact meer had, sinds enkele jaren wel weer). Hoe ga ik dit in me eentje aanpakken? Hoe ga ik het mijn zoontje vertellen (ik dacht zelf met behulp van een boekje?) en hoe ga ik ermee om het feit dat mijn man zo reageert? Want ik ben van mening dat een kind beide ouders net zo hard nodig heeft... Dank jullie wel alvast.

Hallo forum, ik heb een vraag. Mijn ex heeft net een nieuwe vriendin, heeft dit aan de kinderen van 12 en 16 verteld en ze hebben haar ook al gezien. Ik heb tegen mijn ex gezegd dat ik dat best allemaal heel snel voor de kinderen vind, en hij is dat ook met mij eens en is daar weer met hen over gaan praten. Nu stimuleert hij mij om ook aan de kinderen te vragen wat ze van nieuwe situatie met pappa met vriendin vinden. Natuurlijk wil ik dat graag weten maar volgens mij is het een onmogelijke vraag voor hen om te beantwoorden. Als ze zeggen dat ze het heel erg vinden zijn ze niet loyaal naar mijn ex. Als ze zeggen dat ze het prima vinden voelen ze zich wellicht niet loyaal naar mij. Maar niet vragen voelt voor mij als niet geïnteresseerd. Hoe kan ik mij nu het beste opstellen zodat ze wel weten dat ik het weet en dat ze bij mij terechtkunnen, zonder zich gedwongen te voelen hierover met mij te moeten praten.

Hallo, Ik ben een alleenstaande ouder met 4 kinderen. De vader van de kinderen is een nieuw leven begonnen in Noorwegen. De vader stelt eisen aan de kinderen dat ze elke dag moeten facetimen. Ik ben daar in een overeenkomst mee akkoord gegaan. Zo ben ik ook akkoord gegaan met zijn wens dat zijn kinderen hem zouden bezoeken afgelopen kerstvakantie in Noorwegen. Maar de kinderen wilden absoluut niet naar Noorwegen toe. Afgelopen zomer hadden ze een nare ervaring opgedaan waarbij de vader zich met zijn nieuwe vriendin opsloot op een kamer. Ik heb uiteindelijk voor de kinderen gekozen en richting de vader aangegeven dat het beter was dat ze nu niet naar Noorwegen gaan. Vervolgens ligt er nu een rekening van 1100 euro voor mij om te betalen omdat ze niet in Noorwegen zijn geweest. En de vader wil niet meer voor de kinderen alimentatie betalen. Wat is verstandig te doen voor mij als moeder? Heb ik de juiste keuze gemaakt door achter ze staan en ze niet naar Noorwegen te laten gaan? Facetimen willen ze niet. Ze hebben dat wel gedaan maar zijn er telkens verdrietig van. Regelmatig heb ik ruzie met ze omdat ik vind dat ze met hun vader moeten facetimen maar dat ze dat niet willen. En tegelijkertijd ligt er weer een procedure van de vader omdat ik de afspraken niet nakom. Ook de familie laat niets van zich horen. Zal ik zelf contact leggen met de opa en oma van de kinderen? Ze zijn, net als ik, in de steek gelaten. Voel je dat als kind van 5, 7, 9 en 12 jaar? Wat is het beste om te doen volgens jullie? Ik hoor graag van jullie. Fijn dat er een forum is als Villa Pinedo, Succesvolle groet, Anja, trotse moeder van 4 kinderen.

Mijn ex-man en ik zijn 5 jaar geleden gescheiden en hebben twee dochters van 10 en 14. Mijn ex man houdt op zijn manier veel van zijn kinderen maar heeft narcistische trekjes en de kinderen moeten zich vaak naar zijn wensen schikken. Ik heb in het verleden het vaak voor de kinderen opgenomen met als gevolg dat hij zo stevig met ze in gesprek ging dat ze nu weinig meer zeggen of zeggen laat maar mam.. Nu is hij nooit erg scheutig met zijn tijd met de kinderen, maar ondanks mijn mailtjes en waarschuwingen dat hij de feeling met zijn kinderen verliest, lijkt het alleen maar nog minder te worden. hij zegt weekenden af omdat hij andere plannen heeft en neemt alleen in de zomervakantie de kinderen extra om op vakantie te gaan. De kinderen 'zeggen' dat het hun niet uitmaakt en zien de positieve kant van lekker veel thuis zijn. Ook mijn partner vindt het geen enkel probleem dat ze steeds meer hier zijn. Wat zouden jullie doen? Mijn ex laten vasthouden aan het zorgplan en hem dwingen meer zijn kinderen te zien. Of het laten gaan en de kinderen zelf maar te laten ervaren dat hun vader andere prioriteiten heeft?

Mijn zoon is 14 - sinds 2004 ben ik al gescheiden. In tussentijd een hele periode samengewoond, maar inmiddels al weer twee jaren anders. Hij zat altijd in de bezoeksregeling en heeft van de een op andere dag besloten om naar zijn moeder te gaan. Geen eerdere signalen of bijzondere zaken thuis die zo ernstig zijn dat het zou moeten. Tuurlijk ging hier wel een proces aan vooraf, dat heb ik uiteraard wel gezien. Mijn vraag is of er ouders zijn die dit ook hebben meegemaakt en dan specifiek welke hulp heb je hier voor jezelf bij gezocht? Ik merk dat ik er erg veel moeite mee heb. Niet alleen zijn vertrek, maar ook de opstelling van de moeder in deze. Hoe kan ik mijn zoon nog bereiken en dus ondersteunen in zijn groot worden voor de toekomst.

Ik zit middenin een echtscheiding en woon nu sinds een maand in een ander huis. De kinderen, tweeling van 7 jaar, wonen de helft van de tijd bij mij. Ik voel me ontzettend schuldig t.o.v. de kinderen. Waarom kon ik me niet over mijn boosheid t.o.v. mijn partner heen zetten en heb ik niet beter mijn best gedaan voor de kinderen? Kan ik hierover met mijn kinderen praten of is dit onderwerp te moeilijk voor ze?

Mijn ex en ik hebben 2 dochters, 17 en 18 jaar, beiden gaan naar school en hebben geen baantje. Mn dochter van 18 wil voorlopig geen contact met haar vader. Die van 17 is de ene week bij mij en de andere week bij haar vader, ik heb een minimum inkomen en wil graag dat mn ex zn steentje bijdraagt, maar weet niet wat ik kan vragen, wil geen rechter oid, mn kinderen hebben al genoeg gedoe, hij betaald momenteel niets, alleen het eten voor die van 17 als ze bij hem is. Heeeelp :-)

Alles heb ik geprobeerd om een goede relatie te houden met de vader van mijn kind, nadat hij me had verlaten voor een ander. Samen naar de sport, naar de schoolgesprekken, ik kocht een cadeautje voor de verjaardag van zijn vriendin, ging, samen met ons kind op verjaarsvisite bij hem zelf. Maar hij blijft me negeren, niet aankijken. Hij vraagt me nooit wat rechtstreeks, alleen maar via de app of de mail en hij wil er niet met me over praten. Ik snáp het gewoon niet. Hij had een leven kunnen hebben met zijn vriendin en een uitstekende relatie met de moeder van zijn kind, we hadden écht sámen ouders kunnen zijn, en hij wil het niet! We zijn 5 jaar verder. Ik heb allang geaccepteerd dat hij nu met een ander leeft en ik heb zelf ook best een aardig leven. Kom op zeg, we zijn volwassen mensen! Voor mezelf vind ik het nog niet zo erg, hoewel het lullig voelt om altijd maar genegeerd te worden, maar wat moet ik tegen mijn kind zeggen? Een puber van bijna 16 die intelligent genoeg is om te zien dat het niet lekker gaat. Moet ik open zijn en hem vertellen dat mijn ex alleen maar een zakelijke omgang wil? Ik heb in de afgelopen 5 jaar nog nooit één lelijk woord over hem gezegd, hem nooit één strobreed in de weg gelegd als het ging om vakanties, extra uitjes en weekendjes. Maar ik heb ook grenzen en die zijn nu wel bereikt. Wil hij het niet? Nou, dan niet, ik heb hem niet nodig. Maar mijn kind wel! Wat moet ik in vredesnaam tegen hém zeggen zonder zijn vader zwart te maken, zonder zijn loyaliteitsgevoel aan te tasten, zonder hem verdriet te doen? Wat zouden júllie willen, dat ik zou doen of zeggen?

Ook ik heb jullie hulp nodig...... Voelt een beetje als falen, maar ben blij dat ik deze site heb ontdekt. Ik ben moeder van 2 kinderen 8 en 11 jaar. Ze waren 2 en 4 ten ik ging scheiden. Vanaf dag 1 een drama scheiding. Zo gaan er jaren voorbij en de kinderen worden groter.ik ben een moeder die langzaamaan de kinderen betrekt bij beslissingen. De meeste zaken gaan over vakantie indelingen of extra dagen plannen bij hun vader en bij mij. Ze krijgen ook een mening en ik vind dat ze die mogen laten horen. We beslissen uiteindelijk wel over waar zijn heen moeten. Ik luister en neem hun mening mee in mijn beslissing. Soms kan ik iets met hun mening en soms ook niet. Ook daar moeten ze mee leren omgaan. Van mij mogen de kinderen altijd naar hun vader bellen, langs gaan of blijven slapen. Ik betrek hun vader bij veel zaken rondom de kinderen. Nodig hem uit op de dag dat ze jarig zijn bijv. Helaas hij komt nooit. Ook merk ik dat de kinderen bij hun vader niet naar mij mogen bellen of langs mogen komen. Zoals hij altijd zegt 'het zijn tijd' Speelgoed mogen ze iets meenemen om het mij te laten zien, heb hun nieuwe kamer nooit gezien,wat ze wel graag willen laten zien, maar ze weten dat ik niet binnen mag komen. Het breekt mijn moederhart. Hij wil niet luisteren en vind dat wij als ouder moeten beslissen......het zijn pas kinderen zegt hij. Ik wil open zijn, kinderen leren omgaan met hun gevoel en wensen, leren dat sommige dingen moeten, maar dat er ook een stukje vrijheid is. Niet laten kiezen tussen ouders! Doe ik dat fout.....waar doe ik goed aan....ik wil de kinderen er niet tussen zetten....