Beste, Ik ben sinds een aantal maanden gescheiden. Mijn ex en ik hebben een zoon van 3 jaar. We hadden geen vechtscheiding en hebben wekelijks contact ivm mijn zoontje. Van donderdag tot zaterdagmiddag gaat mijn zoontje naar zijn vader. Elke keer als mijn zoontje naar mij wordt afgezet huilt hij heel erg en maakt kenbaar dat hij naar zijn papa wil en niet naar mama. Het is zelfs zo erg dat hij mij niet eens wilt aankijken en niks door mij wilt doen. Als hij iets doet wat niet mag en ik geef hem straf zegt hij gelijk dat hij naar papa wilt. Ik weet totaal niet hoe ik moet omgaan met deze situatie. Ik praat niet slecht over zijn vader tegen hem, maar heb zo mijn twijfels of mijn ex wel hetzelfde doet als mijn zoontje bij hem is. Ik ben zo bang om zijn vertrouwen en liefde te verliezen. Graag advies hierover?

Mijn man heeft me 3 maanden terug verteld dat hij onze hele relatie van 14 jaar al vreemdgaat... Hij heeft sex gehad met 15 vrouwen waarvan ook moeders van vriendjes van onze oudste zoon van 10 jaar... Ik ben zelf uiteraard compleet kapot. Vooral omdat er 3 jaar geleden naar boven kwam dat hij gezoend zou hebben met ene andere vrouw. Hij is toen een jaar uit huis geweest, in een burn out geraakt, wilde niks met me te maken hebben en er kwam toen een trauma naar boven. Hij is door zijn broer sexueel misbruikt toen hij 13 was. In de afgelopen 3 jaar hebben geknokt met therapie en dacht ik echt dat we mega gelukkig waren... Maar niets is wat het lijkt.... De kinderen hebben veel vragen. Ze zijn boos want papa zou nooit meer weg gaan... Vooral de oudste begint zich bezig te houden met wat papa dan gedaan zou hebben. Hij wilde het minst erge weten en toen heb ik verteld dat papa een smsje naar een andere vrouw gestuurd heeft. Dat vind hij vreselijk voor mij! Hij reageerde erg geschokt.. Nu stelt hij vragen als; "heeft papa dan gezegd dat hij bijvoorbeeld naar voetbal ging maar dan naar die andere vrouw ging?" Hij laat veel boosheid zien en begint nu met liegen en ook zelf te kijken hoe het is om te mailen met een meisje bijvoorbeeld zonder iets te zeggen... Zijn vader woont nu ergens anders, ik kan het niet aan om hem te zien dus het is lastig om te beslissen wat ik moet met die vragen... Wat kunnen kinderen van 10 jaar aan. Onze 2e zoon is 8 onze 3e bijna 5. Die van 8 geeft aan niet vele vragen te hebben en die van 4 is sowieso nog te klein voor meer informatie. Maar wat kan een 10-jarige jongen aan? Kan hij het aan wanneer we hem vertellen dat zijn vader sex heeft gehad met meerdere vrouwen? Of gaan er meer vragen komen? Hij zal dan willen weten met wie denk ik.... Kan hij het zieke gedrag van zijn vader wel aan? En als we hem niks vertellen, gaat het dan echt een eigen leven leiden of is er dan iets wat we kunnen zeggen?... Het is zo'n puinhoop... Gr Ryanne

onze zoon wordt volgende maand 15. Al langere tijd geeft hij aan dat hij meer bij mij wil zijn dan in het ouderschapsplan staat. Zijn moeder heeft gezegd tot in de rechtbank er voor te willen zorgen dat dit niet gebeurt. Hier is hij zo bang van geworden dat hij zich er bij neergelegd heeft ook al is hij er niet gelukkig mee. Wat kan ik en wat kan hij doen om dit op een nette manier toch te regelen? Pas:zijn moeder heeft een paar jaar geleden alleinformatie en comminucatie naar mij toe gestopt (ook al mag ze dat niet).

Mijn man en ik zijn 2 x gescheiden en hebben nu een lat relatie, wat voor ons dus de beste oplossing is. Maar onze 3 zoons hebben nu een afkeer naar ons toe, wat ik heel goed begrijp! Wij hebben er een zootje van gemaakt. Ik als moeder heb ook een heel groot schuldgevoel!!! Wij waren altijd een leuk gezin, en de kinderen hebben een fijne jeugd gehad volgens hun eigen zeggen. Wij als ouders zijn radeloos. Wie heeft er een tip hoe wij ze het best kunnen benaderen. Ze komen nog wel heel af en toe, wat ik overigens al heel knap van ze vindt.

Hallo, Mijn partner heeft 8 weken geleden aangegeven niet verder met mij te willen. Voor mij en onze dochter ( 7) kwam deze boodschap heel onverwachts uit de lucht vallen. 4 weken later bleek dat hij een andere vriendin heeft. Mijn vraag is nu. Is het verstandig om dit aan onze dochter te vertellen? Nu vertellen we haar dat papa en mama niet meer verliefd zijn en willen voorkomen dat we ruzie gaan krijgen. Ik vind het zelf lastig om dat te vertellen want het is niet mijn keuze om uit elkaar te gaan. Nu blijkt dat het om een ander gaat vind ik het dubbel zo lastig. Onze dochter vraagt nog niet naar het waarom we uit elkaar zijn gegaan. Ik weet niet wat ik moet antwoorden als ze het zou vragen aan mij. Aan de ene kant wil ik eerlijk zijn en dan zeggen dat papa verliefd geworden is op iemand anders. Aan de andere kant lijkt het me beter als we die situatie voor zijn en dat hij het haar zelf verteld. Ik lees echter op internet dat je niet te snel aan je kinderen moet vertellen dat er iemand anders is. Dus wat is nu verstandig en het beste voor onze dochter. Kunnen jullie mij advies geven, of heeft iemand hier ervaring mee? Alvast heel hartelijk bedankt.

Ik ben een mama van 2 meiden van 3 en 4 jaar oud. Ze zijn dus nog heel jong. Mijn man en ik hebben besloten om te scheiden. Sinds de zomervakantie is hij terug bij zijn ouders gaan wonen. Aangezien ik een lesgeef en dus 2 maanden vakantie heb is er verblijfsregeling gegroeid vanuit de praktijk met betrekking tot de kinderen. Ze gingen om het weekend bij hun vader logeren en één keer door de week. We hebben ook samen vastgesteld dat onze kinderen gelukkig zijn en dat het zo goed verloopt. Helaas wil mijn man nu in afwachting van de onze scheiding het over een heel andere boeg gooien en eist hij vanaf nu een gelijke verdeeldheid van de kinderen. Ik vind ze nog veel te klein om zo'n uiterste situatie te verdragen en wil het graag houden gelijk het nu gaat. Wat is jullie mening hierover?

Hallo allemaal, Ik ben al enige tijd in "gevecht" met de moeder van mijn zoontje van 6 jaar, dat speelt zich volledig af in de rechtzaal omdat er met zijn moeder geen gesprek te voeren valt over de zorgverdeling. Ik heb altijd voor hem gezorgd (ze is de eerste jaren na zijn geboorte ziek geweest en de zorg kwam dan ook volledig voor mijn rekening) maar nu we uit elkaar gaan (mijn beslissing, ik kan niet meer samenleven met haar) wil ze me niet meer geven dan de weekend vader regeling. Ze vind het ook niet meer nodig om me op de hoogte te houden van wat er bij hem speelt op school en op medisch gebied, daar moet ik zelf allemaal achteraan. Mijn zoontje heeft het daar enorm moeilijk mee, maar een rechter in Nederland geeft nu eenmaal de moeder bijna blind altijd wat ze wil (in mijn geval heeft de rechter het niet eens nodig gevonden om mijn stukken te lezen). Ik wil zijn moeder ervan overtuigen dat co ouderschap voor hem het beste is, maar ben volledig door alle ideeen heen, ik denk dat er geen betere manier is dan dat kinderen van gescheiden ouders hun ervaringen vertellen met co ouderschap (ook op jonge leeftijd) en de weekend vader regeling. Ik heb overigens een heel sterke band met mijn zoontje. Ik hoop dat jullie nog tips en verhalen hebben, zodat ik haar kan overhalen om het beste te doen voor mijn mannetje (die ik enorm mis). Groeten van een machteloze vader Ronald.

Ik ben een alleenstaande moeder met een zoontje van 6 jr. zijn vader en ik zijn nu ruim 1,5jr uit elkaar. Ik heb zelf volledig gezag. Mijn zoontje heeft geregeld contact met zijn vader gaat ook af en toe logeren. Zijn vader is een agressief persoon kan ook geregeld veel drinken en wordt dan agressief. en mijn zoontje is geregeld bang van hem en zegt dat vader hem soms slaat..(vader ontkent dit) en wil zijn vader dan soms niet zien voor aantal weken... Daarnaast stookt zijn vader naar zoontje over mijn nieuwe vriend. Mijn zoontje is erg blij met mijn nieuwe vriend en zegt regelmatig was hij mijn vader maar, want hij is lief voor mij....Vader heeft zelf ook nieuwe relatie. Als mijn zoontje niet naar vader belt dan belt vader ook niet.. Vader vindt dat het aan zoontje is om te bellen.. Ik vindt dit onzin dat kun je niet verlangen van een kind van 6. Waarop vader zegt... Als mijn zoon zo doet dan hoef ik hem niet meer dan maak ik wel een nieuw kind.. Ja ik weet het is te erg voor woorden zo'n uitspraak... Maar goed ik weet zo onderhand niet meer wat te doen daar mijn kind ene keer wel naar vader wil en dan weer niet.. Zegt ook niet van vader te houden en dan weer wel... Ik wil mijn zoontje niet weghouden van zijn vader ondanks ik het een slechte vader vindt... En zijn agressieve gedrag naar mij niet goed keur. Ik wil geen verwijten later van jou mocht ik vader niet zien. Maar ik sta er ook niet achter dat mijn kind nog meer angst/verdriet/teleurstellingen krijgt van vader. Daar wil ik mijn kind voor beschermen..ja sorry lang verhaal... Maar wat zou ik nu het beste moeten doen in mijn zoons belang contact met vader laten houden of niet... Bij voorbaat dank voor reactie

Hallo allemaal, Mijn vraag is, vinden jullie het normaal als je als kind ook mama tegen de vriendin van je vader zegt en papa tegen de vriend van je moeder? Dus je hebt eigenlijk twee papa's en mama's. Mijn ex en ik hebben samen een co-ouderschap , wat ontzettend vriendschappelijk verloopt. Wij zijn daar beide heel trots op en spreken dat ook regelmatig uit naar elkaar. Ons dochtertje is 5 jaar en zij ontwikkeld zich als een heel vrolijk kind. Ze is al een aantal jaren gewend aan het co-ouderschap. Nu hebben mijn ex en ik beide een nieuwe partner. Mijn partner ken ik al een aantal jaren en mijn dochtertje is heeft een hele goede, hechte band met hem opgebouwd. De partner van mijn ex kent mijn dochtertje nu ongeveer een jaar. Ook met haar kan mijn dochtertje het goed vinden. Nu kwam ze laatst met de vraag, ik heb toch twee papa's? Mijn nieuwe partner noemt ze geen papa, daarvoor hebben we een lieve koosnaam bedacht. Dit hebben we gedaan, omdat mijn ex niet wil dat ze mijn nieuwe partner papa gaat noemen. Ik begrijp dit volkomen, vandaar het koosnaampje. Maar nu geeft ons dochtertje uiteindelijk zelf toch aan dat ze eigenlijk twee papa's heeft en uiteindelijk zal ze de nieuwe vriendin van mijn ex ook als een mama zien. Ook al noemt ze haar geen mama, maar gewoon bij haar naam. Mijn ex is hier niet blij mee en heeft haar gezegd dat ze maar één papa heeft. Maar daar was ze het niet mee eens! Ze zegt, papa snapt er niets van. Ik heb echt wel twee papa's. En ze wil nu graag ook iedereen aan elkaar laten zien, met elkaar kennis laten maken, zodat ze kan bewijzen dat ze echt wel twee papa's heeft. Nu hebben mijn ex en mijn nieuwe partner geen contact omdat dat wel nog gevoelig ligt. We proberen op het moment dit nog even uit de weg te gaan. Maar het wordt nu voor onze dochter best verwarrend. Moet ik haar zeggen dat ze maar één echte papa heeft? Of moet ik mijn ex ervan overtuigen dat hij moet accepteren dat onze dochter voelt dat ze twee gezinnen heeft en dus twee papa's en mama's? Maar dat we altijd zullen uitleggen dat ze uit de buik van papa en mama komt (de biologische ouders). Ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden. Alvast erg bedankt! Groetjes, Milou

Beste allemaal, Ben een trotse papa van Lucas mijn zoontje van bijna 4. Zou erg graag willen dat hij altijd om me heen is. Hou ook onbeschrijfelijk veel van dat mannetje. Toen hij 9 maanden was ging z'n moeder bij me weg. Ik was overrompeld, boos en verdrietig. Nu aantal jaren verder met mijn huidige vrouw getrouwd en we zijn in verwachting. Lucas is er blij mee en heeft het ontzettend goed naar zijn zin bij ons. Hij komt sinds 1 week iedere vrijdagmiddag van half een tot half zeven en om de week een weekend van half 1 vrijdag tot zondag avond 5 uur dan komt zijn moeder hem halen. Zo te zien vind hij het prettig een weekend bij ons te zijn en vica versa. Omdat er de ene week 7 dagen tussen zitten is het voor mij even bijten want mis hem dan ontzettend. Straks als hij naar groep vier gaat komt de vrijdagmiddag te vervallen en wil ik voorstellen voor de woensdagmiddag. Ik kan echt geen week zonder hem en wil graag dat hij de kans krijgt om ook bij ons te kunnen leven. Ik doe m'n best waar ik kan en hoop dat dit goed voor hem is. Het communiceren tussen mij en mijn ex is lastig de ene keer gaat het goed en de andere keer niet. Het is net wat voor pet ze op heeft. Het gene wat me het meest boos maakt echt radeloos is de macht die ze uitoefent. Mijn buurvrouw is ook gescheiden die kiest echt voor haar kinderen ze doet alles netjes in overleg echt respect daarvoor. Ik weet niet goed wat ik ermee aanmoet ik hoop maar dat de toekomst die nog gaat komen goed gaat verlopen en in het teken van mijn zoon blijft staan ik zal er in ieder geval alles aan doen.