Ik zit met een dilemma. Mijn dochter van 10 heeft een coach waar ze heel erg graag naartoe wil blijven gaan. Haar vader wil dat echter stoppen en heeft het al verminderd, er is niet met hem te praten daarover en mijn dochter durft het inmiddels ook niet meer te vragen omdat hij dan boos wordt. Ik wil haar helpen en het voor haar regelen. Daarvoor zal ik dan naar de rechter moeten, vervangende toestemming aanvragen. Vinden jullie dat ik dat moet doen? Hij zal de coach anders binnenkort gaan stoppen. Mijn enige twijfel is er omdat het natuurlijk stress geeft hier een rechtszaak over te doen. Mijn dochter hoeft overigens niet met de rechter te praten, ze is te jong. Ze wil dat ook niet.

Vechtscheiding in 1986. De moeder van mijn kinderen en ik wonen op 400 meter van elkaar. Komen elkaar heel soms tegen. Ik groet haar en zij negeert mij. Ziet me niet, maar er is even oogcontact geweest. soms is ze met kinderen, die komen dan naar mij toe en moeders stapt even aan de kant. Kan ik iets doen dat deze situatie natuurlijker cq 'normaler' wordt?

Ik ben mama van 3 kinderen en zit nu in een scheidingsprocedure. Sinds drie maanden zijn de kinderen door de weeks bij mij en om de ene weekend bij vader. Mijn man doet moeilijk om het huis en allimentatie. We komen hierdoor niet toe om het ouderschapsplan rond te krijgen. Mijn oudste van 12 jaar wilt niet meer mee naar zijn vader om daar eens in de twee weken het weekend door te brengen. Een dagje vind hij meer dan zat. Hij is boos en vraagt steeds waarom ik niet luister naar hem. Vader deed tijdens het huwelijk weinig met de kinderen. De weekenden dat hij ze meeneemt heeft hij ook geen tijd voor ze. Oma kookt opa doet de boodschappen en vader zit acher de computer. Hij vraagt zich af of dit de bedoeling is. Ik weet niet meer waar ik goed aan doe. De advocaat zegt dat hij niks te willen heeft. De andere twee zijn wat jonger maar werken vaak wel mee. Mijn man wilt gedeelde ouderschap. Hij kookt niet wast de kleren niet strijkt niet... maar wilt wel de kinderen hebben zodat hij mij minder allimentatie moet betalen.

Lieve ervaringsdeskundigen (helaas!!), Ik heb een dochter van 5 en vlak voor haar 2e verjaardag ging haar vader bij ons weg. Inmiddels zijn we 3 jaar verder en lijkt er een beetje structuur te komen. Haar vader heeft werk waardoor hij 6 weken weg is en dan weer 6 weken thuis. Ik ben aan het zoeken naar een goede omgangsregeling, die vooral goed is voor mijn dochter! Hebben jullie ideeën/suggesties? Week bij mij en dan een week bij haar vader vind ik geen goede regeling. Ik hoor graag van jullie en alvast dank voor de moeite!

Beste jongeren van dit forum, Fijn dat jullie er zijn! Ik ben na 6 jaar getrouwd te zijn geweest in een scheiding terecht gekomen omdat de vader van mijn kinderen (dochter 4, zoontje 1) verliefd is geworden op een andere vrouw. Tijdens ons huwelijk heb ik voonamelijk voor onze kinderen gezorgd, hij werkte (te) veel. Was ook vaak van huis en te laat om te eten met zijn kinderen. Ik vond dit belangrijk hij minder... Nu wil hij naar 50-50 ouderschap toe. Hij voor de helft de zorg en ik voor de helft. Dit lijkt me niet haalbaar, omdat hij dit voorheen nooit gedaan heeft. Heeft een van jullie hier ervaring mee? Dat je vader na de scheiding opeens meer verzorgde dan toen je ouders nog bijelkaar waren? Hoe was dat en is dat aan ofn af te raden? Bedankt voor de reactie alvast!

Lieve kinderen van gescheiden ouders. Ik ben een moeder van 2 dochtertjes, eentje van 4 en eentje van 1. Sinds kort ben ik aan het scheiden. Ik maak me zorgen om mijn dochters en hoe ze onder deze omstandigheden in hun vel zitten. Soms is mijn oudste dochter erg boos of verdrietig. Ik denk dat het met onze scheiding en het wennen aan de nieuwe situatie te maken heeft. Maar ik weet dat natuurlijk niet zeker. Van jullie zou ik graag willen weten wat haar boos en verdrietig maakt? Welke gedachten in haar hoofd kunnen daar de oorzaak van zijn? En wat kan ik als moeder dan het beste doen om haar te helpen op zo'n moment? Wat zeg ik haar? Waar doe ik goed aan? En hoe kan ik het voor hen makkelijker maken om aan deze verandering te wennen? Super bedankt voor jullie hulp als ervaringsdeskundigen!

Dag allemaal, Middels deze weg wil ik jullie (jongeren) heel erg bedanken voor jullie antwoorden die ik heb mogen ontvangen. Daar hebben we veel aan gehad. Jullie zijn tenslotte en helaas ervaringsdeskundig. Ik als moeder (en mijn ex-man als vader) hebben het heel moeilijk gevonden om voor onze dochter te bepalen dat haar leven zal veranderen. Nog steeds vind ik het moeilijk en voel ik me wel eens schuldig als ze thuis komt en verdrietig is. Maar we proberen er wel positief mee om te gaan en ze mag papa of mij altijd bellen, we geven altijd ruimte om één van de ouders te kunnen zien als die behoefte er is en we blijven normaal met elkaar praten over alles. Gisteren was ik verdrietig om alles en toen mijn dochter vroeg wat er was, heb ik eerlijk verteld dat ik het soms allemaal wel moeilijk vind. En dan met name leg ik uit dat ik het moeilijk vind om alles op één dag geregeld te krijgen, omdat papa ook dingen deed die ik nu doe en ik aan het einde van de dag dan zó moe ben en verdrietig, dat ik daar dan van moet huilen. Ze is zes, zo jong nog natuurlijk, maar gaat er goed mee om. Daar ben ik trots op en nogmaals; jullie adviezen hier op mijn vraag en andere vragen, hebben hier echt toe bijgedragen. Dank jullie wel!

Hallo, ik ben anderhalf jaar geleden gescheiden heb drie kinderen van 12, 16 en 19 en mijn ex man en ik hebben co-ouderschap over de kinderen. Dit loopt prima. Sinds mei heb ik een relatie met een vriend van mijn ex man, hij heeft hier moeite mee en dat ook duidelijk gemaakt aan de kinderen op een niet zo'n leuke manier. Wij hebben de kinderen buiten onze relatie gehouden omdat we ze eerst de tijd wilden geven om eraan te wennen. We zijn nu een half jaar verder maar twee van de drie kinderen willen helemaal niks met mijn vriend te maken hebben. Hoe pak ik dit aan?

Hallo! Sinds 16 maanden ben ik gescheiden en is mijn dochter van 13 niet permanent meer in mijn leven. We zien elkaar om het weekend en spreken elkaar tussendoor nauwelijks, soms wel contact via whatsapp. Haar moeder en ik onderhouden een moeizaam contact en we begrijpen en horen elkaar niet meer. Hoewel we beide het belang inzien van goed contact lukt het niet om duurzaam het contact te verbeteren, de emoties en ruzies zijn heftig geweest en daar heeft onze dochter veel last van gehad. Achteraf ben ik me van de schade voor haar pas echt duidelijk bewust geworden en heb ik veel spijt van mijn aandeel daarin. Mijn dochter is erg close met haar moeder die met haar omgaat als een vriendin en veel met haar deelt over haar mening en ideeën. Het maakt dat ik me buitengesloten voel, op achterstand in het contact en niet serieus genomen als vader ( en ex-partner). Ik mis het echte contact met mijn dochter en houd zielsveel van haar. Doe echtberg mijn best haar het naar de zin te maken en vaak lijkt dat ook gelukt. De realiteit is dat zij zegt dat ik niet goed naar haar luister in wat ze wenst of wilt. Ik voel daarbij de invloed en inbreng van haar moeder en via de whatsapp krijg ik dan boosheid en commentaar achteraf waar ik moeilijk mee om kan gaan. Wil dat graag face to face bespreken en op het moment dat er iets gebeurd of voorvalt maar dat durft mijn dochter niet goed. Ze is nog bang voor de boze ruziënde vader van voor en tijdens de scheiding, is angstig en vertrouwd me nog niet volledig en ik begrijp dat ook. Maar ik ben veel bewuster en ook verandert daarin en wil haar dat laten zien en bewijzen. Het lukt echter niet op eigen kracht ook door te weinig contact. Mijn vraag is hoe kan ik deze situatie doorbreken, haar vertrouwen winnen en beter contact krijgen? Hebben jullie advies en tips? Het is een heel verhaal geworden, ik zit er erg mee en zou graag een kans krijgen en er alles aan doen om beter met mijn dochter te communiceren en elkaar in vertrouwen te begrijpen. Dank bij voorbaat voor voor ieder advies of tip, Hgr B

Hoi, Even een vraagje, Mijn vriend en ik hebben besloten om een break te nemen. We willen zien of de liefde er nog is. Nu willen we het de kinderen gaan vertellen vanavond. (3 & 8 jaar) Moeten we zeggen dat het tijdelijk is (wat we nog niet zeker weten maar wel hopen) of moeten we zeggen dat het definitief is.. Wij hebben geen ruzie met elkaar en praten veel. Alvast bedankt......