Lieve kinderen, Ik zit met een enorm dilemma... Ik ben na een relatie van 29 jaar, verliefd op een andere vrouw. Binnen mijn gezin is dit bespreekbaar gemaakt.... En sinds kort leven mijn vrouw en ik (tijdelijk) niet bij elkaar. We zijn ombeurten in " ons " huis, waardoor onze 2 kinderen van 10 en 11 jaar in hun veilige omgeving blijven. Als ik kies voor de andere vrouw dan zal de scheiding definitief zijn en zal de tijdelijkheid definitief worden. Onze kinderen nemen het mij op dit moment kwalijk dat ik liefde voel voor een andere vrouw en niet meer voor hun moeder. De tijd dat we los wonen wil ik gebruiken om de liefde terug te vinden in mijn eigen vrouw. Wat kan ik mijn kinderen vertellen, opdat ze begrijpen dat het meer is dan een keuze tussen blijven en het gezin behouden of vertrekken en het gezin uit elkaar laten vallen, althans niet meer met zijn 4-en het leven met elkaar delen.... Dank voor de genomen moeite om te adviseren

Hoi, Ik ben een moeder van 2 kinderen een van 11 en een van 8. Sinds 4 maanden leven wij als ouders gescheiden. Vader is vrijwel direct bij zijn nieuwe vriendin ingetrokken en heeft de kinderen daar na 2 maanden mee geconfronteerd en in betrokken. De kinderen hebben hier veel moeite mee en willen dit niet. Ze willen niet naar vader. Wat kan ik het beste doen als moeder zonder dat ik ze beïnvloed en ze het gevoel hebben dat ik ze afwijs omdat naar hun vader moeten.

Hi, (allereerst excuses voor de taalfouten - Nederlands is niet mijn moedertaal) mijn vrouw wilt een echtscheiding. Zij wilt ook in ons huis blijven wonen met de kinderen. Het ergste is dat zij zegt er geen woord over. Zij mailt alleen haar eisen, soms via een advocaat. Ik wil heel graag voor onze kinderen zorgen, zij zijn de allerdierbaarste wat ik in mijn leven heb. Nu al ben ik 2 werkdagen dagen 's middags thuis, help ze altijd met huiswerk, geef muziekles, wij doen van alles samen: zingen-knexen-koken-voetballen-films kijken. Dit doen we gewoon bij ons thuis. In het weekend ben ik volledig van hun: paardrijles, orkest, leuke uitstapjes. Alles gaat opzij voor ze. Nu wilt mijn vrouw dat het huis van haar wordt en dat ik er niet meer kom. Het is nog altijd ons huis, dus in principe heb ik alle recht om daar te zijn. Maar ik denk aan mijn kinderen, wat is beter voor ze. Dat mijn vrouw en ik naast elkaar in hetzelfde huis wonen, zonder een woord tegen elkaar te zeggen? Of dat ik een nieuwe huis voor mijzelf krijg, en de kinderen soms bij mij, en soms bij hun moeder blijven? Men zegt dat de laatste, de co-ouderschap, werkt alleen als de ouders goed met elkaar kunnen communiceren. In ons geval is dit niet zo (mijn vrouw zegt al jaren nagenoeg niks tegen mij). Dat is natuurlijk ook niet best als wij samen onder een dak moeten. Maar dan blijven de kinderen (oudste 13, jongste 7) ten minste onder een dak wonen, en worden ze niet rondgeslingerd. Er is natuurlijk ook een derde mogelijkheid: de kinderen bij hun moeder laten, geen co-ouderschap, en eens in twee weken een weekend met ze doorbrengen. Ik kan er niet aan denken om ze zo lang niet te zien, ook worden alle andere dingen niet meer gedaan (wis- natuur- scheikunde bijles, pianoles, buitenspelen/voetballen). Maar als het de beste oplossing voor hun is, dan leer ik daarmee omgaan. Wat denken jullie dat de beste voor de kinderen is? Alle advies is van harte welkom!

Lieve kinderen. In de periode dat het al lang heel slecht ging tussen mij en mama ben ik even verliefd gewees op een ander vrouw. Een maand na de scheiding kwam er ook nog bovenop d.w.z. kwamen ze erachter. Nu zijn de kinderen en mama heel boos op mij en willen geen contact. Mama doet er weinig aan om dit contact te herstellen en ik wordt door de hele familie neergezet als boeman en van van alles beschuldigd. Wat te doen? Dank je.

Hallo Ik ben een gescheiden ouder, mijn ex-partner heeft ons kind, een zoon van 16 jaar, mogelijk zodanig gemanipuleerd dat hij geen contact meer met me wil hebben. Althans dat wordt middels mails steeds aangegeven, door mijn ex-partner. Ik heb via de advocaat en Maatschappelijk werk te horen gekregen dat ik beter niet teveel contact kan opnemen en eigenlijk af moet wachten, zo nu en dan eens een positief berichtje sturen eventueel een kaartje met kerst, verjaardag etc.. Ik stuur onze zoon zo nu en dan wel eens een SMS of mailtje, via de what's app en FB ben ik geblokkeerd. Jullie zullen begrijpen dat ik dat erg moeilijk vindt. Als ik een berichtje stuur krijg ik geen antwoord van onze zoon. Vinden jullie dat ik hier goed aandoe, of kunnen jullie me een ander advies geven. Ik mis onze zoon erg en heb hem inmiddels ruim 4 maanden niet gezien. Alvast bedankt

Ben sinds 2007 gescheiden, samen hebben we drie zonen (13,15 en 17). Beide zijn we weer hertrouwd. Om het weekend gaan de jongens naar hun vader. Nu heeft mijn ex man zich steeds meer terug getrokken uit hun leven, ook financieel. Om het weekend gaan ze er wel naar toe. Echter nu heeft hij aangegeven dat hij mee wil naar een ouderavond (heeft de afgelopen bijna altijd verstek laten gaan). Mijn huidige man is in overleg met de kinderen de laatste tijd altijd meegegaan. Mijn zoon (17 jr) vindt het prima als mijn huidige man (zijn stiefvader) meegaat en ook zijn eigen vader. Zou het zeer fijn vinden als het zou kunnen maar wil geen gedoe? Wat is het beste om nu te doen Bedankt voor je reactie

Hallo jongedames en -heren, Ik ben al heel lang gescheiden, omdat mijn ex gewelddadig was. Het vermoeden is dat mijn ex psychisch ziek is. Er zijn geen afspraken met mijn ex te maken, want geen enkele afspraak geld en mijn ex dreigt constant met politie bellen en zus en zo Bij andere mensen was mijn ex ook gewelddadig, het ergste is niet het slaan, maar je van binnen kapot maken. Onze kinderen willen nog graag naar mijn ex toe, maar worden daar ook pscyhisch kapot gemaakt. Geen instantie die helpt, want er zijn geen blauwe plekken te zien.... er is geen bewijs... Ze willen naar mijn ex toe, want het is tenslotte ook een ouder. En in het ouderschapsplan dat bij de rechter is afgesproken staat ook dat dat moet Wat kan ik voor mijn kinderen doen om ze te helpen met een ouder die op een schadelijke manier psychisch ziek is?

Hoi Ik ben moeder van een lieve dochter van 12. Na onze scheiding, toen onze dochter 2 was, deden we nog heel veel gezinsdingen samen. Mijn ex heeft sinds 3 jaar een vriendin waardoor van alles veranderde. Onze dochter is eraan gewend geraakt en heeft het heel fijn bij haar vader en nieuwe vriendin. De ene week is ze hier, de andere week bij hen. Ze doen veel leuke dingen samen waar ik heel blij mee ben (hoewel ik het daar in het begin moeilijk mee had) Ik ben een paar keer heel boos op m'n ex geworden omdat ik graag wilde dat we ook samen dingen bleven doen maar hij zag dat niet zitten. Zijn vriendin is bang voor me (bang dat 'het weer wordt zoals vroeger tussen ons") en ik wil graag contact houden als ouders van onze dochter. Onze dochter is eraan gewend geraakt dat ze een SMSje krijgt dat ze over 2 min. klaar moet staan met haar jas aan omdat haar vader haar dan ophaalt. Ook dat de vriendin en ex het vervelend vinden als ik onze dochter naar hen toe breng. Dat doe ik niet meer. Ze pakt zelf haar koffer in en loopt van ons huis naar zijn huis. Ik gun haar zó dat het anders is. En mezelf ook trouwens. Ik wil graag onze liefde en trots voor onze dochter blijven delen, dingen samen blijven doen. Zij willen heel graag dingen niet met mij. En ik wil graag dingen wel. Ik zie dat onze dochter soms worstelt (bijv. toen de vriendin bij hen kwam wonen en ik dat niet wist) of toen ik huiswerk aan de deur af gaf aan m'n dochter en ze huilend vertelde dat de vriendin niet wil dat ik daar kom. Ik schik me naar de wensen van m'n ex en zijn vriendin en stel me "onzichtbaar" op. Of dat de vriendin niet ergens komt omdat ik er ben. Dochter is er inmiddels helemaal aan gewend, ze weet precies wat wel en niet "mag". Ik heb zelf last gehad van m'n gescheiden ouders die geen contact hadden met elkaar en wil dat mijn dochter heel graag besparen. Ik had vaak last van spanning áls ze elkaar maar tegen zouden kunnen komen... Wat is jullie advies?

Hallo. Ik ben vader van 2 prachtige dochters van 3 en 5 jaar oud. Ik heb net de scheiding op papier geregeld met mijn ex-vrouw, maar zij gaat fysiek pas over 2,5 maand uit huis. Tot die tijd brengen we om de beurt weekdagen en weekenden met de kinderen door (ook na de scheiding gaan we dit zo doen middels co-ouderschap, hadden beide het belang van de kinderen voorop!), waarbij mijn ex veelal niet thuis is als ik tijd met de kinderen doorbreng. De kinderen lijken zich goed aan te passen aan de situatie, doen het goed op school, alleen de jongste heeft wat meer moeite met afscheid nemen en is erg aanhankelijk. Aanleiding voor de scheiding was de relatie die mijn ex gestart was met een collega (nu 9 maanden geleden). Inmiddels helpt hij haar bij allerlei practische zaken voor het nieuwe huis, maar hadden we in de scheiding afgesproken dat de kinderen pas geintroduceerd zouden worden zodra een relatie stabiel zou zijn (mede uit mijn angst dat mijn kinderen zouden moeten omgaan met de impulsieve acties van mijn ex). Mondeling waren we het er over eens dat we met elkaar zouden blijven praten en belangrijke gebeurtenissen en ontmoetingen met nieuwe partners vooraf zouden bespreken. Toen ik in het buitenland was, werd ik telefonisch geinformeerd dat mijn ex de kinderen al aan haar nieuwe vriend heeft voorgesteld, omdat ze samen met spoed een mooi tv-kast via Marktplaats moesten kopen. De kinderen zouden zijn verteld dat het een goede collega was (niet haar nieuwe vriend). Ik was hier erg geirriteerd over, omdat we dit anders hadden afgesproken (we zouden dit vooraf bespreken). Toen ik mijn ex uitlegde dat deze introductie aan haar nieuwe partner niet in het belang van onze kinderen was (maar in haar eigen belang tbv mooi tv-kast), en ik verweet haar dat ze de kinderen voorloog. Toen gaf ze de keuze aan mij of de kinderen al de waarheid moesten horen. In de dag die volgde heb ik er over nagedacht, maar 's avonds legde mijn oudste dochter uit dat mama verliefd was op die meneer van het werk en dat die meneer NOG meer verliefd op mama was. De kinderen praten de hele dagen over verliefdheid. Wederom was ik verbolgen omdat ik niet vooraf geinformeerd was (ik moest de situatie horen van mijn kinderen horen) en omdat ik door mijn ex wederom voorgelogen ben. Ik heb het gevoel dat mijn ex haar eigen belang voorop zet en niet die van de kinderen. Voor de kinderen is een scheiding al moeilijk genoeg. Mijn ex geeft aan dat de kinderen het prima doen en ze er geen last van hebben. Ik heb ook met een vriend (zelf kind van gescheiden ouders en psycholoog) overlegd, die ook aangeeft dat kinderen zich snel aanpassen aan de situatie en het vanaf de buitenkant allemaal prima lijkt, maar dat wil niet zeggen dat de situatie goed is en het binnenin allemaal prima zit bij de kinderen. Ik vind het nu erg lastig geworden om uberhaupt nog met mijn ex te communiceren. Ik heb niet het vertrouwen dat zij het belang van de kinderen voorop houdt, en heb mijn twijfels of een co-ouderschap nog wel gaat werken. Ik begrijp dat de introductie van een nieuwe partner onvermijdelijk is, maar wilde dit voorlopig nog uitstellen totdat de kinderen gewend waren aan een nieuwe situatie waarbij papa en mama apart wonen. Overdrijf ik in mijn reactie? Hoe gaan jonge kinderen met een dergelijk snel veranderende situatie om?

Beste jongeren, Een jaar geleden zijn wij gescheiden. Onze drie kinderen van 7,11 en 13 hebben het hier heel moeilijk mee. Ik probeer veel en open met ze te praten maar merk dat ze dat moeilijk vinden. Ik merk dat ze soms heel agressief zijn(schoppen, slaan, schreeuwen) hoe kan ik hen helpen om weer vertrouwen te krijgen en verder te kunnen? Ik merk dat ze verdrietig zijn en heb het idee dat ze zich nu na een jaar realiseren wat de scheiding eigenlijk voor hen betekend. Een andere woonsituatie, nieuwe partners voor hun ouders feest- en verjaardagen die anders gevierd worden. We proberen zo goed mogelijk naar de kinderen te luisteren maar hoe help ik ze om hun verdriet te verwerken en om te gaan met hun boosheid? Ik lees heel graag jullie reactie. Hartelijke groet een moeder